PROGRAM NA UPRAWNIENIA BUDOWLANE

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA INFRASTRUKTURY

 

z dnia 12 kwietnia
2002 r.

 

w sprawie warunków
technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

-Tekst zaktualizowany oraz ujednolicony – styczeń 2014

Na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca
1994 r. –
Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, Nr 109, poz. 1157
i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 5, poz. 42, Nr 100, poz. 1085, Nr
110, poz. 1190, Nr 115, poz. 1229, Nr 129, poz. 1439 i Nr 154, poz.
1800 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676) zarządza się, co
następuje:

DZIAŁ I

Przepisy ogólne

§ 1. Rozporządzenie ustala
warunki techniczne,
jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich
usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek
przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6
ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane.

§ 2. 1. Przepisy
rozporządzenia stosuje się
przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu
użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych
spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi
urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2.

2. Przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i
zmianie sposobu użytkowania:

1) budynków o powierzchni
użytkowej nieprzekraczającej 1 000 m2,

2) budynków o powierzchni
użytkowej przekraczającej 1 000 m2, o których
mowa w art. 5 ust. 7 pkt 1-4 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.
– Prawo budowlane

– wymagania, o których mowa w § 1, mogą być
spełnione w sposób
inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy
technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy
budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych
z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub
państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do
przedmiotu tej ekspertyzy.

3.

3a. Przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i
zmianie sposobu
użytkowania budynków istniejących o powierzchni użytkowej
przekraczającej 1 000 m2 wymagania, o których
mowa w §
1, z wyłączeniem wymagań charakterystyki energetycznej, mogą być
spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do
wskazań, o których mowa w ust. 2, uzgodnionych z właściwym komendantem
wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim
inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy.

4. Dla budynków i terenów wpisanych do rejestru
zabytków lub
obszarów objętych ochroną konserwatorską na podstawie ustaleń
miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ekspertyza, o której
mowa w ust. 2, podlega również uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem
zabytków.

5. Przepisy rozporządzenia odnoszące się do
budynku o
określonym przeznaczeniu stosuje się także do każdej części budynku o
tym przeznaczeniu.

6. Do budynków wielorodzinnych zawierających
dwa mieszkania
stosuje się, z zastrzeżeniem § 217 ust. 1 pkt 1 lit. a) i pkt 2,
przepisy rozporządzenia odnoszące się do budynków jednorodzinnych.

§ 3. Ilekroć w
rozporządzeniu jest mowa o:

1) zabudowie śródmiejskiej
– należy przez to
rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego
śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w
miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub
dzielnicy miasta,

2) zabudowie
jednorodzinnej – należy przez to
rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich
budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi,

3) zabudowie zagrodowej –
należy przez to rozumieć
w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub
inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub
ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych,

4) budynku mieszkalnym –
należy przez to rozumieć:

a) budynek mieszkalny
wielorodzinny,

b) budynek mieszkalny
jednorodzinny,

5) budynku zamieszkania
zbiorowego – należy przez
to rozumieć budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w
szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom
wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom
studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu
karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla
nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności
dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny,

6) budynku użyteczności
publicznej – należy przez
to rozumieć budynek przeznaczony na potrzeby administracji publicznej,
wymiaru sprawiedliwości, kultury, kultu religijnego, oświaty,
szkolnictwa wyższego, nauki, wychowania, opieki zdrowotnej, społecznej
lub socjalnej, obsługi bankowej, handlu, gastronomii, usług, w tym
usług pocztowych lub telekomunikacyjnych, turystyki, sportu, obsługi
pasażerów w transporcie kolejowym, drogowym, lotniczym, morskim lub
wodnym śródlądowym, oraz inny budynek przeznaczony do wykonywania
podobnych funkcji; za budynek użyteczności publicznej uznaje się także
budynek biurowy lub socjalny,

7) budynku rekreacji
indywidualnej – należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do
okresowego wypoczynku,

8) budynku gospodarczym –
należy przez to rozumieć
budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych
oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych
służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania
zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia,
a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do
przechowywania
środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych,

9) mieszkaniu – należy
przez to rozumieć zespół
pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście,
wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt
ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego,

10) pomieszczeniu
mieszkalnym – należy przez to
rozumieć pokoje w mieszkaniu, a także sypialnie i pomieszczenia do
dziennego pobytu ludzi w budynku zamieszkania zbiorowego,

11) pomieszczeniu
pomocniczym – należy przez to
rozumieć pomieszczenie znajdujące się w obrębie mieszkania lub
lokalu użytkowego służące do celów komunikacji wewnętrznej,
higieniczno-sanitarnych, przygotowywania posiłków, z wyjątkiem kuchni
zakładów żywienia zbiorowego, a także do przechowywania ubrań,
przedmiotów oraz żywności,

12) pomieszczeniu
technicznym – należy przez to
rozumieć pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do
funkcjonowania i obsługi technicznej budynku,

13) pomieszczeniu
gospodarczym – należy przez to
rozumieć pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem
użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów
żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z
obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych,

14) lokalu użytkowym –
należy przez to rozumieć
jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi
przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem
technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym,

15) poziomie terenu –
należy przez to rozumieć przyjętą w projekcie rzędną terenu w danym
miejscu działki budowlanej,

16) kondygnacji – należy
przez to rozumieć poziomą
nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią
posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na
gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej
izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy
czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami
przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą
przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość
w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się
nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala
wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia,

17) kondygnacji podziemnej
– należy przez to
rozumieć kondygnację zagłębioną ze wszystkich stron budynku, co
najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu
przylegającego do niego terenu, a także każdą usytuowaną pod nią
kondygnację,

18) kondygnacji nadziemnej
– należy przez to rozumieć każdą kondygnację niebędącą kondygnacją
podziemną,

19) antresoli – należy
przez to rozumieć górną
część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym
je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej
kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od
strony wnętrza, z którego jest wydzielona,

20) suterenie – należy
przez to rozumieć
kondygnację budynku lub jej część zawierającą pomieszczenia, w której
poziom podłogi w części lub całości znajduje się poniżej poziomu
projektowanego lub urządzonego terenu, lecz co najmniej od strony
jednej ściany z oknami poziom podłogi znajduje się nie więcej
niż
0,9 m poniżej poziomu terenu przylegającego do tej strony budynku,

21) piwnicy – należy przez
to rozumieć kondygnację
podziemną lub najniższą nadziemną bądź ich część, w których poziom
podłogi co najmniej z jednej strony budynku znajduje się poniżej
poziomu terenu,

22) terenie biologicznie
czynnym – należy przez to
rozumieć teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający
naturalną wegetację, a także 50 % powierzchni tarasów i stropodachów z
taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2,
oraz wodę powierzchniową na tym terenie,

23) powierzchni
wewnętrznej budynku – należy przez
to rozumieć sumę powierzchni wszystkich kondygnacji budynku, mierzoną
po wewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych budynku w poziomie
podłogi, bez pomniejszenia o powierzchnię przekroju poziomego
konstrukcji i przegród wewnętrznych, jeżeli występują one na tych
kondygnacjach, a także z powiększeniem o powierzchnię antresoli,

24) kubaturze brutto
budynku – należy przez to
rozumieć sumę kubatury brutto wszystkich kondygnacji, stanowiącą
iloczyn powierzchni całkowitej, mierzonej po zewnętrznym obrysie
przegród zewnętrznych i wysokości kondygnacji brutto, albo między
podłogą na stropie lub warstwą wyrównawczą na gruncie a górną
powierzchnią podłogi bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu
nad najwyższą kondygnacją, przy czym do kubatury brutto budynku:

a) wlicza się kubaturę
przejść, prześwitów i
przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przekrytych części
zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki,
werandy, a także kubaturę balkonów i tarasów, obliczaną do wysokości
balustrady,

b) nie wlicza się kubatury
ław i stóp
fundamentowych, kanałów i studzienek instalacyjnych, studzienek przy
oknach piwnicznych, zewnętrznych schodów, ramp i pochylni, gzymsów,
daszków i osłon oraz kominów i attyk ponad płaszczyzną dachu.

§ 4. Pomieszczenia
przeznaczone na pobyt ludzi dzielą się na:

1) pomieszczenia
przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych
osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny,

2) pomieszczenia
przeznaczone na czasowy pobyt
ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do
4 godzin włącznie.

§ 5. 1. Nie uważa
się za przeznaczone na pobyt ludzi pomieszczeń, w których:

1) łączny czas przebywania
tych samych osób jest
krótszy niż 2 godziny w ciągu doby, a wykonywane czynności mają
charakter dorywczy bądź też praca polega na krótkotrwałym przebywaniu
związanym z dozorem oraz konserwacją maszyn i urządzeń lub utrzymaniem
czystości i porządku,

2) mają miejsce procesy
technologiczne
niepozwalające na zapewnienie warunków przebywania osób stanowiących
ich obsługę, bez zastosowania indywidualnych urządzeń ochrony osobistej
i zachowania specjalnego reżimu organizacji pracy,

3) jest prowadzona hodowla
roślin lub zwierząt, niezależnie od czasu przebywania w nich osób
zajmujących się obsługą.

2. Przepis ust. 1 nie narusza przepisów
dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy.

§ 6. Wysokość budynku,
służącą do przyporządkowania
temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od
poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego
części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do
górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością
izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania
wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych
pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu
stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się
bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.

§ 7.

§ 8. W celu określenia
wymagań technicznych i użytkowych wprowadza się następujący podział
budynków na grupy wysokości:

1) niskie (N) – do 12 m
włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4
kondygnacji nadziemnych włącznie,

2) średniowysokie (SW) –
ponad 12 m do 25 m
włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 4 do 9
kondygnacji nadziemnych włącznie,

3) wysokie (W) – ponad 25
m do 55 m włącznie nad
poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 9 do 18 kondygnacji
nadziemnych włącznie,

4) wysokościowe (WW) –
powyżej 55 m nad poziomem terenu.

§ 9. 1. Wymagane
w rozporządzeniu wymiary
należy rozumieć jako uzyskane z uwzględnieniem wykończenia powierzchni
elementów budynku, a w odniesieniu do szerokości drzwi – jako
wymiary w świetle ościeżnicy.

2. Grubość skrzydła drzwi po otwarciu nie może
pomniejszać wymiaru szerokości otworu w świetle ościeżnicy.

3. Określone w rozporządzeniu odległości
budynków od innych
budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki budowlanej mierzy
się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia.

4. Dla budynków istniejących dopuszcza się
przyjmowanie
odległości, o których mowa w ust. 3, bez uwzględnienia grubości warstw
izolacji termicznej, tynków lub okładzin zewnętrznych, przy czym nie
dotyczy to ściany budynku usytuowanej bezpośrednio przy granicy działki.

5. Wykaz Polskich Norm powołanych w
rozporządzeniu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

DZIAŁ II

Zabudowa i zagospodarowanie działki budowlanej

Rozdział 1

Usytuowanie budynku

§ 10.

§ 11. 1. Budynek
z pomieszczeniami
przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem
zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym
dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem
zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej
poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność
budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z
warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania,
określonych w przepisach odrębnych.

2. Do uciążliwości, o których mowa w ust. 1,
zalicza się w szczególności:

1) szkodliwe
promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych,

2) hałas i drgania
(wibracje),

3) zanieczyszczenie
powietrza,

4) zanieczyszczenie gruntu
i wód,

5) powodzie i zalewanie
wodami opadowymi,

6) osuwiska gruntu, lawiny
skalne i śnieżne,

7) szkody spowodowane
działalnością górniczą.

§ 12. 1. Jeżeli z
przepisów § 13, 60 i
271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne
odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania,
budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z
sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:

1) 4 m – w przypadku
budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę
tej granicy,

2) 3 m – w przypadku
budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę
tej granicy.

2. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym
mowa w ust. 1 pkt
2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub
bezpośrednio
przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo
decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

3. W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając
przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza
się:

1) sytuowanie budynku
ścianą bez otworów okiennych
lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną
lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2,
lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o
szerokości
mniejszej niż 16 m,

2) sytuowanie budynku
bezpośrednio przy granicy z
sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą
powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej
działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje
ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część
leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała
długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub
projektowany na sąsiedniej działce budowlanej,

3) rozbudowę budynku
istniejącego, usytuowanego w
odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią
działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy
zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak
usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy
czym
w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m
od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych,

4) sytuowanie budynku
gospodarczego i garażu o
długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m
bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w
odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub
drzwiowych.

4. Usytuowanie budynku na działce budowlanej w
sposób, o którym
mowa w ust. 2 i 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej
obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca
1994 r. – Prawo budowlane.

5. Odległość od granicy z sąsiednią działką
budowlaną nie może być mniejsza niż:

1) 1,5 m do okapu, gzymsu,
balkonu lub daszku nad
wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody
zewnętrzne, pochylnia lub rampa,

2) 4 m do zwróconego w
stronę tej granicy otworu okiennego umieszczonego w dachu lub połaci
dachowej.

6. Budynek inwentarski lub budynek gospodarczy,
uwzględniając
przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, nie może
być
sytuowany ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości
mniejszej niż 8 m od ściany istniejącego na sąsiedniej działce
budowlanej budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego lub
budynku użyteczności publicznej, lub takiego, dla którego istnieje
ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4.

7. Odległości od granicy z sąsiednią działką
budowlaną do
podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej
funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu
otaczającego terenu, nie ustala się.

§ 13. 1. Odległość
budynku z pomieszczeniami
przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać
naturalne oświetlenie tych pomieszczeń – co uznaje się za
spełnione, jeżeli:

1) między ramionami kąta
60°, wyznaczonego w
płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu
ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się
przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający
w odległości mniejszej niż:

a) wysokość przesłaniania
– dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m,

b) 35 m – dla obiektów
przesłaniających o wysokości ponad 35 m,

2) zostały zachowane
wymagania, o których mowa w § 57 i 60.

2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust.
1 pkt 1, mierzy
się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku
przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu
przesłaniającego lub jego przesłaniającej części.

3. Dopuszcza się sytuowanie obiektu
przesłaniającego w
odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego,
takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez
ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej
nie
większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna.

4. Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1,
mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej.

Rozdział
2

Dojścia i dojazdy

§ 14. 1. Do
działek budowlanych oraz do
budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd
umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia
i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony
przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni
nie może być mniejsza niż 3 m.

2. Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu
do działek
budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on
szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i
postój pojazdów.

3. Do budynku i urządzeń z nim związanych,
wymagających
dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich
szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m.

4. Dojścia i dojazdy do budynków, z wyjątkiem
jednorodzinnych,
zagrodowych i rekreacji indywidualnej, powinny mieć zainstalowane
oświetlenie elektryczne, zapewniające bezpieczne ich użytkowanie po
zapadnięciu zmroku.

§ 15. 1.

Szerokość, promienie łuków dojazdów, nachylenie podłużne
i
poprzeczne oraz nośność nawierzchni należy dostosować do wymiarów
gabarytowych, ciężaru całkowitego i warunków ruchu pojazdów, których
dojazd do działki budowlanej i budynku jest konieczny ze względu na ich
przeznaczenie, zgodnie z warunkami określonymi w przepisach odrębnych.

2. Dojścia służące równocześnie do ruchu
pojazdów gospodarczych
i uprzywilejowanych o masie całkowitej do 2,5 tony powinny mieć
nawierzchnię o nośności co najmniej dostosowanej do masy tych pojazdów.

§ 16. 1.

Do wejść do budynku mieszkalnego wielorodzinnego,
zamieszkania
zbiorowego i użyteczności publicznej powinny być doprowadzone od dojść
i dojazdów, o których mowa w § 14 ust. 1 i 3, utwardzone
dojścia o
szerokości minimalnej 1,5 m, przy czym co najmniej jedno dojście
powinno zapewniać osobom niepełnosprawnym dostęp do całego budynku lub
tych jego części, z których osoby te mogą korzystać.

2. Wymaganie dostępności osób
niepełnosprawnych, o którym mowa
w ust. 1, nie dotyczy budynków na terenach zamkniętych, a także
budynków w zakładach karnych, aresztach śledczych, zakładach
poprawczych i schroniskach dla nieletnich oraz budynków w zakładach
pracy, niebędących zakładami pracy chronionej, z wyjątkiem budynków, o
których mowa w § 3 pkt 6.

§ 17.

Rozdział 3

Miejsca postojowe dla samochodów osobowych

§ 18. 1. Zagospodarowując
działkę budowlaną,
należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy,
miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających
okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których
korzystają osoby niepełnosprawne.

2. Liczbę i sposób urządzenia miejsc
postojowych należy
dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i
zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z
których korzystają osoby niepełnosprawne.

§ 19. 1.

Odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również
zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów
osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w
budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem
hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od
placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż:

1) 7 m – w przypadku do 4
stanowisk włącznie,

2) 10 m – w przypadku 5 do
60 stanowisk włącznie,

3) 20 m – w przypadku
większej liczby stanowisk, z uwzględnieniem § 276 ust. 1.

2. Odległość wydzielonych miejsc postojowych
lub otwartego
garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki
budowlanej nie może być mniejsza niż:

1) 3 m – w przypadku do 4
stanowisk włącznie,

2) 6 m – w przypadku 5-60
stanowisk włącznie,

3) 16 m – w przypadku
większej liczby stanowisk.

3. Odległości, o których mowa w ust. 1 i 2,
stosuje się do
sytuowania wjazdów do zamkniętego garażu w stosunku do okien budynku
opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także placów zabaw i boisk
dla dzieci i młodzieży.

4. Zachowanie odległości, o których mowa w ust.
1 i 2, nie jest
wymagane przy sytuowaniu miejsc postojowych między liniami
rozgraniczającymi ulicę.

§ 20. Miejsca postojowe
dla samochodów, z których
korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne, mogą być usytuowane w
odległości nie mniejszej niż 5 m od okien budynku mieszkalnego
wielorodzinnego i zamieszkania zbiorowego oraz zbliżone bez żadnych
ograniczeń do innych budynków. Miejsca te wymagają odpowiedniego
oznakowania.

§ 21. 1. Stanowiska
postojowe dla samochodów
osobowych powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5 m, przy
czym dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne szerokość
stanowiska powinna wynosić co najmniej 3,6 m i długość 5 m,
a w
przypadku usytuowania wzdłuż jezdni – długość co najmniej 6 m i
szerokość co najmniej 3,6 m, z możliwością jej ograniczenia do 2,3 m w
przypadku zapewnienia możliwości korzystania z przylegającego dojścia
lub ciągu pieszo-jezdnego.

2. Stanowiska postojowe i dojazdy manewrowe dla
samochodów
osobowych powinny mieć nawierzchnię utwardzoną lub co najmniej gruntową
stabilizowaną, ze spadkiem zapewniającym spływ wody.

3. Stanowiska przeznaczone do mycia i
niezawodowego przeglądu
samochodów w zgrupowaniach miejsc postojowych powinny mieć
doprowadzenie wody oraz twardą nawierzchnię ze spadkami zapewniającymi
spływ wody do wpustów kanalizacyjnych z osadnikami błota
i łapaczami oleju.

Rozdział 4

Miejsca gromadzenia odpadów stałych

§ 22. 1. Na
działkach budowlanych należy
przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia
odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji.

2. Miejscami, o których mowa w ust. 1, mogą
być:

1) zadaszone osłony lub
pomieszczenia ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi,

2) wyodrębnione
pomieszczenia w budynku, mające
posadzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka transportowego
odbierającego odpady, lecz nie wyżej niż 0,15 m, w tym także
dolne
komory zsypu z bezpośrednim wyjściem na zewnątrz, zaopatrzonym w daszek
o wysięgu co najmniej 1 m i przedłużony na boki po co najmniej 0,8 m,
mające ściany i podłogi zmywalne, punkt czerpalny wody, kratkę
ściekową, wentylację grawitacyjną oraz sztuczne oświetlenie,

3) utwardzone place do
ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi.

3. Między wejściami do pomieszczeń lub placami,
o których mowa
w ust. 2, a miejscem dojazdu samochodów śmieciarek wywożących odpady
powinno być utwardzone dojście, umożliwiające przemieszczanie
pojemników na własnych kołach lub na wózkach.

4. Miejsca do gromadzenia odpadów stałych przy
budynkach wielorodzinnych powinny być dostępne dla osób
niepełnosprawnych.

§ 23. 1. Odległość
miejsc na pojemniki i
kontenery na odpady stałe, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1
i 3,
powinna wynosić co najmniej 10 m od okien i drzwi do budynków z
pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz co najmniej 3 m od
granicy z sąsiednią działką. Zachowanie odległości od granicy działki
nie jest wymagane, jeżeli osłony lub pomieszczenia stykają
się z
podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej.

2. W przypadku przebudowy istniejącej zabudowy,
odległości, o
których mowa w ust. 1, mogą być pomniejszone, jednak nie więcej niż o
połowę, po uzyskaniu opinii państwowego wojewódzkiego inspektora
sanitarnego.

3. W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i
rekreacji
indywidualnej dopuszcza się zmniejszenie odległości określonych w ust.
1 od okien i drzwi do 3 m, od granicy działki do 2 m, a także
sytuowanie zadaszonych osłon lub pomieszczeń na granicy działek, jeżeli
stykają się one z podobnymi urządzeniami na działce sąsiedniej bądź też
przy linii rozgraniczającej od strony ulicy.

4. Odległość miejsc na pojemniki i kontenery na
odpady stałe, o
których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3, nie powinna wynosić
więcej
niż 80 m od najdalszego wejścia do obsługiwanego budynku mieszkalnego
wielorodzinnego, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej.
Wymaganie to nie dotyczy budynków na terenach zamkniętych.

§ 24. 1.

Na terenach niezurbanizowanych dopuszcza się stosowanie
zbiorników
na odpady stałe, przystosowanych do okresowego opróżniania, pod
warunkiem usytuowania ich w odległościach określonych w § 23
ust.
1.

2. Zbiorniki, o których mowa w ust. 1, powinny
mieć
nieprzepuszczalne ściany i dno, szczelne przekrycie z zamykanym otworem
wsypowym oraz zamykanym otworem bocznym do usuwania odpadów. Do
zbiorników tych należy doprowadzić utwardzony dojazd.

§ 25.

Przy budynkach wielorodzinnych trzepaki należy sytuować
przy
miejscach do gromadzenia odpadów stałych, z zachowaniem odległości nie
mniejszej niż 10 m od okien i drzwi do pomieszczeń przeznaczonych na
pobyt ludzi.

Rozdział 5

Uzbrojenie techniczne działki i odprowadzenie wód powierzchniowych

§ 26. 1. Działka
budowlana, przewidziana pod
zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, powinna mieć
zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio
budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i
ciepłowniczej.

2. Za równorzędne z przyłączeniem do sieci
elektroenergetycznej
i ciepłowniczej uznaje się zapewnienie możliwości korzystania z
indywidualnych źródeł energii elektrycznej i ciepła, odpowiadających
przepisom odrębnym dotyczącym gospodarki energetycznej i ochrony
środowiska.

3. W razie braku warunków przyłączenia sieci
wodociągowej i
kanalizacyjnej działka, o której mowa w ust. 1, może być wykorzystana
pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem
zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a
także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej
oczyszczalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m3 na dobę.
Jeżeli ilość ścieków jest większa od 5 m3, to ich gromadzenie lub
oczyszczanie wymaga pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora
ochrony środowiska.

4. Na działkach budowlanych przeznaczonych dla
szpitali i
sanatoriów, niezależnie od zasilania z sieci, należy zapewnić dodatkowo
własne ujęcie wody oraz własne źródło energii elektrycznej i cieplnej.

5. Spełnienie warunków określonych w ust. 1 i 2
nie jest
wymagane w przypadku działek przeznaczonych pod budowę budynków
rekreacji indywidualnej oraz budynków inwentarskich i gospodarczych na
wsi, jeżeli właściwy organ w decyzji o warunkach zabudowy i
zagospodarowania terenu nie określił takich wymagań.

§ 27.

Dopuszcza się wykorzystanie pod zabudowę zagrodową lub
rekreacji
indywidualnej działki budowlanej, która nie może być zaopatrzona w wodę
przeznaczoną do spożycia przez ludzi z sieci lub własnego ujęcia, pod
warunkiem zapewnienia możliwości czerpania lub dostawy wody z ujęć
położonych poza granicami działki.

§ 28. 1. Działka
budowlana, na której
sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację
umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji
deszczowej lub ogólnospławnej.

2. W razie braku możliwości przyłączenia do
sieci kanalizacji
deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód
opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do
zbiorników retencyjnych.

§ 29.

Dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w
celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione.

§ 30. Usytuowanie na
działce budowlanej ujęć wody,
urządzeń do gromadzenia i oczyszczania ścieków oraz odpadów stałych
powinno być zgodne z wymaganiami rozporządzenia oraz z
przepisami
dotyczącymi ochrony gruntu, wód i powietrza.

Rozdział 6

Studnie

§ 31. 1. Odległość
studni dostarczającej wodę
przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z
przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych,
ustanowienia
strefy ochronnej, powinna wynosić – licząc od osi studni – co najmniej:

1) do granicy działki – 5
m,

2) do osi rowu
przydrożnego – 7,5 m,

3) do budynków
inwentarskich i związanych z nimi
szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu
oraz podobnych szczelnych urządzeń – 15 m,

4) do najbliższego
przewodu rozsączającego
kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki
oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących
ochrony wód – 30 m,

5) do nieutwardzonych
wybiegów dla zwierząt
hodowlanych, najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji lokalnej
bez urządzeń biologicznego oczyszczania ścieków oraz do granicy pola
filtracyjnego – 70 m.

2. Dopuszcza się sytuowanie studni w odległości
mniejszej niż 5
m od granicy działki, a także studni wspólnej na granicy dwóch działek,
pod warunkiem zachowania na obydwu działkach odległości, o których mowa
w ust. 1 pkt 2-5.

§ 32. 1. Obudowa
studni kopanej,
dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, powinna być
wykonana z materiałów nieprzepuszczalnych i niewpływających ujemnie na
jakość wody, a złącza elementów obudowy powinny być należycie
uszczelnione. Przy zastosowaniu kręgów betonowych warunek szczelności
uznaje się za spełniony, jeżeli wykonane zostanie ich
spoinowanie
od wewnątrz na całej wysokości studni, a ponadto od zewnątrz do
głębokości co najmniej 1,5 m od poziomu terenu.

2. Część nadziemna studni kopanej,
niewyposażonej w urządzenie
pompowe, powinna mieć wysokość co najmniej 0,9 m od poziomu terenu oraz
być zabezpieczona trwałym i nieprzepuszczalnym przykryciem,
ochraniającym wnętrze studni i urządzenia do czerpania wody.

3. Część nadziemna studni kopanej, wyposażonej
w urządzenie
pompowe, powinna mieć wysokość co najmniej 0,2 m od poziomu terenu.
Przykrycie jej powinno być dopasowane do obudowy i wykonane z materiału
nieprzepuszczalnego oraz mieć nośność odpowiednią do przewidywanego
obciążenia.

4. Teren otaczający studnię kopaną, w pasie o
szerokości co
najmniej 1 m, licząc od zewnętrznej obudowy studni, powinien być
pokryty nawierzchnią utwardzoną, ze spadkiem 2% w kierunku zewnętrznym.

§ 33.

Przy ujęciu wód podziemnych za pomocą studni wierconej
teren w
promieniu co najmniej 1 m od wprowadzonej w grunt rury należy
zabezpieczyć w sposób określony w § 32 ust. 4, a przejście
rury
studziennej przez nawierzchnię utwardzoną należy uszczelnić.

Rozdział 7

Zbiorniki bezodpływowe na nieczystości ciekłe

§ 34. Zbiorniki na
nieczystości ciekłe mogą być
stosowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości
przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza się ich
stosowania na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i
narażonych na powodzie oraz zalewanie wodami opadowymi.

§ 35. Zbiorniki
bezodpływowe na nieczystości
ciekłe, doły ustępów nieskanalizowanych oraz urządzenia kanalizacyjne i
zbiorniki do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia zwierzęcego
powinny mieć dno i ściany nieprzepuszczalne, szczelne
przekrycie z
zamykanym otworem do usuwania nieczystości i odpowietrzenie
wyprowadzone co najmniej 0,5 m ponad poziom terenu.

§ 36. 1. Odległość
pokryw i wylotów wentylacji
ze zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów
nieskanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych
urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m3 powinna wynosić
co najmniej:

1) od okien i drzwi
zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do
magazynów produktów spożywczych – 15 m,

2) od granicy działki
sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego – 7,5 m.

2. W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i
rekreacji
indywidualnej odległości urządzeń sanitarno-gospodarczych, o których
mowa w ust. 1, powinny wynosić co najmniej:

1) od okien i drzwi
zewnętrznych do pomieszczeń
przeznaczonych na pobyt ludzi – 5 m, przy czym nie dotyczy to dołów
ustępowych w zabudowie jednorodzinnej,

2) od granicy działki
sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego – 2 m.

3. Odległości pokryw i wylotów wentylacji z
dołów ustępów
nieskanalizowanych o liczbie miejsc większej niż 4 oraz zbiorników
bezodpływowych na nieczystości ciekłe i kompostowników o pojemności
powyżej 10 m3 do 50 m3 powinny wynosić co najmniej:

1) od okien i drzwi
zewnętrznych do pomieszczeń wymienionych w ust. 1 pkt 1 – 30 m,

2) od granicy działki
sąsiedniej – 7,5 m,

3) od linii
rozgraniczającej drogi (ulicy) lub ciągu pieszego – 10 m.

4. Właściwy organ w decyzji o warunkach
zabudowy i
zagospodarowania terenu, w porozumieniu z państwowym wojewódzkim
inspektorem sanitarnym, może ustalić dla działek budowlanych położonych
przy zabudowanych działkach sąsiednich odległości mniejsze niż
określone w ust. 1 i 2.

5. Kryte zbiorniki bezodpływowe na nieczystości
ciekłe oraz
doły ustępowe mogą być sytuowane w odległości mniejszej niż 2 m od
granicy, w tym także przy granicy działek, jeżeli sąsiadują z podobnymi
urządzeniami na działce sąsiedniej, pod warunkiem zachowania odległości
określonych w § 31 i § 36.

6. Odległości zbiorników bezodpływowych na
nieczystości ciekłe
i kompostowników o pojemności powyżej 50 m3 od budynków przeznaczonych
na pobyt ludzi należy przyjmować zgodnie ze wskazaniem ekspertyzy
technicznej, przyjętej przez państwowego wojewódzkiego inspektora
sanitarnego.

§ 37. Przepływowe,
szczelne osadniki podziemne,
stanowiące część przydomowej oczyszczalni ścieków gospodarczo-bytowych,
służące do wstępnego ich oczyszczania, mogą być sytuowane w
bezpośrednim sąsiedztwie budynków jednorodzinnych, pod warunkiem
wyprowadzenia ich odpowietrzenia przez instalację kanalizacyjną co
najmniej 0,6 m powyżej górnej krawędzi okien i drzwi zewnętrznych w
tych budynkach.

§ 38. Odległość osadników
błota, łapaczy olejów
mineralnych i tłuszczu, neutralizatorów ścieków i innych podobnych
zbiorników od okien otwieralnych i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń
przeznaczonych na pobyt ludzi powinna wynosić co najmniej 5 m, jeżeli
przepisy odrębne nie stanowią inaczej.

Rozdział 8

Zieleń i urządzenia rekreacyjne

§ 39. Na działkach
budowlanych, przeznaczonych pod
zabudowę wielorodzinną, budynki opieki zdrowotnej (z wyjątkiem
przychodni) oraz oświaty i wychowania co najmniej 25% powierzchni
działki należy urządzić jako powierzchnię terenu biologicznie czynnego,
jeżeli inny procent nie wynika z ustaleń miejscowego planu
zagospodarowania przestrzennego.

§ 40. 1. W
zespole budynków wielorodzinnych
objętych jednym pozwoleniem na budowę należy, stosownie do potrzeb
użytkowych, przewidzieć place zabaw dla dzieci i miejsca rekreacyjne
dostępne dla osób niepełnosprawnych, przy czym co najmniej 30 % tej
powierzchni powinno znajdować się na terenie biologicznie czynnym,
chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

2. Nasłonecznienie placu zabaw dla dzieci
powinno wynosić co
najmniej 4 godziny, liczone w dniach równonocy (21 marca i 21 września)
w godzinach 10.00-16.00. W zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się
nasłonecznienie nie krótsze niż 2 godziny.

3. Odległość placów i urządzeń, o których mowa
w ust. 1, od
linii rozgraniczających ulicę, od okien pomieszczeń przeznaczonych na
pobyt ludzi oraz od miejsc gromadzenia odpadów powinna wynosić co
najmniej 10 m.

Rozdział 9

Ogrodzenia

§ 41. 1. Ogrodzenie
nie może stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt.

2. Umieszczanie na ogrodzeniach, na wysokości
mniejszej niż 1,8
m, ostro zakończonych elementów, drutu kolczastego, tłuczonego szkła
oraz innych podobnych wyrobów i materiałów jest zabronione.

3. Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą ogrodzeń
wewnętrznych w zakładach karnych i aresztach śledczych.

§ 42. 1.

Bramy i furtki w ogrodzeniu nie mogą otwierać się na
zewnątrz działki.

2. Furtki w ogrodzeniu przy budynkach
mieszkalnych
wielorodzinnych i budynkach użyteczności publicznej nie mogą utrudniać
dostępu do nich osobom niepełnosprawnym poruszającym się na wózkach
inwalidzkich.

§ 43. Szerokość bramy
powinna wynosić
w świetle co najmniej 2,4 m, a w przypadku
zastosowania
furtki jej szerokość powinna być nie mniejsza niż 0,9 m, przy czym na
drodze pożarowej szerokości te regulują przepisy odrębne dotyczące
ochrony przeciwpożarowej.

DZIAŁ III

Budynki i pomieszczenia

Rozdział 1

Wymagania ogólne

§ 44. Budynek, jego układ
funkcjonalny i
przestrzenny, ustrój konstrukcyjny oraz rozwiązania techniczne i
materiałowe elementów budowlanych powinny być zaprojektowane i wykonane
w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i
przeznaczenia oraz z odnoszących się do niego przepisów
rozporządzenia i przepisów odrębnych.

§ 45. Budynek z
pomieszczeniami przeznaczonymi na
pobyt ludzi powinien być zaopatrzony co najmniej w wodę do spożycia
przez ludzi oraz do celów przeciwpożarowych, jeżeli wymagają tego
przepisy odrębne, a odpowiednio do ich przeznaczenia – także na inne
cele. W innych budynkach zaopatrzenie w wodę powinno wynikać z ich
przeznaczenia i potrzeb ochrony przeciwpożarowej.

§ 46. Budynek mieszkalny,
zamieszkania zbiorowego,
opieki zdrowotnej, opieki społecznej i socjalnej, oświaty, nauki,
zakładu żywienia, produkcji i handlu żywnością, a także inne budynki,
jeżeli są wyposażone w wanny, natryski lub umywalki, powinny mieć
indywidualną lub centralną instalację ciepłej wody. Warunek
doprowadzenia ciepłej wody do umywalek nie dotyczy budynków w zabudowie
zagrodowej i rekreacji indywidualnej.

§ 47. Budynek wyposażony w
instalację wodociągową
powinien mieć zapewnione odprowadzenie ścieków bytowo-gospodarczych
oraz ścieków technologicznych, jeżeli one występują.

§ 48. 1. Każdy
budynek przeznaczony na pobyt
ludzi oraz inne budynki, w których w trakcie użytkowania powstają
odpady i nieczystości stałe, powinny mieć miejsca przystosowane do
czasowego gromadzenia tych odpadów i nieczystości, usytuowane w samym
budynku lub w jego otoczeniu.

2. Budynki, o których mowa w ust. 1, z
wyjątkiem
wysokościowych, mogą być wyposażone w wewnętrzne urządzenia (zsypy) do
usuwania odpadów i nieczystości stałych.

§ 49.

Budynek i pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi oraz
inne
budynki, jeżeli wynika to z ich przeznaczenia, powinny być wyposażone w
instalacje (urządzenia) do ogrzewania pomieszczeń w okresie obniżonych
temperatur, umożliwiające utrzymanie temperatury powietrza wewnętrznego
odpowiedniej do ich przeznaczenia. Wymaganie to nie dotyczy budynków
rekreacyjnych, użytkowanych wyłącznie w sezonie letnim.

§ 50. Budynek i
pomieszczenia, w których są
zainstalowane paleniska na paliwo stałe lub komory spalania z palnikami
na paliwo płynne lub gazowe, powinny mieć przewody kominowe do
odprowadzania dymu i spalin.

§ 51. Budynek i
pomieszczenia powinny mieć zapewnioną wentylację lub klimatyzację,
stosownie do ich przeznaczenia.

§ 52. Budynek z
pomieszczeniami przeznaczonymi na
pobyt ludzi może być zaopatrywany w gaz z sieci gazowej, baterii butli
lub zbiorników stałych gazu płynnego, zgodnie z warunkami określonym
w  § 156 ust. 1 i § 157.

§ 53. 1. Budynek,
odpowiednio do potrzeb
wynikających z jego przeznaczenia, powinien być wyposażony w wewnętrzną
instalację elektryczną.

2. Budynek należy wyposażyć w instalację
chroniącą od wyładowań
atmosferycznych. Obowiązek ten odnosi się do budynków wyszczególnionych
w Polskiej Normie dotyczącej ochrony odgromowej obiektów budowlanych.

§ 54. 1.

Budynek użyteczności publicznej, budynek mieszkalny
wielorodzinny,
budynek zamieszkania zbiorowego niebędący budynkiem koszarowym oraz
każdy inny budynek mający najwyższą kondygnację z pomieszczeniami
przeznaczonymi na pobyt więcej niż 50 osób, w których różnica poziomów
posadzek pomiędzy pierwszą i najwyższą kondygnacją nadziemną,
niestanowiącą drugiego poziomu w mieszkaniu dwupoziomowym, przekracza
9,5 m, a także mający dwie lub więcej kondygnacji nadziemnych budynek
opieki zdrowotnej i budynek opieki społecznej należy wyposażyć w dźwig
osobowy.

2. W budynku mieszkalnym wielorodzinnym,
budynku zamieszkania
zbiorowego oraz budynku użyteczności publicznej, wyposażanym w dźwigi,
należy zapewnić dojazd z poziomu terenu i dostęp na wszystkie
kondygnacje użytkowe osobom niepełnosprawnym.

3. W przypadku wbudowywania lub przybudowywania
szybu
dźwigowego do istniejącego budynku dopuszcza się usytuowanie drzwi
przystankowych na poziomie spocznika międzypiętrowego, jeżeli zostanie
zapewniony dostęp do kondygnacji użytkowej osobom niepełnosprawnym.

§ 55. 1. W
budynku mieszkalnym wielorodzinnym
niewyposażanym w dźwigi należy wykonać pochylnię lub zainstalować
odpowiednie urządzenie techniczne, umożliwiające dostęp osobom
niepełnosprawnym do mieszkań położonych na pierwszej kondygnacji
nadziemnej oraz do kondygnacji podziemnej zawierającej miejsca
postojowe dla samochodów osobowych.

2. W niskim budynku zamieszkania zbiorowego i
budynku
użyteczności publicznej, niewymagającym wyposażenia w dźwigi, o których
mowa w § 54 ust. 1, należy zainstalować urządzenia techniczne
zapewniające osobom niepełnosprawnym dostęp na kondygnacje z
pomieszczeniami użytkowymi, z których mogą korzystać. Nie dotyczy to
budynków koszarowych, zakwaterowania w zakładach karnych, aresztach
śledczych oraz zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich.

3. Dopuszcza się niewyposażenie w dźwigi
budynku mieszkalnego
wielorodzinnego do 5. kondygnacji nadziemnej włącznie, jeżeli wszystkie
pomieszczenia na ostatniej kondygnacji są częścią mieszkań
dwupoziomowych.

4. W budynku niewyposażonym w dźwigi, na
którego budowę została
wydana decyzja o pozwoleniu na budowę przed dniem 1 kwietnia 1995 r.,
na poddaszu usytuowanym bezpośrednio nad 4. kondygnacją dopuszcza się
zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń na mieszkania.

§ 56. Budynek mieszkalny
wielorodzinny, budynek
zamieszkania zbiorowego i budynek użyteczności publicznej powinien być
wyposażony w instalację telekomunikacyjną, a w miarę potrzeby
również w inne instalacje, takie jak: telewizji przemysłowej,
sygnalizacji dzwonkowej lub domofonowej, w sposób umożliwiający
zapewnienie ochrony instalacji przed dostępem osób nieuprawnionych.

Rozdział 2

Oświetlenie i nasłonecznienie

§ 57. 1. Pomieszczenie
przeznaczone na pobyt
ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego
przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków
określonych w § 13 oraz w ogólnych
przepisach
bezpieczeństwa i higieny pracy.

2. W pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi
stosunek
powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do
powierzchni
podłogi powinien wynosić co najmniej 1:8, natomiast w innym
pomieszczeniu, w którym oświetlenie dzienne jest wymagane ze względów
na przeznaczenie – co najmniej 1:12.

§ 58. 1.

Dopuszcza się oświetlenie pomieszczenia przeznaczonego
na pobyt ludzi wyłącznie światłem sztucznym, jeżeli:

1) oświetlenie dzienne nie
jest konieczne lub nie jest wskazane ze względów
technologicznych,

2) jest uzasadnione
celowością funkcjonalną
zlokalizowania tego pomieszczenia w obiekcie podziemnym lub w
części budynku pozbawionej oświetlenia dziennego.

2. W przypadku gdy pomieszczenie, o którym mowa
w ust. 1, jest
pomieszczeniem stałej pracy w rozumieniu ogólnych przepisów
bezpieczeństwa i higieny pracy, dla zastosowania wyłącznie oświetlenia
światłem sztucznym, w tym elektrycznym, jest wymagane uzyskanie zgody
właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, wydanej w
porozumieniu z właściwym okręgowym inspektorem pracy.

3. Uzgodnienie, o którym mowa w ust. 2, nie
dotyczy budynków służących obronności państwa.

§ 59. 1. Pomieszczenia
przeznaczone na pobyt
ludzi oraz do ruchu ogólnego (komunikacji) powinny mieć zapewnione
oświetlenie światłem sztucznym odpowiednio do potrzeb użytkowych.

2. Ogólne oświetlenie światłem sztucznym
pomieszczenia
przeznaczonego na stały pobyt ludzi powinno zapewniać odpowiednie
warunki użytkowania całej jego powierzchni.

3. Oświetlenie światłem sztucznym połączonych
ze sobą
pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz do ruchu ogólnego
(komunikacji) nie powinno wykazywać różnic natężenia, wywołujących
olśnienie przy przejściu między tymi pomieszczeniami.

§ 60. 1.

Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania
dzieci
w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni
chemicznej,
fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia
co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w
godzinach 8°°-16°°, natomiast pokoje mieszkalne – w godzinach 7°°-17°°.

2. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się
ograniczenie
wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym
w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się
ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny,
a w
odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie
określa się wymaganego czasu nasłonecznienia.

Rozdział 3

Wejścia do budynków i mieszkań

§ 61. 1. Położenie
drzwi wejściowych do
budynku oraz kształt i wymiary pomieszczeń wejściowych powinny
umożliwiać dogodne warunki ruchu, w tym również osobom
niepełnosprawnym.

2. Wymaganie przystosowania wejść dla osób
niepełnosprawnych
nie dotyczy budynków mieszkalnych w zabudowie jednorodzinnej i
zagrodowej oraz budynków rekreacji indywidualnej, budynków koszarowych,
a także budynków w zakładach karnych i aresztach śledczych
oraz w
zakładach poprawczych i schroniskach dla nieletnich.

§ 62. 1.

Drzwi wejściowe do budynku i ogólnodostępnych
pomieszczeń użytkowych
oraz do mieszkań powinny mieć w świetle ościeżnicy co
najmniej:
szerokość 0,9 m i wysokość 2 m. W przypadku zastosowania drzwi
zewnętrznych dwuskrzydłowych szerokość skrzydła głównego nie może być
mniejsza niż 0,9 m.

2. W wejściach do budynku i ogólnodostępnych
pomieszczeń
użytkowych mogą być zastosowane drzwi obrotowe lub wahadłowe, pod
warunkiem usytuowania przy nich drzwi rozwieranych lub rozsuwanych,
przystosowanych do ruchu osób niepełnosprawnych, oraz spełnienia
wymagań § 240.

3. W drzwiach, o których mowa w ust. 1,
oraz w drzwiach do
mieszkań i pomieszczeń mieszkalnych w budynku zamieszkania zbiorowego
wysokość progów nie może przekraczać 0,02 m.

§ 63. Wejścia z zewnątrz
do budynku i pomieszczeń
przeznaczonych na pobyt ludzi należy chronić przed nadmiernym dopływem
chłodnego powietrza przez zastosowanie przedsionka, kurtyny powietrznej
lub innych rozwiązań nieutrudniających ruchu. Wymagania te nie dotyczą
dodatkowych wejść nieprzewidzianych do stałego użytkowania.

§ 64. Wejście do budynku i
do każdej klatki
schodowej powinno mieć elektryczne oświetlenie zewnętrzne. Nie dotyczy
to budownictwa zagrodowego i rekreacyjnego.

§ 65.

Rozdział 4

Schody i pochylnie

§ 66. W celu zapewnienia
dostępu do pomieszczeń
położonych na różnych poziomach należy stosować schody stałe,
a w
zależności od przeznaczenia budynku – również pochylnie odpowiadające
warunkom określonym w rozporządzeniu.

§ 67. Zainstalowanie w
budynku schodów lub pochylni ruchomych nie zwalnia z obowiązku
zastosowania schodów lub pochylni stałych.

§ 68. 1. Graniczne
wymiary schodów stałych w budynkach o różnym przeznaczeniu określa
tabela:

Przeznaczenie budynków

Minimalna szerokość użytkowa
(m)

Maksymalna wysokość stopni
(m)

biegu

spocznika

1

2

3

4

Budynki mieszkalne jednorodzinne i w
zabudowie zagrodowej oraz mieszkania dwupoziomowe

0,8

0,8

0,19

Budynki mieszkalne wielorodzinne, budynki
zamieszkania zbiorowego*) oraz budynki
użyteczności publicznej*), z wyłączeniem
budynków zakładów opieki zdrowotnej, a także budynki produkcyjne*),
magazynowo-składowe oraz usługowe, w których zatrudnia się ponad 10 osób

1,2

1,5

0,175

Przedszkola i żłobki

1,2

1,3

0,15

Budynki opieki zdrowotnej*)

1,4

1,5

0,15

Garaże wbudowane i wolno stojące
(wielostanowiskowe) oraz budynki usługowe, w których zatrudnia się do
10 osób

0,9

0,9

0,19

We wszystkich budynkach niezależnie od ich
przeznaczenia schody do
kondygnacji podziemnej, pomieszczeń technicznych i poddaszy
nieużytkowych

0,8

0,8

0,2

*) W przypadku tych budynków
szerokość użytkową biegu
schodowego i spocznika należy przyjmować z uwzględnieniem wymagań
określonych w ust. 2.

2. W budynkach użyteczności publicznej oraz
budynkach
produkcyjnych łączną szerokość użytkową biegów oraz łączną
szerokość użytkową spoczników w klatkach schodowych, stanowiących drogę
ewakuacyjną, należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących
przebywać równocześnie na kondygnacji, na której przewiduje się
obecność największej ich liczby, przyjmując co najmniej 0,6 m
szerokości na 100 osób, lecz nie mniej niż określono to w ust.
1.

3. Szerokość użytkowa schodów zewnętrznych do
budynku powinna
wynosić co najmniej 1,2 m, przy czym nie może być mniejsza niż
szerokość użytkowa biegu schodowego w budynku, przyjęta zgodnie z
wymaganiami określonymi w ust. 1 i 2.

4. Szerokość użytkową schodów stałych mierzy
się między
wewnętrznymi krawędziami poręczy, a w przypadku balustrady
jednostronnej – między wykończoną powierzchnią ściany a wewnętrzną
krawędzią poręczy tej balustrady. Szerokości te nie mogą być
ograniczane przez zainstalowane urządzenia oraz elementy budynku.

§ 69. 1. Liczba
stopni w jednym biegu schodów stałych powinna wynosić nie więcej niż:

1) 14 stopni – w budynku
opieki zdrowotnej,

2) 17 stopni – w innych
budynkach.

2. Wymaganie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, nie
dotyczy
budynków w zabudowie jednorodzinnej i w zabudowie zagrodowej
oraz
budynków rekreacji indywidualnej, mieszkań dwupoziomowych oraz dojść do
urządzeń technicznych.

3. Liczba stopni w jednym biegu schodów
zewnętrznych nie powinna wynosić więcej niż 10.

4. Szerokość stopni stałych schodów
wewnętrznych powinna
wynikać z warunku określonego wzorem: 2h + s = 0,6 do 0,65 m, gdzie h
oznacza wysokość stopnia, s – jego szerokość.

5. Szerokość stopni schodów zewnętrznych przy
głównych
wejściach do budynku powinna wynosić w budynkach mieszkalnych
wielorodzinnych i budynkach użyteczności publicznej co najmniej 0,35 m.

6. Szerokość stopni schodów wachlarzowych
powinna wynosić co
najmniej 0,25 m, natomiast w schodach zabiegowych i kręconych szerokość
taką należy zapewnić w odległości nie większej niż 0,4 m od poręczy
balustrady wewnętrznej lub słupa stanowiącego koncentryczną konstrukcję
schodów.

7. W budynku zakładu opieki zdrowotnej
stosowanie schodów
zabiegowych i wachlarzowych, jako przeznaczonych do ruchu pacjentów,
jest zabronione.

8. W budynkach opieki zdrowotnej, a także
budynkach
zamieszkania zbiorowego przeznaczonych dla osób starszych oraz
niepełnosprawnych zabrania się stosowania stopni schodów z noskami i
podcięciami.

§ 70. Maksymalne
nachylenie pochylni związanych z budynkiem nie może przekraczać
wielkości określonych w poniższej tabeli:

Przeznaczenie pochylni

Usytuowanie pochylni

na zewnątrz, bez przekrycia

% nachylenia

wewnątrz budynku lub pod
dachem

% nachylenia

1

2

3

Do ruchu pieszego i dla osób niepełnosprawnych
poruszających się przy użyciu wózka inwalidzkiego, przy wysokości
pochylni:
   
a) do 0,15 m

15

15

b) do 0,5 m

8

10

c) ponad 0,5 m*)

6

8

Dla samochodów w garażach wielostanowiskowych:

a) jedno- i dwupoziomowych

15

20

b) wielopoziomowych

15

15

Dla samochodów w garażach indywidualnych

25

25

*) Pochylnie do ruchu pieszego i dla osób
niepełnosprawnych o
długości ponad 9 m powinny być podzielone na krótsze odcinki, przy
zastosowaniu spoczników o długości co najmniej 1,4 m.

§ 71. 1. Pochylnie
przeznaczone dla osób
niepełnosprawnych powinny mieć szerokość płaszczyzny ruchu 1,2 m,
krawężniki o wysokości co najmniej 0,07 m i obustronne poręcze
odpowiadające warunkom określonym w § 298, przy czym odstęp
między
nimi powinien mieścić się w granicach od 1 m do 1,1 m.

2. Długość poziomej płaszczyzny ruchu na
początku i na końcu pochylni powinna wynosić co najmniej 1,5 m.

3. Powierzchnia spocznika przy pochylni dla
osób
niepełnosprawnych poruszających się na wózkach inwalidzkich powinna
mieć wymiary co najmniej 1,5 x 1,5 m poza polem otwierania skrzydła
drzwi wejściowych do budynku.

4. Krawędzie stopni schodów w budynkach
mieszkalnych
wielorodzinnych i użyteczności publicznej powinny wyróżniać się kolorem
kontrastującym z kolorem posadzki.

Rozdział 5

Pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi

§ 72. 1. Wysokość
pomieszczeń przeznaczonych
na pobyt ludzi powinna odpowiadać wymaganiom określonym w poniższej
tabeli, jeżeli przepisy odrębne, w tym dotyczące pomieszczeń pracy i
pomieszczeń służby zdrowia, nie określają innych wymagań:

Rodzaj pomieszczenia (sposób
użytkowania)

Minimalna wysokość
w świetle (m)

1

2

Pokoje w budynkach mieszkalnych oraz sypialnie 1-
4-osobowe w budynkach zamieszkania zbiorowego

2,5 *)

Pokoje na poddaszu w budynkach jednorodzinnych i
mieszkaniach
zagrodowych oraz pomieszczenia w indywidualnych domach rekreacyjnych

2,2 *)

Pomieszczenia do pracy **), nauki i innych celów,
w których nie
występują czynniki uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia, przeznaczone na
stały lub czasowy pobyt:

a) nie więcej niż 4 osoby

2,5

b) więcej niż 4 osoby

3,0

Pomieszczenia jak wyżej, lecz usytuowane na
antresoli, jeżeli nie występują czynniki szkodliwe dla zdrowia

2,2

Pomieszczenia do pracy **) i innych celów, w
których występują czynniki uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia

3,3

Pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi,
jak dyżurki,
portiernie, kantory, kioski, w tym kioski usytuowane w halach
dworcowych, wystawowych, handlowych, sportowych, jeżeli nie występują
czynniki szkodliwe dla zdrowia

2,2*)

Pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi:

a) jeżeli nie występują czynniki szkodliwe dla
zdrowia

2,2*)

b) jeżeli występują czynniki szkodliwe dla zdrowia

2,5

*) Przy stropach pochyłych jest to wysokość średnia
liczona między
największą a najmniejszą wysokością pomieszczenia, lecz nie
mniejszą niż 1,9 m. Przestrzeni o wysokości poniżej 1,9 m nie zalicza
się do odpowiadającej przeznaczeniu danego pomieszczenia.

**) Wymagania dotyczące minimalnej wysokości pomieszczeń
w zakładach
pracy określają przepisy o bezpieczeństwie i higienie pracy.

2. Pomieszczenia, których wysokość powinna,
zgodnie z ust. 1,
wynosić co najmniej 3 m i 3,3 m, mogą być obniżone do wysokości nie
mniejszej niż 2,5 m w przypadku zastosowania wentylacji mechanicznej
nawiewno-wywiewnej lub klimatyzacji, pod warunkiem uzyskania zgody
państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego.

§ 73. 1.

W pomieszczeniu mieszkalnym poziom podłogi od strony
ściany z
otworami okiennymi i drzwiowymi nie powinien znajdować się poniżej
poziomu terenu przy budynku.

2. W pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt
ludzi w budynku
zakładu opieki zdrowotnej, opieki społecznej, oświaty, wychowania i
nauki poziom podłogi powinien znajdować się co najmniej 0,3 m powyżej
terenu urządzonego przy budynku.

3. W pomieszczeniu produkcyjnym i usługowym
poziom podłogi może
znajdować się na poziomie terenu urządzonego przy budynku. Obniżenie
poziomu podłogi poniżej terenu wymaga uzyskania zgody państwowego
wojewódzkiego inspektora sanitarnego wydanej w porozumieniu z właściwym
okręgowym inspektorem pracy.

§ 74.

W budynku użyteczności publicznej pomieszczenia
ogólnodostępne ze
zróżnicowanym poziomem podłóg powinny być przystosowane do ruchu osób
niepełnosprawnych.

§ 75. 1. Drzwi do
pomieszczenia przeznaczonego
na stały pobyt ludzi oraz do pomieszczenia kuchennego powinny mieć co
najmniej szerokość 0,8 m i wysokość 2 m w świetle ościeżnicy.

2. W budynku użyteczności publicznej drzwi
wewnętrzne, z
wyjątkiem drzwi do pomieszczeń technicznych i gospodarczych, powinny
mieć co najmniej szerokość 0,9 m i wysokość 2 m w świetle
ościeżnicy.

3. Drzwi, o których mowa w ust. 1 i 2, nie
powinny mieć progów.

Rozdział 6

Pomieszczenia higienicznosanitarne

§ 76. Wymagania dotyczące
pomieszczeń
higienicznosanitarnych określają przepisy rozporządzenia, a także
przepisy dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy oraz obrony cywilnej.
Do pomieszczeń higienicznosanitarnych zalicza się łaźnie,
sauny,
natryski, łazienki, ustępy, umywalnie, szatnie, przebieralnie, pralnie,
pomieszczenia higieny osobistej kobiet, jak też pomieszczenia służące
do odkażania, oczyszczania oraz suszenia odzieży i obuwia, a także
przechowywania sprzętu do utrzymania czystości.

§ 77. 1. Pomieszczenie
higienicznosanitarne
powinno mieć wentylację spełniającą wymagania przepisów rozporządzenia
oraz przepisów odrębnych.

2. Pomieszczenie higienicznosanitarne powinno
mieć wysokość
w świetle co najmniej 2,5 m, z wyjątkiem łaźni
ogólnodostępnej,
której wysokość powinna wynosić co najmniej 3 m.

3. Dopuszcza się zmniejszenie wysokości
pomieszczenia
higienicznosanitarnego w budynku mieszkalnym oraz w hotelu,
motelu
i pensjonacie do 2,2 m w świetle, w przypadku gdy jest ono
wyposażone w wentylację mechaniczną wywiewną lub nawiewno-wywiewną.

§ 78. 1.

Ściany pomieszczenia higienicznosanitarnego powinny mieć
do
wysokości co najmniej 2 m powierzchnie zmywalne i odporne na działanie
wilgoci.

2. Posadzka pralni, łazienki, umywalni, kabiny
natryskowej i ustępu powinna być zmywalna, nienasiąkliwa i nieśliska.

§ 79. 1.

Drzwi do łazienki, umywalni i wydzielonego ustępu
powinny otwierać
się na zewnątrz pomieszczenia, mieć, z zastrzeżeniem § 75 ust. 2, co
najmniej szerokość 0,8 m i wysokość 2 m w świetle ościeżnicy,
a w dolnej części – otwory o sumarycznym przekroju nie
mniejszym
niż 0,022 m2 dla dopływu powietrza.

2. W łazienkach i ustępach, z wyjątkiem
ogólnodostępnych, dopuszcza się stosowanie drzwi przesuwnych lub
składanych.

§ 80. 1.

Kubatura pomieszczenia łazienki z wentylacją
grawitacyjną powinna wynosić co najmniej:

1) 8 m3 – przy
zastosowaniu w tym pomieszczeniu urządzenia gazowego, o którym mowa
w § 172 ust. 3 pkt 1.

2) 6,5 m3 – przy
doprowadzeniu centralnej ciepłej
wody lub zastosowaniu elektrycznego urządzenia do ogrzewania wody bądź
urządzenia gazowego, o którym mowa w § 172 ust. 3 pkt 2, a
także
gdy urządzenie gazowe znajduje się poza tym pomieszczeniem.

2. Dopuszcza się zmniejszenie kubatury, o
której mowa w ust. 1
pkt 2, jednakże nie poniżej 5,5 m3 , jeżeli pomieszczenie łazienki jest
wyposażone co najmniej w wentylację mechaniczną wywiewną.

§ 81. 1. Kabina
natryskowa niezamknięta,
stanowiąca wydzieloną część pomieszczeń natrysków i umywalni
zbiorowych, powinna mieć powierzchnię nie mniejszą niż 0,9 m2 i
szerokość co najmniej 0,9 m.

2. Kabina natryskowa zamknięta, wydzielona
ściankami na całą
wysokość pomieszczenia, powinna mieć powierzchnię nie mniejszą niż 1,5
m2 i szerokość co najmniej 0,9 m oraz być wyposażona w wentylację
mechaniczną wywiewną.

3. Kabina natryskowa zamknięta, z urządzeniami
przystosowanymi
do korzystania przez osoby niepełnosprawne poruszające się na wózkach
inwalidzkich, powinna mieć powierzchnię nie mniejszą niż 2,5 m2 i
szerokość co najmniej 1,5 m oraz być wyposażona w urządzenia
wspomagające, umożliwiające korzystanie z kabiny zgodnie z
przeznaczeniem.

4. Bezpośrednio przy kabinach natryskowych i
umywalniach zbiorowych powinna znajdować się kabina ustępowa.

§ 82. 1. W
budynku zamieszkania zbiorowego
łazienki związane z pomieszczeniami mieszkalnymi powinny być wyposażone
w wannę lub natrysk oraz umywalkę. Miska ustępowa może być usytuowana
w łazience lub w wydzielonej kabinie ustępowej
wyposażonej w
umywalkę.

2. W budynku, o którym mowa w ust. 1, bez
łazienek i ustępów
związanych z pomieszczeniami mieszkalnymi należy przewidzieć na każdej
kondygnacji umywalnie i ustępy przeznaczone do wspólnego użytku,
wyposażone co najmniej w:

1) 1 miskę ustępową dla 10
kobiet,

2) 1 miskę ustępową i 1
pisuar dla 20 mężczyzn,

3) 1 urządzenie natryskowe
dla 15 osób,

4) 1 umywalkę dla 5 osób.

§ 83. Kabina ustępowa
(ustęp wydzielony),
nieprzeznaczona dla osób niepełnosprawnych, powinna mieć najmniejszy
wymiar poziomy (szerokość) w świetle co najmniej 0,9 m i
powierzchnię przed miską ustępową co najmniej 0,6×0,9 m w rzucie
poziomym, spełniającą również funkcję powierzchni przed umywalką – w
przypadku jej zainstalowania w kabinie ustępowej.

§ 84. 1. W
budynku użyteczności publicznej i
zakładu pracy należy urządzić ustępy ogólnodostępne. Jeżeli liczba osób
w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi na danej kondygnacji
jest mniejsza od 10, dopuszcza się umieszczenie ustępu na najbliższej,
wyższej lub niższej kondygnacji.

2. W budynkach, o których mowa w ust. 1, w
ustępach
ogólnodostępnych powinna przypadać co najmniej jedna umywalka na 20
osób, co najmniej jedna miska ustępowa i jeden pisuar na 30 mężczyzn
oraz jedna miska ustępowa na 20 kobiet, jeżeli przepisy dotyczące
bezpieczeństwa i higieny pracy nie stanowią inaczej. W przypadku gdy w
pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi liczba osób jest
mniejsza niż 10, dopuszcza się umieszczenie wspólnego ustępu dla kobiet
i mężczyzn.

3. W budynkach, o których mowa w ust. 1,
odległość od
stanowiska pracy lub miejsca przebywania ludzi do najbliższego ustępu
nie może być większa niż 75 m, a od stanowiska pracy chronionej – niż
50 m.

§ 85. 1.

Ustępy ogólnodostępne w budynkach zamieszkania
zbiorowego,
użyteczności publicznej i zakładów pracy powinny mieć wejścia z dróg
komunikacji ogólnej.

2. W ustępach ogólnodostępnych należy stosować:

1) przedsionki, oddzielone
ścianami pełnymi na całą wysokość pomieszczenia, w których mogą być
instalowane tylko umywalki,

2) drzwi o szerokości co
najmniej 0,9 m,

3) drzwi do kabin
ustępowych otwierane na zewnątrz,
o szerokości co najmniej 0,8 m, a do kabin przystosowanych dla potrzeb
osób niepełnosprawnych, co najmniej 0,9 m,

4) przegrody dzielące
ustęp damski od męskiego, wykonane jako ściany pełne na całą wysokość
pomieszczenia,

5) miski ustępowe
umieszczone w oddzielnych
kabinach o szerokości co najmniej 1 m i długości 1,10 m, ze ściankami i
drzwiami o wysokości co najmniej 2 m z prześwitem nad podłogą 0,15 m;
oddzielenia nie wymagają ustępy dla dzieci w żłobkach i
przedszkolach,

6) wpusty kanalizacyjne
podłogowe z syfonem oraz
armaturę czerpalną ze złączką do węża w pomieszczeniach z pisuarem lub
mających więcej niż 4 kabiny ustępowe,

7) wentylację grawitacyjną
lub mechaniczną – w
ustępach z oknem i jedną kabiną, a w innych – mechaniczną o
działaniu ciągłym lub włączaną automatycznie.

3. Przedsionków, o których mowa w ust. 2 pkt 1,
nie wymagają
ustępy przy salach zajęć w żłobkach i przedszkolach oraz przy
pokojach dla chorych w szpitalach.

§ 86. 1. W
budynku, na kondygnacjach
dostępnych dla osób niepełnosprawnych, co najmniej jedno z
ogólnodostępnych pomieszczeń higienicznosanitarnych powinno być
przystosowane dla tych osób przez:

1) zapewnienie przestrzeni
manewrowej o wymiarach co najmniej 1,5×1,5 m,

2) stosowanie w tych
pomieszczeniach i na trasie dojazdu do nich drzwi bez progów,

3) zainstalowanie
odpowiednio przystosowanej, co
najmniej jednej miski ustępowej i umywalki, a także jednego natrysku,
jeżeli ze względu na przeznaczenie przewiduje się w budynku
takie
urządzenia,

4) zainstalowanie uchwytów
ułatwiających korzystanie z urządzeń higienicznosanitarnych.

2. Dopuszcza się stosowanie pojedynczego ustępu
dla osób
niepełnosprawnych bez przedsionka oddzielającego od komunikacji ogólnej.

§ 87. 1. Ustępy
publiczne należy sytuować na terenach wyposażonych w sieć wodociągową i
kanalizacyjną.

2. Dopuszcza się sytuowanie ustępów publicznych
na terenach
nieskanalizowanych, jako budynki wolno stojące ze szczelnymi
zbiornikami nieczystości.

3. Dopuszcza się sytuowanie tymczasowych,
nieskanalizowanych
ustępów publicznych na terenach skanalizowanych, za zgodą właściwego
terenowo państwowego inspektora sanitarnego.

4. Ustęp publiczny powinien odpowiadać
wymaganiom określonym
w § 85 oraz mieć kabiny ustępowe o wymiarach co najmniej 1,5 m
długości i 1 m szerokości.

5. W ustępie publicznym należy zainstalować co
najmniej jeden
wpust kanalizacyjny podłogowy z syfonem oraz armaturę czerpalną ze
złączką do węża.

6. W ustępie publicznym co najmniej jedna
kabina powinna być
przystosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych, zgodnie z §
86.

§ 88. 1.

Wejście do ustępu publicznego, wbudowanego w inny
obiekt, nie może
prowadzić bezpośrednio z klatki schodowej lub innej drogi komunikacji
ogólnej w budynku ani z pomieszczenia przeznaczonego na pobyt
ludzi.

2. Odległość od okien i drzwi ustępu
publicznego do okien i
drzwi do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz do produkcji i
magazynowania artykułów żywnościowych i farmaceutycznych nie może być
mniejsza niż 10 m.

§ 89. 1.

Przepisów § 73 ust. 1, § 75, 79 ust. 1, § 82 i 83
oraz w
przypadkach przebudowy także § 77 ust. 2 niniejszego działu nie stosuje
się do budynków zakwaterowania osób tymczasowo aresztowanych, skazanych
lub ukaranych, zwanych dalej „osadzonymi”.

2. Przepisów § 75 i 79 ust. 1 nie stosuje się
do zakładów poprawczych i schronisk dla nieletnich.

Rozdział 7

Szczególne wymagania dotyczące mieszkań w budynkach wielorodzinnych

§ 90. Mieszkanie w budynku
wielorodzinnym powinno
spełniać wymagania dotyczące pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi,
a ponadto wymagania określone w niniejszym rozdziale.

§ 91. Mieszkanie, z
wyjątkiem jedno- i
dwupokojowego, powinno być przewietrzane na przestrzał lub narożnikowe.
Nie dotyczy to mieszkania w budynku podlegającym przebudowie, a także
mieszkania wyposażonego w wentylację mechaniczną o działaniu ciągłym
wywiewną lub nawiewno-wywiewną.

§ 92. 1. Mieszkanie,
oprócz pomieszczeń
mieszkalnych, powinno mieć kuchnię lub wnękę kuchenną, łazienkę, ustęp
wydzielony lub miskę ustępową w łazience, przestrzeń
składowania
oraz przestrzeń komunikacji wewnętrznej.

2. Kuchnia i wnęka kuchenna powinny być
wyposażone w trzon
kuchenny, zlewozmywak lub zlew oraz mieć układ przestrzenny,
umożliwiający zainstalowanie chłodziarki i urządzenie miejsca pracy.

3. W budynku mieszkalnym wielorodzinnym
w łazienkach
powinno być możliwe zainstalowanie wanny lub kabiny natryskowej,
umywalki, miski ustępowej (jeżeli nie ma ustępu wydzielonego),
automatycznej pralki domowej, a także usytuowanie pojemnika na brudną
bieliznę. Sposób zagospodarowania i rozmieszczenia urządzeń sanitarnych
powinien zapewniać do nich dogodny dostęp.

4. Ustęp wydzielony należy wyposażyć w umywalkę.

§ 93. 1.

Pomieszczenie mieszkalne i kuchenne powinno mieć
bezpośrednie oświetlenie światłem dziennym.

2. W mieszkaniu jednopokojowym dopuszcza się
pomieszczenie
kuchenne bez okien lub wnękę kuchenną połączoną z przedpokojem, pod
warunkiem zastosowania co najmniej wentylacji:

1) grawitacyjnej – w
przypadku kuchni elektrycznej,

2) mechanicznej wywiewnej
– w przypadku kuchni gazowej.

3. W mieszkaniu wielopokojowym kuchnia może
stanowić część
pokoju przeznaczonego na pobyt dzienny, pod warunkiem zastosowania w
tym pomieszczeniu wentylacji grawitacyjnej lub mechanicznej z
podłączeniem do niej okapu wywiewnego nad trzonem kuchennym, a także z
zapewnieniem odprowadzenia powietrza z pomieszczenia dodatkowym otworem
wywiewnym, usytuowanym nie więcej niż 0,15 m poniżej płaszczyzny sufitu.

§ 94. 1. W
budynku wielorodzinnym szerokość w świetle ścian pomieszczeń
powinna wynosić co najmniej:

1) pokoju sypialnego
przewidzianego dla jednej osoby – 2,2 m,

2) pokoju sypialnego
przewidzianego dla dwóch osób – 2,7 m,

3) kuchni w mieszkaniu
jednopokojowym – 1,8 m,

4) kuchni w mieszkaniu
wielopokojowym – 2,4 m.

2. W mieszkaniu co najmniej jeden pokój
powinien mieć powierzchnię nie mniejszą niż 16 m2.

§ 95. 1. Kształt
i wymiary przedpokoju powinny
umożliwiać przeniesienie chorego na noszach oraz wykonanie manewru
wózkiem inwalidzkim w miejscach zmiany kierunku ruchu.

2. Korytarze stanowiące komunikację wewnętrzną
w mieszkaniu
powinny mieć szerokość w świetle co najmniej 1,2 m, z
dopuszczeniem miejscowego zwężenia do 0,9 m na długości korytarza nie
większej niż 1,5 m.

Rozdział 8

Pomieszczenia techniczne i gospodarcze

§ 96. 1. Pomieszczenie
techniczne, w którym są
zainstalowane urządzenia emitujące hałasy lub drgania, może być
sytuowane w bezpośrednim sąsiedztwie pomieszczeń przeznaczonych na
stały pobyt ludzi, pod warunkiem zastosowania rozwiązań
konstrukcyjno-materiałowych, zapewniających ochronę sąsiednich
pomieszczeń przed uciążliwym oddziaływaniem tych urządzeń, zgodnie z
wymaganiami  § 323 ust. 2 pkt 2 i § 327 oraz Polskich
Norm
dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach
oraz oceny wpływu drgań na budynki i na ludzi w budynkach.

2. Podpory, zamocowania i złącza urządzeń, o
których mowa w
ust. 1, powinny być wykonane w sposób uniemożliwiający przenoszenie
niedopuszczalnego hałasu i drgań na elementy budynku i instalacje.

§ 97. 1.

Wysokość pomieszczenia technicznego i gospodarczego nie
powinna być
mniejsza niż 2 m, jeżeli inne przepisy rozporządzenia nie określają
większych wymagań.

2. W pomieszczeniach, o których mowa w ust. 1,
wysokość drzwi i
przejść pod przewodami instalacyjnymi powinna wynosić
w świetle co
najmniej 1,9 m, z zastrzeżeniem § 242 ust. 3.

3. Wysokość kanałów i przestrzeni
instalacyjnych w budynku oraz
studzienek rewizyjnych powinna wynosić w świetle co najmniej
1,9
m, przy czym na odcinkach o długości do 4 m wysokość kanałów może być
obniżona do 0,9 m.

4. Odległość między włazami kontrolnymi w
kanałach
instalacyjnych nie może przekraczać 30 m. Włazy te powinny znajdować
się na każdym załamaniu kanału i mieć wymiary co najmniej 0,6 m × 0,6 m
lub średnicę 0,6 m.

5. Pomieszczenia techniczne przeznaczone do
układania kabli w
budynku (tunele i pomieszczenia kablowe) powinny spełniać wymagania
wynikające z normy Stowarzyszenia Elektryków Polskich nr N
SEP-E-004:2003 Elektroenergetyczne i sygnalizacyjne linie kablowe.
Projektowanie i budowa.

§ 98. 1. Podłogi
w pomieszczeniach
technicznych i gospodarczych powinny być wykonane w sposób zapewniający
utrzymanie czystości, stosownie do ich przeznaczenia.

2. Pomieszczenia techniczne i gospodarcze
powinny być
wyposażone w instalacje i urządzenia elektryczne dostosowane do ich
przeznaczenia, zgodnie z wymaganiami Polskich Norm dotyczących tych
instalacji i urządzeń.

Rozdział 9

Dojścia i przejścia do urządzeń technicznych

§ 99. 1. Dojściami
i przejściami do dźwignic i
innych urządzeń technicznych mogą być korytarze, pomosty, podesty,
galerie, schody, z zastrzeżeniem § 68 ust. 1, drabiny i klamry,
wykonane z materiałów niepalnych.

2. Ogólne wymagania dotyczące dojść i przejść
do dźwignic
należy stosować również w razie wykonania dojść roboczych do
pomieszczeń i części budynku nieprzeznaczonych na pobyt ludzi,
związanych z okresową obsługą maszyn i urządzeń oraz przeglądem i
utrzymaniem stanu technicznego budynku.

§ 100. 1.

Dojścia i przejścia powinny mieć wysokość
w świetle co najmniej
1,9 m i mogą być usytuowane nad stanowiskiem pracy na wysokości co
najmniej 2,5 m, licząc od poziomu podłogi tego stanowiska.

2. Nawierzchnia podłogi w dojściach i
przejściach nie może być śliska.

3. Podłogi ażurowe nie mogą mieć otworów o
powierzchni większej
niż 1700 mm2 i wymiarów umożliwiających przejście przez nie kuli
o średnicy większej niż 36 mm.

4. Poziome dojścia i przejścia od strony
przestrzeni otwartej
powinny być zabezpieczone balustradą o wysokości 1,1 m z poprzeczką
umieszczoną w połowie jej wysokości i krawężnikiem o wysokości co
najmniej 0,15 m.

§ 101. 1.

W wyjątkowych przypadkach, uzasadnionych względami
użytkowymi, jako
dojście i przejście między różnymi poziomami mogą służyć drabiny lub
klamry, trwale zamocowane do konstrukcji.

2. Szerokość drabin lub klamer, o których mowa
w ust. 1,
powinna wynosić co najmniej 0,5 m, a odstępy między szczeblami nie mogą
być większe niż 0,3 m. Poczynając od wysokości 3 m nad poziomem
podłogi, drabiny lub klamry powinny być zaopatrzone w urządzenia
zabezpieczające przed upadkiem, takie jak obręcze ochronne,
rozmieszczone w rozstawie nie większym niż 0,8 m, z pionowymi prętami w
rozstawie nie większym niż 0,3 m.

3. Odległość drabiny lub klamry od ściany bądź
innej
konstrukcji, do której są umocowane, nie może być mniejsza niż 0,15 m,
a odległość obręczy ochronnej od drabiny, w miejscu najbardziej od niej
oddalonym, nie może być mniejsza niż 0,7 m i większa niż 0,8 m.

4. Spoczniki z balustradą powinny być
umieszczone co 8-10 m
wysokości drabiny lub ciągu klamer. Górne końce podłużnie (bocznic)
drabin powinny być wyprowadzone co najmniej 0,75 m nad poziom wejścia
(pomostu), jeżeli nie zostały zastosowane inne zabezpieczenia przed
upadkiem.

Rozdział 10

Garaże dla samochodów osobowych

§ 102. Garaż do
przechowywania i bieżącej,
niezawodowej obsługi samochodów osobowych, stanowiący samodzielny
obiekt budowlany lub część innego obiektu, będący garażem zamkniętym –
z pełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami, bądź garażem otwartym
– bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi,
powinien mieć:

1) wysokość
w świetle konstrukcji co najmniej 2,2 m i do spodu przewodów i
urządzeń instalacyjnych 2 m,

2) wjazdy lub wrota
garażowe co najmniej o szerokości 2,3 m i wysokości 2 m
w świetle,

3) elektryczną instalację
oświetleniową,

4) zapewnioną wymianę
powietrza, zgodnie z § 108,

5) wpusty podłogowe z
syfonem i osadnikami w garażu
z instalacją wodociągową lub przeciwpożarową tryskaczową, w garażu
podziemnym przed wjazdem do niego oraz w garażu nadziemnym o
pojemności powyżej 25 samochodów,

6) instalację
przeciwpożarową, wymaganą przepisami dotyczącymi ochrony
przeciwpożarowej, zabezpieczoną przed zamarzaniem.

§ 103. 1. Do
garażu położonego poniżej lub
powyżej terenu należy zapewnić dojazd dla samochodów za pomocą pochylni
o maksymalnym nachyleniu nie większym niż określone w §
70 lub zastosować odpowiednie urządzenia do transportu
pionowego.

2. W garażu przeznaczonym dla więcej niż 25
samochodów na
każdej kondygnacji, należy stosować pochylnie o szerokości co najmniej
5,5 m, umożliwiające ruch dwukierunkowy, lub osobne, jednopasmowe
pochylnie o szerokości co najmniej 2,7 m dla wjazdu i wyjazdu
samochodów.

3. W garażu przeznaczonym dla nie więcej niż 25
samochodów na
kondygnacji, dopuszcza się zastosowanie wyłącznie pochylni
jednopasmowych, pod warunkiem zainstalowania sygnalizacji do regulacji
kierunków ruchu.

4. W garażu jedno- i dwupoziomowym,
przeznaczonym dla nie
więcej niż 10 samochodów na kondygnacji, dopuszcza się zastosowanie
pochylni jednopasmowej bez sygnalizacji świetlnej.

§ 104. 1.

Dojazd (droga manewrowa) do stanowisk postojowych w
garażu
jednoprzestrzennym (bez ścian wewnętrznych) powinien mieć szerokość
dostosowaną do warunków ruchu takich samochodów, jakie mają być
przechowywane, oraz do sposobu ich usytuowania w stosunku do osi drogi,
ale co najmniej:

1) przy usytuowaniu
prostopadłym – 5,7 m,

2) przy usytuowaniu pod
kątem 60° – 4 m,

3) przy usytuowaniu pod
kątem 45° – 3,5 m,

4) przy usytuowaniu
równoległym – 3 m.

2. Dopuszcza się zmniejszenie wymiaru, o którym
mowa w ust. 1
pkt 1, do 5,0 m, jeżeli stanowiska postojowe mają szerokość co najmniej
2,5 m.

3. Stanowiska postojowe w garażu powinny mieć
co najmniej
szerokość 2,3 m i długość 5,0 m, z zachowaniem odległości między bokiem
samochodu a ścianą lub słupem – co najmniej 0,5 m.

4. Stanowiska postojowe w garażu, przeznaczone
dla samochodów,
z których korzystają osoby niepełnosprawne, powinny mieć zapewniony
dojazd na wózku inwalidzkim z drogi manewrowej do drzwi samochodu co
najmniej z jednej strony, o szerokości nie mniejszej niż 1,2 m.

§ 105. 1. W
garażu podziemnym i
wielopoziomowym nadziemnym jako dojścia należy stosować schody
odpowiadające warunkom określonym w § 68.

2. W garażu jednopoziomowym podziemnym i
nadziemnym dopuszcza
się wykorzystanie jako dojścia pochylni przeznaczonych do ruchu
samochodów, jeżeli ich nachylenie nie przekracza 10% oraz istnieje
możliwość wydzielenia bezpiecznego pasma ruchu pieszego o szerokości co
najmniej 0,75 m.

3. Nie wymaga się wydzielenia pasma ruchu
pieszego na pochylni
dwupasmowej, a w garażu o pojemności do 25 samochodów włącznie
na
kondygnacji – także na pochylni jednopasmowej.

4. Stanowiska postojowe dla samochodów, z
których korzystają
osoby niepełnosprawne, należy sytuować na poziomie terenu lub na
kondygnacjach dostępnych dla tych osób z pochylni, z uwzględnieniem
warunków, o których mowa w § 70.

5. W garażu wielopoziomowym lub stanowiącym
kondygnację w
budynku mieszkalnym wielorodzinnym oraz budynku użyteczności publicznej
należy zainstalować urządzenia dźwigowe lub inne urządzenia podnośne
umożliwiające transport pionowy osobom niepełnosprawnym poruszającym
się na wózkach inwalidzkich na inne kondygnacje, które wymagają
dostępności dla tych osób.

§ 106. 1. Garaż
znajdujący się w budynku
o innym przeznaczeniu powinien mieć ściany i stropy, zapewniające
wymaganą izolację akustyczną, o której mowa w § 326, oraz
szczelność uniemożliwiającą przenikanie spalin lub oparów paliwa do
sąsiednich pomieszczeń, przeznaczonych na pobyt ludzi, usytuowanych
obok lub nad garażem.

2. Dopuszcza się sytuowanie nad garażem
otwartym kondygnacji z
pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, z wyjątkiem pomieszczeń
mieszkalnych, opieki zdrowotnej oraz oświaty i nauki, przy spełnieniu
jednego z warunków:

1) lico ściany zewnętrznej
tych kondygnacji z
oknami otwieranymi jest cofnięte w stosunku do lica ściany garażu
otwartego lub do krawędzi jego najwyższego stropu co najmniej o 6 m, a
konstrukcja dachu i jego przekrycie nad garażem spełniają wymagania
określone w § 218,

2) usytuowanie ścian
zewnętrznych tych kondygnacji
w jednej płaszczyźnie z licem ścian zewnętrznych części garażowej
lub z krawędziami jej stropów wymaga zastosowania w tych
pomieszczeniach okien nieotwieranych oraz wentylacji mechanicznej
nawiewno-wywiewnej lub klimatyzacji.

3. Wymaganie, o którym mowa w ust. 2, nie
dotyczy budynków jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej.

§ 107. 1. Posadzka
w garażu powinna mieć
spadki do wewnętrznego lub zewnętrznego wpustu kanalizacyjnego. W
zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i rekreacji indywidualnej
dopuszcza się wykonywanie spadku posadzki skierowanego bezpośrednio na
nieutwardzony teren działki.

2. W garażu krawędzie płaszczyzny posadzki, a
także
znajdujących się w niej otworów, należy, z uwzględnieniem ust.
1,
ograniczyć progiem (obrzeżem) o wysokości 30 mm, uniemożliwiającym
spływ wody lub innej cieczy na zewnątrz i na niższy poziom garażowania.
Na drodze ruchu pieszego próg ten powinien być wyprofilowany w sposób
umożliwiający przejazd wózkiem inwalidzkim.

§ 108. 1.

W garażu zamkniętym należy stosować wentylację:

1) co najmniej naturalną,
przez przewietrzanie
otworami wentylacyjnymi umieszczonymi w ścianach
przeciwległych
lub bocznych, bądź we wrotach garażowych, o łącznej
powierzchni
netto otworów wentylacyjnych nie mniejszej niż 0,04 m2 na każde,
wydzielone przegrodami budowlanymi, stanowisko postojowe – w
nieogrzewanych garażach nadziemnych wolno stojących, przybudowanych lub
wbudowanych w inne budynki,

2) co najmniej
grawitacyjną, zapewniającą
1,5-krotną wymianę powietrza na godzinę – w ogrzewanych garażach
nadziemnych lub częściowo zagłębionych, mających nie więcej niż 10
stanowisk postojowych,

3) mechaniczną, sterowaną
czujkami
niedopuszczalnego poziomu stężenia tlenku węgla – w innych garażach,
niewymienionych w pkt 1 i 2, oraz w kanałach rewizyjnych,
służących zawodowej obsłudze i naprawie samochodów bądź znajdujących
się w garażach wielostanowiskowych, z zastrzeżeniem § 150 ust.
5.

4) mechaniczną, sterowaną
czujkami
niedopuszczalnego poziomu stężenia gazu propan-butan – w garażach, w
których dopuszcza się parkowanie samochodów zasilanych gazem
propan-butan i w których poziom podłogi znajduje się poniżej
poziomu terenu.

2. W garażu otwartym należy zapewnić
przewietrzanie naturalne kondygnacji spełniające następujące wymagania:

1) łączna wielkość
niezamykanych otworów
w ścianach zewnętrznych na każdej kondygnacji nie powinna być
mniejsza niż 35% powierzchni ścian, z dopuszczeniem zastosowania w nich
stałych przesłon żaluzjowych, nieograniczających wolnej powierzchni
otworu,

2) odległość między parą
przeciwległych ścian z niezamykanymi otworami nie powinna być większa
niż 100 m,

3) zagłębienie najniższego
poziomu posadzki nie
powinno być większe niż 0,6 m poniżej poziomu terenu bezpośrednio
przylegającego do ściany zewnętrznej garażu, a w przypadku
większego zagłębienia – należy zastosować fosę o nachyleniu zboczy nie
większym niż 1:1.

Rozdział
11

Szczególne wymagania dotyczące pomieszczeń inwentarskich

§ 109. Pomieszczenie
przeznaczone dla inwentarza
żywego powinno odpowiadać potrzebom wynikającym z zasad racjonalnego
utrzymywania zwierząt oraz odpowiednich warunków pracy obsługi, a także
powinno spełniać wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego budynków
inwentarskich i ewakuacji zwierząt, określone w dziale VI rozdziale 9.

§ 110. W pomieszczeniu
przeznaczonym dla inwentarza żywego należy zapewnić;

1) oświetlenie światłem
dziennym lub sztucznym, przystosowane do gatunku i grupy zwierząt,

2) wymianę powietrza,
wymaganą dla określonego gatunku i grupy zwierząt,

3) utrzymanie właściwej
temperatury,

4) zabezpieczenie przed
wpływami atmosferycznymi oraz wilgocią z podłoża i zalegających
odchodów zwierzęcych,

5) odprowadzenie ścieków
ze stanowisk dla zwierząt do zewnętrznych lub wewnętrznych zbiorników
szczelnych,

6) wyposażenie w
instalacje i urządzenia elektryczne, dostosowane do przeznaczenia
pomieszczeń,

oraz odpowiednie warunki do pracy obsługi.

§ 111.

§ 112. Dopuszcza się
niewyposażenie pomieszczenia
przeznaczonego dla inwentarza żywego, użytkowanego okresowo, w
instalacje i urządzenia elektryczne.

DZIAŁ IV

Wyposażenie techniczne budynków

Rozdział 1

Instalacje wodociągowe zimnej i ciepłej wody

§ 113. 1.

2.

3.

3a. Instalacja wodociągowa ciepłej wody
przygotowywanej:

1) centralnie – rozpoczyna
się bezpośrednio za
armaturą odcinającą tę instalację od indywidualnego węzła
ciepłowniczego, od grupowego węzła ciepłowniczego lub od kotłowni, a
kończy punktami czerpalnymi,

2) miejscowo – rozpoczyna
się bezpośrednio za
armaturą odcinającą na przewodzie zasilającym zimną wodą urządzenia do
przygotowywania ciepłej wody, a kończy punktami czerpalnymi.

4. Instalacja wodociągowa powinna być
zaprojektowana i wykonana
w sposób zapewniający zaopatrzenie w wodę budynku, zgodnie z jego
przeznaczeniem, oraz spełniać wymagania określone w Polskiej Normie
dotyczącej projektowania instalacji wodociągowych.

5. Instalacja wodociągowa zimnej wody powinna
spełniać
wymagania określone w przepisach odrębnych dotyczących ochrony
przeciwpożarowej.

6. Wyroby zastosowane w instalacji wodociągowej
powinny być
dobrane z uwzględnieniem korozyjności wody, tak aby nie następowało
pogarszanie jej jakości oraz trwałości instalacji, a także aby takich
skutków nie wywoływało wzajemne oddziaływanie materiałów, z których
wykonano te wyroby.

7. Instalacja wodociągowa powinna mieć
zabezpieczenia
uniemożliwiające wtórne zanieczyszczenie wody, zgodnie z wymaganiami
dla przepływów zwrotnych, określonymi w Polskiej Normie dotyczącej
zabezpieczenia przed przepływem zwrotnym.

8.

§ 114. 1.

Ciśnienie wody w instalacji wodociągowej w budynku, poza
hydrantami
przeciwpożarowymi, powinno wynosić przed każdym punktem czerpalnym nie
mniej niż 0,05 MPa (0,5 bara) i nie więcej niż 0,6 MPa (6
barów).

2. Jeżeli minimalne ciśnienie, określone w ust.
1, nie może być
uzyskane ze względu na występujące stale lub okresowo niedostateczne
ciśnienie wody w sieci wodociągowej, należy zastosować odpowiednie
urządzenia techniczne, zapewniające wymaganą jego wielkość w instalacji
wodociągowej w budynku.

§ 115. 1.

Na połączeniu wewnętrznej instalacji wodociągowej zimnej
wody w
budynku lub zewnętrznej na terenie działki budowlanej z siecią
wodociągową powinien być zainstalowany zestaw wodomierza głównego,
zgodnie z wymaganiami Polskich Norm dotyczących zabudowy zestawów
wodomierzowych w instalacjach wodociągowych oraz wymagań instalacyjnych
dla wodomierzy.

2. Za każdym zestawem wodomierza głównego od
strony instalacji
należy zainstalować zabezpieczenie, o którym mowa w § 113 ust.
7.

3. W przypadku połączenia wewnętrznej
instalacji wodociągowej
zimnej wody w budynku lub zewnętrznej na terenie działki budowlanej z
siecią wodociągową w więcej niż jednym miejscu należy na każdym z tych
połączeń zainstalować zestaw wodomierza głównego i zabezpieczenie, o
których mowa w ust. 1 i 2.

§ 116. 1.

Zestaw wodomierza głównego, na połączeniu z siecią
wodociągową,
powinien być umieszczony w piwnicy budynku lub na parterze, w
wydzielonym, łatwo dostępnym miejscu, zabezpieczonym przed zalaniem
wodą, zamarzaniem oraz dostępem osób niepowołanych. W budynkach
mieszkalnych wielorodzinnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności
publicznej miejscem tym powinno być odrębne pomieszczenie.

2. Dopuszcza się umieszczenie zestawu
wodomierza głównego w
studzience poza budynkiem, jeżeli jest on niepodpiwniczony
i nie
ma możliwości wydzielenia na parterze budynku miejsca, o którym mowa w
ust. 1.

3. Instalację wodociągową, wykonaną z
materiałów przewodzących
prąd elektryczny, należy przed i za wodomierzem połączyć
przewodem
metalowym, zgodnie z Polską Normą dotyczącą uziemień i przewodów
ochronnych.

§ 117. 1.

Pomieszczenie lub studzienka, w której jest
zainstalowany zestaw wodomierza głównego, powinny mieć:

1) w przypadku
umieszczenia w piwnicy budynku –
wpust do kanalizacji, zabezpieczony zamknięciem przeciwzalewowym,
jeżeli warunki lokalne tego wymagają, a także wentylację,

2) w przypadku
umieszczenia w studzience
wodomierzowej poza budynkiem – zabezpieczenie przed napływem wód
gruntowych i opadowych, zagłębienie do wyczerpywania wody oraz
wentylację.

2. Studzienka wodomierzowa powinna być wykonana
z materiału
trwałego, mieć stopnie lub klamry do schodzenia oraz otwór włazowy
o średnicy co najmniej 0,6 m w świetle, zaopatrzony w
dwie
pokrywy, z których wierzchnia powinna być dostosowana do przewidywanego
obciążenia ruchem pieszym lub kołowym.

§ 118. 1. Instalacja
ciepłej wody powinna być
zaprojektowana i wykonana w taki sposób, aby ilość energii cieplnej
potrzebna do przygotowania tej wody była utrzymywana na racjonalnie
niskim poziomie.

2. Urządzenia do przygotowania ciepłej wody
instalowane w
budynkach powinny odpowiadać wymaganiom określonym w przepisie odrębnym
dotyczącym efektywności energetycznej.

3. Straty ciepła na przesyle ciepłej wody
użytkowej i w
przewodach cyrkulacyjnych powinny być na racjonalnie niskim poziomie.
Izolacja cieplna tych przewodów powinna spełniać wymagania określone
w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

§ 119. W budynkach, w
których do przygotowania
ciepłej wody korzysta się z instalacji ogrzewczej, należy w
okresie przerw w jej działaniu zapewnić inny sposób podgrzewania wody.

§ 120. 1. W
budynkach, z wyjątkiem
jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, w instalacji
ciepłej wody powinien być zapewniony stały obieg wody, także na
odcinkach przewodów o objętości wewnątrz przewodu powyżej 3 dm3
prowadzących do punktów czerpalnych.

2. Instalacja wodociągowa ciepłej wody powinna
umożliwiać
uzyskanie w punktach czerpalnych wody o temperaturze nie niższej niż 55
°C i nie wyższej niż 60 °C.

2a. Instalacja wodociągowa ciepłej wody powinna
umożliwiać
przeprowadzanie ciągłej lub okresowej dezynfekcji metodą chemiczną lub
fizyczną (w tym okresowe stosowanie metody dezynfekcji cieplnej), bez
obniżania trwałości instalacji i zastosowanych w niej wyrobów. Do
przeprowadzenia dezynfekcji cieplnej niezbędne jest zapewnienie
uzyskania w punktach czerpalnych temperatury wody nie niższej niż 70 °C
i nie wyższej niż 80 °C.

3. Izolacja cieplna przewodów instalacji
ciepłej wody, w
których występuje stały obieg wody, powinna zapewnić spełnienie wymagań
określonych w ust. 2 i § 267 ust. 8.

4. Instalacja ciepłej wody powinna mieć
zabezpieczenie przed
przekroczeniem, dopuszczalnych dla danych instalacji, ciśnienia i
temperatury, zgodnie z wymaganiami Polskiej Normy dotyczącej
zabezpieczeń instalacji ciepłej wody.

5. W armaturze mieszającej i czerpalnej przewód
ciepłej wody powinien być podłączony z lewej strony.

§ 121. 1. W
budynku mieszkalnym
wielorodzinnym, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej
należy stosować urządzenia do pomiaru ilości ciepła lub paliwa
zużywanego do przygotowania ciepłej wody.

2. W budynku mieszkalnym wielorodzinnym do
pomiaru ilości
zimnej i ciepłej wody, dostarczanej do poszczególnych mieszkań oraz
pomieszczeń służących do wspólnego użytku mieszkańców, należy stosować
zestawy wodomierzowe, zgodnie z wymaganiami Polskich Norm, o których
mowa w § 115 ust. 1.

3. W zespołach budynków mieszkalnych
wielorodzinnych,
zaopatrywanych w ciepłą wodę ze wspólnej kotłowni lub grupowego węzła
ciepłowniczego, urządzenie do pomiaru ilości ciepła lub paliwa
zużywanego do przygotowania ciepłej wody może być umieszczone poza tymi
budynkami, jeżeli w budynkach tych są zastosowane zestawy wodomierzowe,
o których mowa w ust. 2.

Rozdział 2

Kanalizacja ściekowa i deszczowa

§ 122. 1. Instalację
kanalizacyjną stanowi
układ połączonych przewodów wraz z urządzeniami, przyborami i wpustami
odprowadzającymi ścieki oraz wody opadowe do pierwszej studzienki od
strony budynku.

2. Instalacja kanalizacyjna budynku powinna
umożliwiać
odprowadzanie ścieków, a także wód opadowych z tego budynku, jeżeli nie
są one odprowadzane na teren działki, oraz spełniać wymagania określone
w Polskich Normach dotyczących tych instalacji.

3.

§ 123.

Instalacja kanalizacyjna budynku, do której są
wprowadzane ścieki
nieodpowiadające warunkom dotyczącym ochrony ziemi i wód oraz
odprowadzania ścieków do sieci kanalizacyjnej, określonym w przepisach
odrębnych, powinna być wyposażona w urządzenia służące do ich
oczyszczania do stanu zgodnego z tymi przepisami.

§ 124. Instalacja
kanalizacyjna grawitacyjna w
pomieszczeniach budynku, z których krótkotrwale nie jest możliwy
grawitacyjny spływ ścieków, może być wykonana pod warunkiem
zainstalowania zabezpieczenia przed przepływem zwrotnym ścieków z sieci
kanalizacyjnej przez zastosowanie przepompowni ścieków, zgodnie z
wymaganiami Polskiej Normy dotyczącej projektowania przepompowni
ścieków w kanalizacji grawitacyjnej wewnątrz budynków lub urządzenia
przeciwzalewowego zgodnie z wymaganiami Polskiej Normy dotyczącej
urządzeń przeciwzalewowych w budynkach.

§ 125. 1. Przewody
spustowe (piony)
grawitacyjnej instalacji kanalizacyjnej powinny być wyprowadzone jako
przewody wentylujące ponad dach, a także powyżej górnej krawędzi okien
i drzwi znajdujących się w odległości poziomej mniejszej niż 4
m
od wylotów tych przewodów.

2. Nie jest wymagane wyprowadzanie ponad dach
wszystkich
przewodów wentylujących piony kanalizacyjne, pod następującymi
warunkami:

1) zastosowania na pionach
kanalizacyjnych
niewyprowadzonych ponad dach urządzeń napowietrzających te piony i
przeciwdziałających przenikaniu wyziewów z kanalizacji do pomieszczeń,

2) wyprowadzenia ponad
dach przewodów wentylujących:

a) ostatni pion, licząc od
podłączenia kanalizacyjnego na każdym przewodzie odpływowym,

b) co najmniej co piąty z
pozostałych pionów kanalizacyjnych w budynku.

3. Wprowadzanie przewodów wentylujących piony
kanalizacyjne do
przewodów dymowych i spalinowych oraz do przewodów wentylacyjnych
pomieszczeń jest zabronione.

4. W przypadku gdy wysokość przewodu spustowego
(pionu)
grawitacyjnej instalacji kanalizacyjnej przekracza 10 m, podłączenia
podejść na najniższej kondygnacji powinny spełniać wymagania Polskiej
Normy dotyczącej projektowania instalacji kanalizacyjnych.

§ 126. 1. Dachy i
tarasy, a także zagłębienia
przy ścianach zewnętrznych budynku powinny mieć odprowadzenie wody
opadowej do wyodrębnionej kanalizacji deszczowej lub kanalizacji
ogólnospławnej, a w przypadku braku takiej możliwości –
zgodnie
z § 28 ust. 2.

2. Przewody odprowadzające wody opadowe przez
wnętrze budynku w
przypadku przyłączenia budynku do sieci kanalizacji ogólnospławnej
należy łączyć z instalacją kanalizacyjną poza budynkiem.

3. W przypadku wykorzystywania wód opadowych,
gromadzonych w
zbiornikach retencyjnych, do spłukiwania toalet, podlewania zieleni,
mycia dróg i chodników oraz innych potrzeb gospodarczych należy dla
tego celu wykonać odrębną instalację, niepołączoną z instalacją
wodociągową.

§ 127.

Przyłączenie drenażu terenu przy budynku do przewodów
odprowadzających ścieki do kanalizacji ogólnospławnej lub deszczowej
wymaga zastosowania urządzeń zapobiegających zamulaniu tych przewodów
oraz przedostawaniu się ścieków i gazów z sieci kanalizacyjnej
do
ziemi.

Rozdział 3

Wewnętrzne urządzenia do usuwania odpadów stałych

§ 128. Wewnętrzne
urządzenia zsypowe do usuwania
odpadów i nieczystości stałych mogą być stosowane w budynkach
mieszkalnych o wysokości do 55 m i powinny odpowiadać wymaganiom
higienicznym, być wykonane w sposób zapewniający bezpieczeństwo
pożarowe, być zabezpieczone pod względem akustycznym i nie
powodować uciążliwości dla mieszkańców.

§ 129. Urządzenie zsypowe
zainstalowane w budynku powinno odpowiadać następującym warunkom:

1) nie może być usytuowane
bezpośrednio przy
ścianach pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi
oraz w
odległości mniejszej niż 2 m od drzwi wejściowych do tych pomieszczeń,

2) powinno być
zabezpieczone przed zamarzaniem,

3) komora wsypowa powinna
być wydzielona pełnymi
ścianami, spełniającymi wymagania § 216 ust. 1, a także mieć drzwi o
szerokości co najmniej 0,8 m, umieszczone w sposób umożliwiający dostęp
osobom niepełnosprawnym,

4) otwór wsypowy powinien
mieć zamknięcie chroniące przed wydzielaniem się woni z rury zsypowej,

5) rura zsypowa powinna
mieć średnicę wewnętrzną co najmniej 0,4 m,

6) rura zsypowa powinna
być prowadzona pionowo bez
załamań oraz wentylowana przewodem wyprowadzonym ponad dach,
wyposażonym w filtr oraz wentylator wywiewny,

7) rura zsypowa powinna
być gładka wewnątrz,
wykonana z materiałów trwałych, niepalnych, nienasiąkliwych i odpornych
na niszczące oddziaływania chemiczne odpadów oraz uderzenia przy ich
spadaniu.

§ 130. 1. Nad
najwyżej położonym otworem
wsypowym powinna znajdować się górna komora zsypu z urządzeniami do
czyszczenia i dezynfekcji urządzenia zsypowego.

2. Pod najniżej położonym otworem wsypowym
powinna znajdować
się dolna komora zsypu z pojemnikami do gromadzenia odpadów. Pojemność
dolnej komory zsypu, warunki dojazdu i szerokość otworu drzwiowego do
niej powinny umożliwiać stosowanie ruchomych pojemników na śmieci o
wielkości używanej w danym rejonie oczyszczania.

3. Górna i dolna komora zsypu powinny
mieć:

1) ściany i posadzkę z
materiału nienasiąkliwego, łatwo zmywalnego,

2) urządzenia do
spłukiwania zimną i ciepłą wodą,

3) wpust kanalizacyjny,

4) dopływ powietrza oraz
niezależną wentylację wywiewną,

5) wejścia bez progów,
zamykane drzwiami pełnymi, otwieranymi na zewnątrz,

6) elektryczną instalację
oświetleniową.

§ 131. Rozwiązania
techniczne urządzeń zsypowych powinny spełniać wymagania Polskich Norm
dotyczących tych urządzeń.

Rozdział 4

Instalacje ogrzewcze

§ 132. 1. Budynek,
który ze względu na swoje
przeznaczenie wymaga ogrzewania, powinien być wyposażony w instalację
ogrzewczą lub inne urządzenia ogrzewcze, niebędące piecami, trzonami
kuchennymi lub kominkami.

2. Dopuszcza się stosowanie pieców i trzonów
kuchennych na
paliwo stałe w budynkach o wysokości do 3 kondygnacji nadziemnych
włącznie, jeżeli nie jest to sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu
zagospodarowania przestrzennego, przy czym w budynkach zakładów opieki
zdrowotnej, opieki społecznej, przeznaczonych dla dzieci i młodzieży,
lokalach gastronomicznych oraz pomieszczeniach przeznaczonych do
produkcji żywności i środków farmaceutycznych – pod warunkiem
uzyskania zgody właściwego państwowego inspektora sanitarnego.

3. Kominki opalane drewnem z otwartym
paleniskiem lub
zamkniętym wkładem kominkowym mogą być instalowane wyłącznie w
budynkach jednorodzinnych, mieszkalnych w zabudowie zagrodowej i
rekreacji indywidualnej oraz niskich budynkach wielorodzinnych, w
pomieszczeniach:

1) o kubaturze wynikającej
ze wskaźnika 4 m3/kW nominalnej mocy cieplnej kominka,
lecz nie mniejszej niż 30 m3,

2) spełniających wymagania
dotyczące wentylacji, o których mowa w § 150 ust. 9,

3) posiadających przewody
kominowe określone w  § 140 ust. 1 i 2 oraz § 145
ust. 1,

4) w których możliwy jest
dopływ powietrza do paleniska kominka w ilości:

a) co najmniej 10 m3/h na
1 kW nominalnej mocy cieplnej kominka – dla kominków o obudowie
zamkniętej,

b) zapewniającej nie
mniejszą prędkość przepływu
powietrza w otworze komory spalania niż 0,2 m/s – dla kominków o
obudowie otwartej.

§
133. 1.
Instalację
ogrzewczą wodną stanowi układ połączonych przewodów wraz z armaturą,
pompami obiegowymi, grzejnikami i innymi urządzeniami, znajdujący
się za zaworami oddzielającymi od źródła ciepła, takiego jak
kotłownia, węzeł ciepłowniczy indywidualny lub grupowy, kolektory
słoneczne lub pompa ciepła.

2. Instalację ogrzewczą powietrzną stanowi
układ połączonych
kanałów i przewodów powietrznych wraz z nawiewnikami i wywiewnikami
oraz elementami regulacji strumienia powietrza, znajdujący się pomiędzy
źródłem ciepła podgrzewającym powietrze a ogrzewanymi pomieszczeniami.
Funkcję ogrzewania powietrznego może także pełnić instalacja wentylacji
mechanicznej.

3. Instalacja ogrzewcza wodna powinna być
zabezpieczona przed
nadmiernym wzrostem ciśnienia i temperatury, zgodnie z wymaganiami
Polskich Norm dotyczących zabezpieczeń instalacji ogrzewań wodnych.

4. Wyroby zastosowane w instalacji ogrzewczej
wodnej powinny
być dobrane z uwzględnieniem wymagań Polskiej Normy dotyczącej jakości
wody w instalacjach ogrzewania oraz z uwzględnieniem
korozyjności
wody i możliwości zastosowania ochrony przed korozją.

5. Instalacja ogrzewcza wodna powinna być
zaprojektowana w taki
sposób, aby ilość wody uzupełniającej można było utrzymywać na
racjonalnie niskim poziomie.

6. Instalacja ogrzewcza wodna systemu
zamkniętego lub
wyposażona w armaturę automatycznej regulacji powinna mieć urządzenia
do odpowietrzania miejscowego, zgodnie z wymaganiami Polskiej Normy
dotyczącej odpowietrzania instalacji ogrzewań wodnych.

7. Zabrania się stosowania kotła na paliwo
stałe do zasilania
instalacji ogrzewczej wodnej systemu zamkniętego, wyposażonej w
przeponowe naczynie wzbiorcze, z wyjątkiem kotła na paliwo stałe o mocy
nominalnej do 300 kW, wyposażonego w urządzenia do odprowadzania
nadmiaru ciepła.

8. Instalacja ogrzewcza wodna systemu
zamkniętego z
grzejnikami, w części albo w całości może być przystosowana do
działania jako wodna instalacja chłodnicza, pod warunkiem spełnienia
wymagań Polskich Norm dotyczących jakości wody w instalacjach
ogrzewania i zabezpieczania instalacji ogrzewań wodnych systemu
zamkniętego z naczyniami wzbiorczymi przeponowymi.

9. Straty ciepła na przewodach zasilających i
powrotnych
instalacji wodnej centralnego ogrzewania powinny być na racjonalnie
niskim poziomie. Izolacja cieplna tych przewodów powinna spełniać
wymagania określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

10. Straty ciepła na przewodach ogrzewania
powietrznego powinny
być na racjonalnie niskim poziomie. Izolacja cieplna tych przewodów
powinna spełniać wymagania określone w załączniku nr 2 do
rozporządzenia.

§ 134. 1. Instalacje
i urządzenia do
ogrzewania budynku powinny mieć szczytową moc cieplną określoną zgodnie
z Polskimi Normami dotyczącymi obliczania zapotrzebowania na ciepło
pomieszczeń, a także obliczania oporu cieplnego i współczynnika
przenikania ciepła przegród budowlanych.

2. Do obliczania szczytowej mocy cieplnej
należy przyjmować
temperatury obliczeniowe zewnętrzne zgodnie z Polską Normą dotyczącą
obliczeniowych temperatur zewnętrznych, a temperatury obliczeniowe
ogrzewanych pomieszczeń – zgodnie z poniższą tabelą:

Temperatury obliczeniowe*)

Przeznaczenie lub sposób
wykorzystywania pomieszczeń

Przykłady pomieszczeń

1

2

3

+5°C

– nie przeznaczone na pobyt ludzi,

– przemysłowe – podczas działania ogrzewania dyżurnego (jeżeli
pozwalają na to względy technologiczne)

magazyny bez stałej obsługi, garaże indywidualne,
hale postojowe
(bez remontów), akumulatornie, maszynownie i szyby dźwigów osobowych

+8°C

– w których nie występują zyski ciepła, a
jednorazowy pobyt osób
znajdujących się w ruchu i w okryciach zewnętrznych
nie
przekracza 1 h,
klatki schodowe w budynkach mieszkalnych,

– w których występują zyski ciepła od urządzeń
technologicznych,
oświetlenia itp., przekraczające 25 W na 1 m3 kubatury pomieszczenia
hale sprężarek, pompownie, kuźnie, hartownie,
wydziały obróbki cieplnej

+12°C

– w których nie występują zyski ciepła,
przeznaczone do stałego
pobytu ludzi, znajdujących się w okryciach zewnętrznych lub
wykonujących pracę fizyczną o wydatku energetycznym powyżej 300 W,
magazyny i składy wymagające stałej obsługi, hole
wejściowe, poczekalnie przy salach widowiskowych bez szatni,

– w których występują zyski ciepła od urządzeń
technologicznych,
oświetlenia itp., wynoszące od 10 do 25 W na 1 m3 kubatury pomieszczenia
hale pracy fizycznej o wydatku energetycznym
powyżej 300 W, hale
formierni, maszynownie chłodni, ładownie akumulatorów, hale targowe,
sklepy rybne i mięsne

+16°C

– w których nie występują zyski ciepła,
przeznaczone na pobyt ludzi:

– w okryciach zewnętrznych w pozycji siedzącej i stojącej,

sale widowiskowe bez szatni, ustępy publiczne,
szatnie okryć zewnętrznych, hale produkcyjne, sale gimnastyczne,

– bez okryć zewnętrznych, znajdujących
się w ruchu lub wykonujących pracę fizyczną o wydatku
energetycznym do 300 W,

– w których występują zyski ciepła od urządzeń technologicznych,
oświetlenia itp., nieprzekraczające 10 W na 1 m3 kubatury pomieszczenia

kuchnie indywidualne wyposażone w paleniska węglowe

+20°C

– przeznaczone na stały pobyt ludzi bez okryć
zewnętrznych, niewykonujących w sposób ciągły pracy fizycznej
pokoje mieszkalne, przedpokoje, kuchnie
indywidualne wyposażone w
paleniska gazowe lub elektryczne, pokoje biurowe, sale posiedzeń

+24°C

– przeznaczone do rozbierania,

– przeznaczone na pobyt ludzi bez odzieży

łazienki, rozbieralnie-szatnie, umywalnie,
natryskownie, hale
pływalni, gabinety lekarskie z rozbieraniem pacjentów, sale niemowląt i
sale dziecięce w żłobkach, sale operacyjne
*) Dopuszcza się przyjmowanie innych temperatur
obliczeniowych dla
ogrzewanych pomieszczeń niż jest to określone w tabeli, jeżeli wynika
to z wymagań technologicznych.

3. Urządzenia zastosowane w instalacji
ogrzewczej, o których
mowa w przepisie odrębnym dotyczącym efektywności energetycznej,
powinny odpowiadać wymaganiom określonym w tym przepisie.

4. Grzejniki oraz inne urządzenia odbierające
ciepło z
instalacji ogrzewczej powinny być zaopatrzone w regulatory dopływu
ciepła. Wymaganie to nie dotyczy instalacji ogrzewczej w budynkach
zakwaterowania w zakładach karnych i aresztach śledczych.

5. W budynku zasilanym z sieci ciepłowniczej
oraz w
budynku z własnym (indywidualnym) źródłem ciepła na olej opałowy,
paliwo gazowe lub energię elektryczną, regulatory dopływu ciepła do
grzejników powinny działać automatycznie, w zależności od zmian
temperatury wewnętrznej w pomieszczeniach, w których są zainstalowane.
Wymaganie to nie dotyczy budynków jednorodzinnych, mieszkalnych w
zabudowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej, a także poszczególnych
mieszkań oraz lokali użytkowych wyposażonych we własne instalacje
ogrzewcze.

6. Urządzenia, o których mowa w ust. 5, powinny
umożliwiać
użytkownikom uzyskanie w pomieszczeniach temperatury niższej od
obliczeniowej, przy czym nie niższej niż 16°C w pomieszczeniach o
temperaturze obliczeniowej 20°C i wyższej.

7. Instalacje ogrzewcze zasilane z sieci
ciepłowniczej powinny
być sterowane urządzeniem do regulacji dopływu ciepła, działającym
automatycznie, odpowiednio do zmian zewnętrznych warunków klimatycznych.

8. Jeżeli zapotrzebowanie na ciepło lub sposób
użytkowania
poszczególnych części budynku są wyraźnie zróżnicowane, instalacja
ogrzewcza powinna być odpowiednio podzielona na niezależne gałęzie
(obiegi).

9. W budynku, w którym w sezonie grzewczym
występują okresowe
przerwy w użytkowaniu, instalacja ogrzewcza powinna być zaopatrzona w
urządzenia pozwalające na ograniczenie dopływu ciepła w czasie tych
przerw.

10. Poszczególne części instalacji ogrzewczej
powinny być
wyposażone w armaturę umożliwiającą zamknięcie dopływu ciepła do nich i
opróżnienie z czynnika grzejnego bez konieczności przerywania działania
pozostałej części instalacji.

§ 135. 1.

Instalacje ogrzewcze powinny być zaopatrzone w
odpowiednią aparaturę
kontrolną i pomiarową, zapewniającą ich bezpieczne użytkowanie.

2. W budynkach z instalacją ogrzewczą wodną
zasilaną z sieci
ciepłowniczej powinny znajdować się urządzenia służące do rozliczania
zużytego ciepła:

1) ciepłomierz (układ
pomiarowo-rozliczeniowy) do pomiaru ilości ciepła dostarczanego do
instalacji ogrzewczej budynku,

2) urządzenia
umożliwiające indywidualne rozliczanie kosztów ogrzewania
poszczególnych mieszkań lub lokali użytkowych w budynku.

3. W przypadku zasilania instalacji ogrzewczej
wodnej z
kotłowni w budynku mającym więcej niż jedno mieszkanie lub lokal
użytkowy należy zastosować następujące urządzenia służące do
rozliczania kosztów zużytego ciepła:

1) urządzenie do pomiaru
ilości zużytego paliwa w kotłowni,

2) urządzenia
umożliwiające indywidualne rozliczanie kosztów ogrzewania
poszczególnych mieszkań lub lokali użytkowych w budynku.

4. Izolacja cieplna instalacji ogrzewczej
wodnej powinna
odpowiadać wymaganiom Polskiej Normy dotyczącej izolacji cieplnej
rurociągów, armatury i urządzeń oraz przepisom § 267 ust. 8.

5. W pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt
ludzi zabrania się
stosowania ogrzewania parowego oraz wodnych instalacji ogrzewczych o
temperaturze czynnika grzejnego przekraczającego 90°C.

6.

§ 136. 1.

Pomieszczenia przeznaczone do instalowania kotłów na
paliwo stałe i
pomieszczenia składu paliwa i żużlowni oraz pomieszczenia
przeznaczone do instalowania kotłów na olej opałowy i pomieszczenia
magazynu oleju opałowego powinny odpowiadać przepisom rozporządzenia, w
tym określonym w § 220 ust. 1.

2. Kotły na paliwo stałe o mocy cieplnej
nominalnej do 25 kW
powinny być instalowane w wydzielonych pomieszczeniach technicznych
zlokalizowanych na kondygnacji podziemnej, na poziomie ogrzewanych
pomieszczeń lub w innych pomieszczeniach, w których mogą być
instalowane kotły o większych mocach cieplnych nominalnych. Skład
paliwa powinien być umieszczony w wydzielonym pomieszczeniu technicznym
w pobliżu kotła lub w pomieszczeniu, w którym znajduje się
kocioł.
Pomieszczenia, w których instalowane są kotły, oraz pomieszczenia
składu paliwa powinny odpowiadać wymaganiom określonym w Polskiej
Normie dotyczącej kotłowni wbudowanych na paliwo stałe.

2a. Kotły na paliwo stałe o mocy cieplnej
nominalnej do 10 kW
mogą być instalowane w budynkach, o których mowa w § 132 ust.
3,
na poziomie ogrzewanych pomieszczeń, w pomieszczeniach niebędących
pomieszczeniami mieszkalnymi:

1) o kubaturze wynikającej
ze wskaźnika 4 m3/kW nominalnej mocy cieplnej
kotła, lecz nie mniej niż 30 m3,

2) spełniających wymagania
dotyczące wentylacji, o których mowa w § 150 ust. 9,

3) posiadających przewody
kominowe określone w  § 140 ust. 1 i 2 oraz § 145
ust. 1,

4) zapewniających dopływ
powietrza do spalania w ilości co najmniej 10 m3/h
na 1 kW nominalnej mocy cieplnej kotła

– odpowiadających wymaganiom określonym w Polskiej
Normie dotyczącej kotłowni wbudowanych na paliwo stałe.

3. Kotły na paliwo stałe o łącznej
mocy cieplnej
nominalnej powyżej 25 kW do 2000 kW powinny być instalowane w
wydzielonych pomieszczeniach technicznych zlokalizowanych na
kondygnacji podziemnej lub na poziomie terenu. Skład paliwa
i żużlownia powinny być umieszczone w oddzielnych
pomieszczeniach
technicznych znajdujących się bezpośrednio obok pomieszczenia kotłów, a
także mieć zapewniony dojazd dla dostawy paliwa oraz usuwania żużla i
popiołu. Pomieszczenia, w których instalowane są kotły, oraz
pomieszczenia składu paliwa powinny odpowiadać wymaganiom określonym w
Polskiej Normie dotyczącej kotłowni wbudowanych na paliwo stałe.

4. Kotły na olej opałowy o łącznej
mocy cieplnej
nominalnej do 30 kW mogą być instalowane w pomieszczeniach
nieprzeznaczonych na stały pobyt ludzi, w tym również w pomieszczeniach
pomocniczych w mieszkaniach, a także w innych miejscach, o których mowa
w ust. 5.

5. Kotły na olej opałowy o łącznej
mocy cieplnej
nominalnej powyżej 30 kW do 2000 kW powinny być instalowane w
wydzielonych pomieszczeniach technicznych, przeznaczonych wyłącznie do
tego celu w piwnicy lub na najniższej kondygnacji nadziemnej w budynku
lub w budynku wolno stojącym przeznaczonym wyłącznie na
kotłownię.

6. Kotły na paliwo stałe lub olej opałowy
o łącznej mocy
cieplnej nominalnej powyżej 2000 kW powinny być instalowane w budynku
wolno stojącym przeznaczonym wyłącznie na kotłownię.

7. W pomieszczeniu, w którym są zainstalowane
kotły na paliwo
stałe lub olej opałowy, znajdującym się nad inną kondygnacją użytkową,
podłoga, a także ściany do wysokości 10 cm oraz progi drzwiowe o
wysokości 4 cm powinny być wodoszczelne. Warunek wodoszczelności
dotyczy również wszystkich przejść przewodów w podłodze
oraz w ścianach do wysokości 10 cm.

8. Maksymalne, łączne obciążenie cieplne,
służące do określania
wymaganej kubatury pomieszczenia, w którym będą zainstalowane kotły o
mocy do 2000 kW, na olej opałowy, nie może być większe niż 4650 W/m3.

9. Kubatura pomieszczenia z kotłami na olej
opałowy, o którym
mowa w ust. 6, powinna być określona indywidualnie z uwzględnieniem
wymagań technicznych i technologicznych, a także eksploatacyjnych.

10. Wysokość pomieszczenia, w którym instaluje
się kotły na
olej opałowy nie może być mniejsza niż 2,2 m, a kubatura nie mniejsza
niż 8 m3.

11. W pomieszczeniu, w którym zainstalowane są
kotły na paliwo
stałe lub olej opałowy, powinien być zapewniony nawiew niezbędnego
strumienia powietrza dla prawidłowej pracy kotłów z mocą cieplną
nominalną, a także nawiew i wywiew powietrza dla wentylacji kotłowni.

12. Odprowadzenie spalin z kotłów na olej
opałowy powinno
spełniać wymagania dla urządzeń gazowych określone w § 174
ust. 1,
2, 5, 6, 8 i 9.

§ 137. 1. Magazynowanie
oleju opałowego o
temperaturze zapłonu powyżej 55°C może się odbywać w bezciśnieniowych,
stałych zbiornikach naziemnych i podziemnych przy budynku
lub w
przeznaczonym wyłącznie na ten cel pomieszczeniu technicznym w piwnicy
lub na najniższej kondygnacji nadziemnej budynku, zwanym dalej „magazynem”
oleju opałowego.

2. Pojedyncze zbiorniki lub baterie zbiorników
w magazynach
oleju opałowego w budynku powinny być wyposażone w układ przewodów do
napełniania, odpowietrzania i czerpania oleju oraz w
sygnalizator
poziomu napełnienia, przekazujący sygnał do miejsca, w którym jest
zlokalizowany króciec do napełniania.

3. W baterii zbiorników w magazynie oleju
opałowego w budynku
wszystkie zbiorniki powinny być tego samego rodzaju i wielkości, przy
czym łączna objętość tych zbiorników nie powinna przekraczać 100 m3.

4. W magazynie oleju opałowego powinna być
wykonana, na części
lub całości pomieszczenia, izolacja szczelna na przenikanie oleju w
postaci wanny wychwytującej, mogącej w przypadku awarii pomieścić olej
o objętości jednego zbiornika.

5. Dopuszcza się w pomieszczeniu, w
którym są
zainstalowane kotły na olej opałowy, ustawienie zbiornika tego oleju o
objętości nie większej niż 1 m3 pod warunkiem:

1) umieszczenia zbiornika
w odległości nie mniejszej niż 1 m od kotła,

2) oddzielenia zbiornika
od kotła ścianką murowaną
o grubości co najmniej 12 cm i przekraczającą wymiary zbiornika co
najmniej o 30 cm w pionie i o 60 cm w poziomie,

3) umieszczenie zbiornika
w wannie wychwytującej olej opałowy.

6. Wanna wychwytująca, o której mowa w ust. 4 i
5 pkt 3, nie
jest wymagana w przypadku stosowania zbiorników oleju opałowego o
konstrukcji uniemożliwiającej wydostawanie się oleju na zewnątrz w
przypadku awarii, w tym typu dwupłaszczowego.

7. Magazyn oleju opałowego powinien być
wyposażony w;

1) wentylację
nawiewno-wywiewną zapewniającą od 2 do 4 wymian powietrza na godzinę,

2) okno lub półstałe
urządzenie gaśnicze pianowe.

8. W magazynie oleju opałowego może być
stosowane wyłącznie centralne ogrzewanie wodne.

9. Stosowane do magazynowania oleju opałowego
zbiorniki,
wykładziny zbiorników oraz przewody wykonane z tworzywa sztucznego
powinny być chronione przed elektrycznością statyczną, zgodnie z
warunkami określonymi w Polskich Normach dotyczących tej ochrony.

§ 138. Obudowa przewodów
instalacji ogrzewczej powinna umożliwiać wymianę instalacji bez
naruszania konstrukcji budynku.

§ 139. Elementy wodnych
instalacji ogrzewczych,
narażone na intensywny dopływ powietrza zewnętrznego w zimie, powinny
być chronione przed zamarzaniem i mieć, w miejscach tego wymagających,
izolację cieplną, zabezpieczającą przed nadmiernymi stratami ciepła.

Rozdział 5

Przewody kominowe

§ 140. 1. Przewody
(kanały) kominowe w
budynku: wentylacyjne, spalinowe i dymowe, prowadzone
w ścianach
budynku, w obudowach, trwale połączonych z konstrukcją lub stanowiące
konstrukcje samodzielne, powinny mieć wymiary przekroju, sposób
prowadzenia i wysokość, stwarzające potrzebny ciąg, zapewniający
wymaganą przepustowość, oraz spełniające wymagania określone w Polskich
Normach dotyczących wymagań technicznych dla przewodów kominowych oraz
projektowania kominów.

2. Przewody kominowe powinny być szczelne i
spełniać warunki określone w § 266.

3.

4. Wewnętrzna powierzchnia przewodów
odprowadzających spaliny mokre powinna być odporna na ich destrukcyjne
oddziaływanie.

5. Przewody kominowe do wentylacji
grawitacyjnej powinny mieć
powierzchnię przekroju co najmniej 0,016 m2 oraz najmniejszy wymiar
przekroju co najmniej 0,1 m.

§ 141.

Zabrania się stosowania:

1) grawitacyjnych
zbiorczych przewodów spalinowych i dymowych, z zastrzeżeniem § 174 ust.
3,

2) zbiorczych przewodów
wentylacji grawitacyjnej,

3) indywidualnych
wentylatorów wyciągowych w pomieszczeniach, w których znajdują się
wloty do przewodów spalinowych.

§ 142. 1. Przewody
kominowe powinny być
wyprowadzone ponad dach na wysokość zabezpieczającą przed
niedopuszczalnym zakłóceniem ciągu.

2. Wymaganie ust. 1 uznaje się za
spełnione, jeżeli wyloty
przewodów kominowych zostaną wyprowadzone ponad dach w sposób określony
Polską Normą dla kominów murowanych.

3. Dopuszcza się wyprowadzanie przewodów
spalinowych od
urządzeń gazowych z zamkniętą komorą spalania bezpośrednio przez ściany
zewnętrzne budynków, przy zachowaniu warunków określonych w §
175.

§ 143. 1.

W budynkach usytuowanych w II i III strefie obciążenia
wiatrem,
określonych Polskimi Normami, należy stosować na przewodach dymowych i
spalinowych nasady kominowe zabezpieczające przed odwróceniem ciągu,
przy zachowaniu wymagań § 146 ust. 1.

2. Nasady kominowe, o których mowa w ust. 1,
należy również
stosować na innych obszarach, jeżeli wymagają tego położenie budynków i
lokalne warunki topograficzne.

3. Wymagania ust. 1 i 2 nie dotyczą palenisk i
komór spalania z mechanicznym pobudzaniem odpływu spalin.

§ 144. 1.

Ściany, w których znajdują się przewody kominowe, mogą
być obciążone
stropami, pod warunkiem spełnienia wymagań dotyczących bezpieczeństwa
konstrukcji, a także jeżeli nie spowoduje to nieszczelności lub
ograniczenia światła przewodów.

2. Trzonów kominowych wydzielonych lub
oddylatowanych od
konstrukcji budynku nie można obciążać stropami ani też uwzględniać ich
w obliczeniach jako części tej konstrukcji.

§ 145. 1.

Trzony kuchenne i kotły grzewcze na paliwo stałe oraz
kominki z
otwartym paleniskiem lub zamkniętym wkładem kominkowym o wielkości
otworu paleniskowego kominka do 0,25 m2 mogą być przyłączone wyłącznie
do własnego, samodzielnego przewodu kominowego dymowego, posiadającego
co najmniej wymiary 0,14×0,14 m lub średnicę 0,15 m,
a w
przypadku trzonów kuchennych typu restauracyjnego oraz kominków o
większym otworze paleniskowym – co najmniej 0,14×0,27 m
lub średnicę 0,18 m, przy czym dla większych przewodów o
przekroju
prostokątnym należy zachować stosunek wymiarów boków 3:2.

2. Piece na paliwo stałe, posiadające szczelne
zamknięcie, mogą
być przyłączone do jednego przewodu kominowego dymowego o przekroju co
najmniej 0,14×0,14 m lub średnicy 0,15 m, pod warunkiem
zachowania
różnicy poziomu włączenia co najmniej 1,5 m oraz nieprzyłączania więcej
niż 3 pieców do tego przewodu.

3. Piece, o których mowa w ust. 2, usytuowane
na najwyższej
kondygnacji powinny być przyłączone do odrębnego przewodu dymowego.

4. Przyłączenia urządzeń gazowych do przewodów
spalinowych powinny odpowiadać warunkom określonym w § 174 i
175.

§ 146. 1.

Wyloty przewodów kominowych powinny być dostępne do
czyszczenia i okresowej kontroli, z uwzględnieniem przepisów §
308.

2. Przewody spalinowe i dymowe powinny być
wyposażone,
odpowiednio, w otwory wycierowe lub rewizyjne, zamykane szczelnymi
drzwiczkami, a w przypadku występowania spalin mokrych – także
w
układ odprowadzania skroplin.

Rozdział 6

Wentylacja i klimatyzacja

§ 147. 1. Wentylacja
i klimatyzacja powinny
zapewniać odpowiednią jakość środowiska wewnętrznego, w tym wielkość
wymiany powietrza, jego czystość, temperaturę, wilgotność względną,
prędkość ruchu w pomieszczeniu, przy zachowaniu przepisów odrębnych i
wymagań Polskich Norm dotyczących wentylacji, a także warunków
bezpieczeństwa pożarowego i wymagań akustycznych określonych w
rozporządzeniu.

2. Wentylację mechaniczną lub grawitacyjną
należy zapewnić w
pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, w pomieszczeniach bez
otwieranych okien, a także w innych pomieszczeniach, w których ze
względów zdrowotnych, technologicznych lub bezpieczeństwa konieczne
jest zapewnienie wymiany powietrza.

3. Klimatyzację należy stosować w
pomieszczeniach, w których ze
względów użytkowych, higienicznych, zdrowotnych lub technologicznych
konieczne jest utrzymywanie odpowiednich parametrów powietrza
wewnętrznego określonych w przepisach odrębnych i w Polskiej
Normie dotyczącej parametrów obliczeniowych powietrza wewnętrznego.

4. Instalowane w budynkach urządzenia do
wentylacji i
klimatyzacji, o których mowa w przepisie odrębnym dotyczącym
efektywności energetycznej, powinny odpowiadać wymaganiom określonym w
tym przepisie.

§ 148. 

1. Wentylację mechaniczną wywiewną lub nawiewno-wywiewną należy stosować w budynkach wysokich
i  wysokościowych  oraz  w
innych  budynkach,  w  których
zapewnienie  odpowiedniej  jakości
środowiska
wewnętrznego nie jest możliwe za pomocą wentylacji grawitacyjnej. W pozostałych budynkach może być stosowana wentylacja grawitacyjna lub wentylacja hybrydowa.

2. W pomieszczeniu, w którym jest zastosowana wentylacja mechaniczna lub klimatyzacja, nie można stosować
wentylacji grawitacyjnej ani wentylacji hybrydowej. Wymaganie to nie dotyczy pomieszczeń z urządzeniami
klimatyzacyjnymi niepobierającymi powietrza zewnętrznego.

3. W pomieszczeniu zagrożonym wydzieleniem
się lub
przenikaniem z zewnątrz substancji szkodliwej dla zdrowia bądź
substancji palnej, w ilościach mogących stworzyć zagrożenie wybuchem,
należy stosować dodatkową, awaryjną wentylację wywiewną, uruchamianą od
wewnątrz i z zewnątrz pomieszczenia oraz zapewniającą wymianę
powietrza dostosowaną do jego przeznaczenia, zgodnie z przepisami o
bezpieczeństwie i higienie pracy.

4. W pomieszczeniu, w którym proces
technologiczny jest źródłem
miejscowej emisji substancji szkodliwych o niedopuszczalnym stężeniu
lub uciążliwym zapachu, należy stosować odciągi miejscowe
współpracujące z wentylacją ogólną, umożliwiające spełnienie w strefie
pracy wymagań jakości środowiska wewnętrznego określonych w przepisach
o bezpieczeństwie i higienie pracy.

5.  Instalacja  wentylacji
hybrydowej,  wentylacji  mechanicznej
wywiewnej  oraz  nawiewno-wywiewnej
powinna mieć wentylatory o regulowanej wydajności.

§ 149. 1.

Strumień powietrza zewnętrznego doprowadzanego do
pomieszczeń,
niebędących pomieszczeniami pracy, powinien odpowiadać wymaganiom
Polskiej Normy dotyczącej wentylacji, przy czym w mieszkaniach strumień
ten powinien wynikać z wielkości strumienia powietrza wywiewanego, lecz
być nie mniejszy niż 20 m3/h na osobę przewidywaną na pobyt stały w
projekcie budowlanym.

2. Strumień powietrza zewnętrznego
doprowadzonego do
pomieszczeń pracy powinien odpowiadać wymaganiom określonym w
przepisach o bezpieczeństwie i higienie pracy.

3. Powietrze zewnętrzne doprowadzone do
pomieszczeń za pomocą
wentylacji mechanicznej lub klimatyzacji, zanieczyszczone w stopniu
przekraczającym wymagania określone dla powietrza wewnętrznego w
przepisach odrębnych w sprawie dopuszczalnych stężeń i natężeń
czynników szkodliwych dla zdrowia, powinno być oczyszczone przed
wprowadzeniem do wentylowanych pomieszczeń, z uwzględnieniem
zanieczyszczeń występujących w pomieszczeniu. Wymaganie to nie dotyczy
budynków jednorodzinnych, mieszkalnych w zabudowie zagrodowej i
rekreacji indywidualnej.

4. W pomieszczeniach przeznaczonych na stały
pobyt ludzi,
wentylowanych w sposób mechaniczny lub klimatyzowanych, wartości
temperatury, wilgotności względnej i prędkości ruchu powietrza w
pomieszczeniach należy przyjmować do obliczeń zgodnie z Polską Normą
dotyczącą parametrów obliczeniowych powietrza wewnętrznego.

5. Dla pomieszczeń przeznaczonych na stały
pobyt ludzi,
wentylowanych w sposób naturalny, wartości temperatury wewnętrznej w
okresach ogrzewczych należy przyjmować do obliczeń zgodnie z tabelą
w § 134 ust. 2.

§ 150. 1.

W przypadku zastosowania w budynku przepływu powietrza
wentylacyjnego między pomieszczeniami lub strefami wentylacyjnymi, w
pomieszczeniu należy zapewnić kierunek przepływu od pomieszczenia o
mniejszym do pomieszczenia o większym stopniu zanieczyszczenia
powietrza.

2. Przepływ powietrza wentylacyjnego w
mieszkaniach powinien
odbywać się z pokoi do pomieszczenia kuchennego lub wnęki
kuchennej oraz do pomieszczeń higienicznosanitarnych.

3. W instalacjach wentylacji i klimatyzacji nie
należy łączyć
ze sobą przewodów z pomieszczeń o różnych wymaganiach użytkowych i
sanitarno-zdrowotnych. Nie dotyczy to budynków jednorodzinnych i
rekreacji indywidualnej oraz wydzielonych lokali mieszkalnych lub
użytkowych z indywidualną zorganizowaną wentylacją nawiewno-wywiewną.

4. W instalacjach wentylacji i klimatyzacji
przewody z
pomieszczenia zagrożonego wybuchem nie mogą łączyć się z
przewodami z innych pomieszczeń.

5. Dopuszcza się wentylowanie garaży oraz
innych pomieszczeń
nieprzeznaczonych na pobyt ludzi powietrzem o mniejszym stopniu
zanieczyszczenia, niezawierającym substancji szkodliwych dla zdrowia
lub uciążliwych zapachów, odprowadzanym z pomieszczeń niebędących
pomieszczeniami higienicznosanitarnymi, jeżeli przepisy odrębne nie
stanowią inaczej.

6. W pomieszczeniach w budynkach użyteczności
publicznej i
produkcyjnych, których przeznaczenie wiąże się z ich okresowym
użytkowaniem, instalacja wentylacji mechanicznej powinna zapewniać
możliwość ograniczenia intensywności działania lub jej wyłączenia poza
okresem użytkowania pomieszczeń, z zachowaniem warunku normalnej pracy
przez co najmniej jedną godzinę przed i po ich użytkowaniu.

7. W pomieszczeniach, o których mowa w ust. 6,
w przypadku
występowania źródeł zanieczyszczeń szkodliwych dla zdrowia
lub źródeł pary wodnej, należy zapewnić stałą, co najmniej
półkrotną wymianę powietrza w okresie przerw w ich wykorzystywaniu,
przyjmując do obliczania wentylowanej kubatury nominalną wysokość
pomieszczeń, lecz nie większą niż 4 m, lub zapewnić okresową
wymianę powietrza sterowaną poziomem stężenia zanieczyszczeń.

8. Instalowane w pomieszczeniu urządzenia, w
szczególności
zużywające powietrze, nie mogą wywoływać zakłóceń ograniczających
skuteczność funkcjonowania wentylacji.

9. W pomieszczeniu z paleniskami na paliwo
stałe, płynne
lub z urządzeniami gazowymi pobierającymi powietrze do
spalania z
pomieszczenia i z grawitacyjnym odprowadzeniem spalin
przewodem od
urządzenia stosowanie mechanicznej wentylacji wyciągowej jest
zabronione.

10. Przepisu ust. 9 nie stosuje się do
pomieszczeń, w których
zastosowano wentylację nawiewno-wywiewną zrównoważoną lub
nadciśnieniową.

11. W pomieszczeniach, które należy chronić
przed wpływem
zanieczyszczeń z pomieszczeń sąsiadujących i z otoczenia
zewnętrznego, należy stosować wentylację mechaniczną nadciśnieniową.

§ 151. 1. W instalacjach wentylacji mechanicznej ogólnej nawiewno-wywiewnej lub klimatyzacji komfortowej o wydajności 500 m
3
/h i więcej należy stosować urządzenia do odzyskiwania ciepła z powietrza wywiewanego o sprawności
temperaturowej co najmniej 50% lub recyrkulację, gdy jest to dopuszczalne. W przypadku zastosowania recyrkulacji
strumień powietrza zewnętrznego nie może być mniejszy niż wynika to z wymagań higienicznych. Dla wentylacji
technologicznej zastosowanie odzysku ciepła powinno wynikać z uwarunkowań technologicznych i rachunku ekonomicznego.

2. Urządzenia do odzyskiwania ciepła powinny
mieć
zabezpieczenia ograniczające przenikanie między wymieniającymi ciepło
strumieniami powietrza do:

1) 0,25% objętości
strumienia powietrza wywiewanego
z pomieszczenia – w przypadku wymiennika płytowego oraz wymiennika z
rurek cieplnych,

2) 5% objętości strumienia
powietrza wywiewanego z pomieszczenia – w przypadku wymiennika
obrotowego,

w odniesieniu do różnicy ciśnienia 400 Pa.

3. Recyrkulację powietrza można stosować
wówczas, gdy
przeznaczenie wentylowanych pomieszczeń nie wiąże się z
występowaniem bakterii chorobotwórczych, z emisją substancji
szkodliwych dla zdrowia, uciążliwych zapachów, przy zachowaniu wymagań
§ 149 ust. 1 oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej.

4. W budynku opieki zdrowotnej recyrkulacja
powietrza może być
stosowana tylko za zgodą i na warunkach określonych przez właściwego
państwowego inspektora sanitarnego.

5. W przypadku stosowania recyrkulacji
powietrza w instalacjach
wentylacji mechanicznej nawiewno-wywiewnej lub klimatyzacji należy
stosować układy regulacji umożliwiające w korzystnych warunkach
pogodowych zwiększanie udziału powietrza zewnętrznego do 100 %.

6. Przepisu ust. 5 nie stosuje się w
przypadkach, gdy
zwiększanie strumienia powietrza wentylacyjnego uniemożliwiałoby
dotrzymanie poziomu czystości powietrza wymaganego przez względy
technologiczne.

7. Wymagań ust. 1 można nie stosować w
przypadku instalacji używanych krócej niż przez 1 000 godzin w roku.

§ 152. 1. Czerpnie
powietrza w instalacjach
wentylacji i klimatyzacji powinny być zabezpieczone przed opadami
atmosferycznymi i działaniem wiatru oraz być zlokalizowane w sposób
umożliwiający pobieranie w danych warunkach jak najczystszego i, w
okresie letnim, najchłodniejszego powietrza.

2. Czerpni powietrza nie należy lokalizować w
miejscach, w
których istnieje niebezpieczeństwo napływu powietrza wywiewanego z
wyrzutni oraz powietrza z rozpyloną wodą pochodzącą z chłodni kominowej
lub innych podobnych urządzeń.

3. Czerpnie powietrza sytuowane na poziomie
terenu lub na
ścianie dwóch najniższych kondygnacji nadziemnych budynku powinny
znajdować się w odległości co najmniej 8 m w rzucie poziomym
od
ulic i zgrupowania miejsc postojowych dla więcej niż 20 samochodów,
miejsc gromadzenia odpadów stałych, wywiewek kanalizacyjnych oraz
innych źródeł zanieczyszczenia powietrza. Odległość dolnej krawędzi
otworu wlotowego czerpni od poziomu terenu powinna wynosić co najmniej
2 m.

4. Czerpnie powietrza sytuowane na dachu
budynku powinny być
tak lokalizowane, aby dolna krawędź otworu wlotowego znajdowała się co
najmniej 0,4 m powyżej powierzchni, na której są zamontowane, oraz aby
została zachowana odległość co najmniej 6 m od wywiewek kanalizacyjnych.

5. Powietrze wywiewane z budynków lub
pomieszczeń,
zanieczyszczone w stopniu przekraczającym wymagania określone w
przepisach odrębnych, dotyczących dopuszczalnych rodzajów i ilości
substancji zanieczyszczających powietrze zewnętrzne, powinno być
oczyszczone przed wprowadzeniem do atmosfery.

6. Wyrzutnie powietrza w instalacjach
wentylacji i klimatyzacji
powinny być zabezpieczone przed opadami atmosferycznymi i działaniem
wiatru oraz być zlokalizowane w miejscach umożliwiających odprowadzenie
wywiewanego powietrza bez powodowania zagrożenia zdrowia użytkowników
budynku i ludzi w jego otoczeniu oraz wywierania szkodliwego wpływu na
budynek.

7. Dolna krawędź otworu wyrzutni z poziomym
wylotem powietrza,
usytuowanej na dachu budynku, powinna znajdować się co najmniej 0,4 m
powyżej powierzchni, na której wyrzutnia jest zamontowana, oraz 0,4 m
powyżej linii łączącej najwyższe punkty wystających ponad dach części
budynku, znajdujących się w odległości do 10 m od wyrzutni,
mierząc w rzucie poziomym.

8. Usytuowanie wyrzutni powietrza na poziomie
terenu jest
dopuszczalne tylko za zgodą i na warunkach określonych przez właściwego
państwowego inspektora sanitarnego.

9. Dopuszcza się sytuowanie wyrzutni powietrza
w ścianie budynku, pod warunkiem że:

1) powietrze wywiewane nie
zawiera uciążliwych zapachów oraz zanieczyszczeń szkodliwych dla
zdrowia,

2) przeciwległa ściana
sąsiedniego budynku z oknami
znajduje się w odległości co najmniej 10 m lub bez okien w
odległości co najmniej 8 m,

3) okna znajdujące
się w tej samej ścianie są
oddalone w poziomie od wyrzutni co najmniej 3 m, a poniżej lub powyżej
wyrzutni – co najmniej 2 m,

4) czerpnia powietrza,
usytuowana w tej samej
ścianie budynku, znajduje się poniżej lub na tym samym poziomie co
wyrzutnia, w odległości co najmniej 1,5 m.

10. Czerpnie i wyrzutnie powietrza na dachu
budynku należy
sytuować poza strefami zagrożenia wybuchem, zachowując między nimi
odległość nie mniejszą niż 10 m przy wyrzucie poziomym i 6 m przy
wyrzucie pionowym, przy czym wyrzutnia powinna być usytuowana co
najmniej 1 m ponad czerpnia.

11. Odległość, o której mowa w ust. 10, może
nie być zachowana
w przypadku zastosowania zblokowanych urządzeń wentylacyjnych,
obejmujących czerpnię i wyrzutnię powietrza, zapewniających skuteczny
rozdział strumienia powietrza świeżego od wywiewanego z urządzenia
wentylacyjnego. Nie dotyczy to przypadku usuwania powietrza
zawierającego zanieczyszczenia szkodliwe dla zdrowia, uciążliwe zapachy
lub substancje palne.

12. Odległość wyrzutni dachowych, mierząc w
rzucie poziomym, nie powinna być mniejsza niż 3 m od:

1) krawędzi dachu, poniżej
której znajdują się okna,

2) najbliższej krawędzi
okna w połaci dachu,

3) najbliższej krawędzi
okna w ścianie ponad dachem.

13. Jeżeli odległość, o której mowa w ust. 12
pkt 2 i 3, wynosi
od 3 m do 10 m, dolna krawędź wyrzutni powinna znajdować się co
najmniej 1 m ponad najwyższą krawędzią okna.

14. W przypadku usuwania przez wyrzutnię
dachową powietrza
zawierającego zanieczyszczenia szkodliwe dla zdrowia lub uciążliwe
zapachy, z zastrzeżeniem ust. 5, odległości, o których mowa w ust. 12 i
13, należy zwiększyć o 100%.

§ 153. 1.

Przewody i urządzenia wentylacji mechanicznej i
klimatyzacji powinny
być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby zminimalizować
odkładanie się zanieczyszczeń na ich powierzchniach wewnętrznych
kontaktujących się z powietrzem wentylacyjnym.

2. Przewody powinny mieć przekrój poprzeczny
właściwy dla
przewidywanych przepływów powietrza oraz konstrukcję przystosowaną do
maksymalnego ciśnienia i wymaganej szczelności instalacji, z
uwzględnieniem Polskich Norm dotyczących wytrzymałości i szczelności
przewodów.

3. Właściwości materiałów przewodów lub sposób
zabezpieczania
ich powierzchni powinny być dobrane odpowiednio do parametrów
przepływającego powietrza oraz do warunków występujących w miejscu ich
zamontowania.

4. Przewody instalowane w miejscach, w których
mogą być
narażone na uszkodzenia mechaniczne, powinny być zabezpieczone przed
tymi uszkodzeniami.

5. Przewody powinny być wyposażone w otwory
rewizyjne
spełniające wymagania Polskiej Normy dotyczącej elementów przewodów
ułatwiających konserwację, umożliwiające oczyszczenie wnętrza tych
przewodów, a także innych urządzeń i elementów instalacji, o ile ich
konstrukcja nie pozwala na czyszczenie w inny sposób niż poprzez te
otwory, przy czym nie należy ich sytuować w pomieszczeniach o
podwyższonych wymaganiach higienicznych.

6. Przewody prowadzone przez pomieszczenia lub
przestrzenie
nieogrzewane powinny mieć izolację cieplną, z uwzględnieniem wymagań
określonych w § 267 ust. 1.

7. Przewody instalacji klimatyzacji, przewody
stosowane do
recyrkulacji powietrza oraz prowadzące do urządzeń do odzyskiwania
ciepła, a także przewody prowadzące powietrze zewnętrzne przez
ogrzewane pomieszczenia, powinny mieć izolację cieplną i
przeciwwilgociową.

§ 154. 1. Urządzenia
i elementy wentylacji
mechanicznej i klimatyzacji powinny być stosowane w sposób
umożliwiający uzyskanie zakładanej jakości środowiska w pomieszczeniu
przy racjonalnym zużyciu energii do ogrzewania i chłodzenia oraz
energii elektrycznej.

2. Instalacje klimatyzacji powinny być
wyposażone w odpowiednie
urządzenia pomiarowe służące do sprawdzania warunków pracy i kontroli
zużycia energii.

3. Urządzenia wentylacji mechanicznej i
klimatyzacji, takie jak
centrale, klimakonwektory wentylatorowe, klimatyzatory, aparaty
ogrzewcze i chłodząco-wentylacyjne, powinny być tak instalowane, aby
była zapewniona możliwość ich okresowej kontroli, konserwacji, naprawy
lub wymiany.

4. Centrale wentylacyjne i klimatyzacyjne
usytuowane na
zewnątrz budynku powinny mieć odpowiednią obudowę lub inne
zabezpieczenie przed wpływem czynników atmosferycznych.

5. W przypadku pomieszczeń o specjalnych
wymaganiach
higienicznych należy stosować centrale wentylacyjne i klimatyzacyjne
umożliwiające utrzymanie podwyższonej czystości wewnątrz obudowy,
wyposażone w oświetlenie wewnętrzne i wzierniki do kontroli stanu
centrali z zewnątrz.

6. Urządzenia wentylacji mechanicznej i
klimatyzacji powinny
być zabezpieczone przed zanieczyszczeniami znajdującymi się w
powietrzu zewnętrznym, a w szczególnych przypadkach w
powietrzu
obiegowym (recyrkulacyjnym), za pomocą filtrów:

1) nagrzewnice, chłodnice
i urządzenia do odzyskiwania ciepła – co najmniej klasy G4,

2) nawilżacze – co
najmniej klasy F6,

określonych w Polskiej Normie dotyczącej klasyfikacji
filtrów powietrza.

7. Nawilżacze w instalacji wentylacji
mechanicznej i
klimatyzacji powinny być zabezpieczone przed przeciekaniem wody na
zewnątrz oraz przed przenoszeniem kropel wody przez powietrze
wentylacyjne do dalszych części instalacji.

8. Połączenia wentylatorów z przewodami
wentylacyjnymi powinny
być wykonane za pomocą elastycznych elementów łączących, z zachowaniem
wymagań określonych w § 267 ust. 7.

9. Instalacje wentylacji mechanicznej i
klimatyzacji powinny
być wyposażone w przepustnice zlokalizowane w miejscach umożliwiających
regulację instalacji, a także odcięcie dopływu powietrza zewnętrznego i
wypływu powietrza wewnętrznego. Wymaganie to nie dotyczy instalacji
mechanicznej wywiewnej, przewidzianej do okresowej pracy jako
wentylacja grawitacyjna.

10.
Moc właściwa wentylatorów stosowanych w instalacjach wentylacyjnych i klimatyzacyjnych powinna
nie przekraczać wartości określonych w poniższej tabeli:

Lp.

Rodzaj i
zastosowanie wentylatora

Maksymalna moc
właściwa wentylatora

[kW/(m3/s)]

1

2

3

Wentylator nawiewny:  

1

a)
instalacja klimatyzacji lub wentylacji nawiewno-wywiewnej z odzyskiem

ciepła

1,60

b)
instalacja wentylacji nawiewno-wywiewnej bez odzysku ciepła oraz wentylacji nawiewnej

1,25

Wentylator wywiewny:

2

a)
instalacja klimatyzacji lub wentylacji nawiewno-wywiewnej z odzyskiem

ciepła

1,00

b)
instalacja wentylacji nawiewno-wywiewnej bez odzysku ciepła oraz wentylacji nawiewnej

1,00

c) instalacja wywiewna

0,80

11. Dopuszcza się zwiększenie mocy właściwej
wentylatora w
przypadku zastosowania wybranych elementów instalacji do wartości
określonej w poniższej tabeli:

Lp.

Dodatkowe
elementy instalacji wentylacyjnej lub klimatyzacyjnej

Dodatkowa moc
właściwa wentylatora

[kW/(m3/s)]

1

2

3

1

Dodatkowy stopień filtracji powietrza

0,3

2

Dodatkowy stopień filtracji powietrza z filtrami
klasy H10 i wyższej

0,6

3

Filtry do usuwania gazowych zanieczyszczeń
powietrza

0,3

4

Wysoko skuteczne urządzenie do odzysku ciepła
(sprawność temperaturowa większa niż 90 %)

0,3

12. Temperatury zasilania i powrotu czynnika chłodzącego belek chłodzących i elementów chłodzących
płaszczyznowych powinny być tak dobrane, aby nie występowała kondensacja pary wodnej na powierzchniach

tych urządzeń.

13. Pompy obiegowe w obiegach chłodzących i ogrzewczych instalacji klimatyzacji powinny być regulowane według obciążenia cieplnego.

§ 155. 1. W
budynkach mieszkalnych,
zamieszkania zbiorowego, oświaty, wychowania, opieki zdrowotnej i
opieki społecznej, a także w pomieszczeniach biurowych przeznaczonych
na pobyt ludzi, niewyposażonych w wentylację mechaniczną lub
klimatyzację, okna, w celu okresowego przewietrzania, powinny mieć
konstrukcję umożliwiającą otwieranie co najmniej 50% powierzchni
wymaganej zgodnie z § 57 dla danego pomieszczenia.

2. Skrzydła okien, świetliki oraz nawietrzaki
okienne,
wykorzystywane do przewietrzania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt
ludzi, powinny być zaopatrzone w urządzenia pozwalające na łatwe ich
otwieranie i regulowanie wielkości otwarcia z poziomu podłogi lub
pomostu, także przez osoby niepełnosprawne, jeżeli nie przewiduje się
korzystania z pomocy innych współużytkowników.

3. W przypadku zastosowania w pomieszczeniach
innego rodzaju
wentylacji niż wentylacja mechaniczna nawiewna lub nawiewno-wywiewna,
dopływ powietrza zewnętrznego, w ilości niezbędnej dla potrzeb
wentylacyjnych, należy zapewnić przez urządzenia nawiewne umieszczane w
oknach, drzwiach balkonowych lub w innych częściach przegród
zewnętrznych.

4. Urządzenia nawiewne, o których mowa w ust.
3, powinny być
stosowane zgodnie z wymaganiami określonymi w Polskiej Normie
dotyczącej wentylacji w budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego
i użyteczności publicznej.

Rozdział 7

Instalacja gazowa na paliwa gazowe

§ 156. 1. Zaopatrzenie
budynków w gaz oraz
instalacje gazowe powinny odpowiadać potrzebom użytkowym i warunkom
wynikającym z własności fizykochemicznych gazu oraz warunkom
technicznym przyłączenia do sieci gazowej, określonym przez dostawcę
gazu.

2. Instalację gazową zasilaną z sieci gazowej
stanowi układ
przewodów za kurkiem głównym, prowadzonych na zewnątrz lub wewnątrz
budynku, wraz z armaturą, kształtkami i innym wyposażeniem, a także
urządzeniami do pomiaru zużycia gazu, urządzeniami gazowymi oraz
przewodami spalinowymi lub powietrzno-spalinowymi, jeżeli są one
elementem wyposażenia urządzeń gazowych.

3. Instalację gazową zasilaną gazem płynnym ze
stałych
zbiorników lub baterii butli, znajdujących się na działce budowlanej na
zewnątrz budynku, stanowi układ przewodów za głównym zaworem
odcinającym instalację zbiornikową, butle lub kolektor butli
prowadzonych na zewnątrz lub wewnątrz budynku, wraz z armaturą,
kształtkami i innym wyposażeniem, a także urządzenia do pomiaru zużycia
gazu, urządzenia gazowe z wyposażeniem oraz przewody spalinowe lub
powietrzno-spalinowe odprowadzające spaliny bezpośrednio poza budynek
lub do przewodów w ścianach.

4. Instalację gazową zasilaną gazem płynnym z
indywidualnej
butli, znajdującej się wewnątrz budynku, stanowi butla gazowa,
urządzenie redukcyjne przy butli, przewód z armaturą, kształtkami i
innym wyposażeniem, a także urządzenie gazowe wraz z przewodami
spalinowymi lub powietrzno-spalinowymi, jeżeli stanowią one element
składowy urządzeń gazowych.

5. Instalację zbiornikową gazu płynnego stanowi
zespół urządzeń
składający się ze zbiornika albo grupy zbiorników z armaturą i
osprzętem oraz z przyłącza gazowego z głównym zaworem
odcinającym.

6. Wymagania dla instalacji gazowych, o których
mowa w
rozporządzeniu, nie dotyczą instalacji przeznaczonych dla celów
rolniczych i produkcyjno-przemysłowych (technologicznych).

§ 157. 1. W
przewodach gazowych,
doprowadzających gaz do zewnętrznej ściany budynku mieszkalnego,
zamieszkania zbiorowego, użyteczności publicznej i rekreacji
indywidualnej, nie powinno być ciśnienia wyższego niż 500 kPa, a do
ścian zewnętrznych pozostałych budynków wyższego niż 1600 kPa.

2. Instalacja gazowa w budynku powinna
zapewniać doprowadzenie
paliwa gazowego w ilości odpowiadającej potrzebom użytkowym oraz
odpowiednią wartość ciśnienia przed urządzeniami gazowymi, zależną od
rodzaju paliwa gazowego zastosowanego do zasilania budynku, określoną
Polską Normą dotyczącą paliw gazowych, przy czym ciśnienie to nie
powinno być wyższe niż 5 kPa.

3. Instalacja gazowa w budynku o wysokości
większej niż 35 m
ponad poziomem terenu może być doprowadzona tylko do pomieszczeń
technicznych, w których są zainstalowane urządzenia gazowe,
usytuowanych w piwnicy lub na najniższej kondygnacji nadziemnej, a
także na najwyższej kondygnacji budynku lub nad tą kondygnacją, pod
warunkiem zastosowania urządzeń stabilizujących ciśnienie gazu.

4. Zastosowanie instalacji gazowej w budynkach
o wysokości
ponad 25 m wymaga uzyskania pozytywnej opinii wydanej przez właściwego
komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej.

5. Instalacje gazowe zasilane gazem płynnym
mogą być wykonywane tylko w budynkach niskich.

6. Zabrania się stosowania w jednym budynku
gazu płynnego i gazu z sieci gazowej.

7. W budynku niskim, mającym w mieszkaniach
instalację zasilaną
gazem płynnym, dopuszcza się usytuowanie kotłowni gazowej zasilanej z
sieci gazowej.

8. Instalacje gazowe zasilane gazem o gęstości
większej od
gęstości powietrza nie mogą być stosowane w pomieszczeniach, których
poziom podłogi znajduje się poniżej otaczającego terenu oraz w
których znajdują się studzienki lub kanały instalacyjne i rewizyjne
poniżej podłogi.

§ 158. 1.

Instalacje sygnalizujące niedopuszczalny poziom stężenia
gazu mogą
być stosowane w budynkach, w których jest ustanowiony stały nadzór,
zapewniający podejmowanie działań zaradczych, a także w budynkach
jednorodzinnych.

2. Czujki sygnalizujące niedopuszczalny poziom
stężenia gazu w
budynkach, o których mowa w ust. 1, powinny być instalowane w piwnicach
i suterenach oraz w pomieszczeniach, w których istnieje
możliwość
nagromadzenia gazu przy stanach awaryjnych instalacji lub przyłącza
gazowego.

3. Sygnały alarmowe stanu zagrożenia wybuchem w
budynkach, z
wyłączeniem budynków jednorodzinnych, powinny być kierowane do służb
lub osób zobowiązanych do podjęcia skutecznej akcji zapobiegawczej.

4. Zabrania się instalowania urządzeń
sygnalizacyjno-odcinających dopływ gazu do części mieszkalnej budynku
wielorodzinnego. Nie dotyczy to indywidualnych urządzeń
sygnalizacyjno-odcinających dopływ gazu do odrębnych mieszkań.

5. Urządzenia sygnalizacyjno-odcinające dopływ
gazu należy
stosować w tych pomieszczeniach, w których łączna nominalna moc cieplna
zainstalowanych urządzeń gazowych jest większa niż 60 kW.

6. Zawór odcinający dopływ gazu do budynku,
będący elementem
składowym urządzenia sygnalizacyjno-odcinającego, powinien być
instalowany poza budynkiem, między kurkiem głównym a wprowadzeniem
przewodu do budynku.

7. Instalacja gazowa przyłączona do sieci
gazowej wykonanej z
przewodów metalowych powinna być zabezpieczona przed wpływem prądów
błądzących przez zainstalowanie wstawki izolacyjnej na wprowadzeniu
metalowej rury gazowej do budynku.

§ 159. 1. Instalacja
gazowa budynku zasilanego
z sieci gazowej powinna mieć zainstalowany na przyłączu kurek główny,
umożliwiający odcięcie dopływu gazu.

2. Kurek główny powinien być zainstalowany na
zewnątrz budynku
w wentylowanej szafce co najmniej z materiału trudnozapalnego przy
ścianie, we wnęce ściennej lub w odległości nieprzekraczającej
10
m od zasilanego budynku, w miejscu łatwo dostępnym i zabezpieczonym
przed wpływami atmosferycznymi, uszkodzeniami mechanicznymi i dostępem
osób niepowołanych.

3. W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i
rekreacji
indywidualnej dopuszcza się instalowanie kurka głównego w odległości
większej niż 10 m od zasilanego budynku, w wentylowanej szafce,
usytuowanej w linii ogrodzenia od ulicy lub ogólnego ciągu pieszego z
dostępem do niej od strony zewnętrznej działki budowlanej.

4. W budynkach o charakterze monumentalnym
dopuszcza się
instalowanie kurków głównych w miejscach łatwo dostępnych z zewnątrz,
niebędących pomieszczeniami, np. w podcieniach, prześwitach, bramach, w
odległości nie większej niż 2 m od lica zewnętrznego budynku.

5. Odległość kurka głównego, montowanego przy
ścianie lub we
wnęce ściany budynku, od poziomu terenu oraz najbliższej krawędzi okna,
drzwi lub innego otworu w budynku powinna wynosić co najmniej 0,5 m.

6. W uzasadnionych przypadkach, wynikających z
rozwiązania
funkcjonalno-przestrzennego budynku, może być zainstalowany więcej niż
jeden kurek główny. W takim przypadku instalacje zasilane z oddzielnych
przyłączy nie mogą być ze sobą połączone.

7. W zwartej zabudowie śródmiejskiej dopuszcza
się instalowanie
kurka głównego przed budynkiem, poniżej poziomu terenu, pod warunkiem
zachowania wymagań właściwych dla armatury zaporowej montowanej na
gazociągach sieci gazowych.

8. Miejsce usytuowania kurka głównego powinno
być jednoznacznie
oznakowane. Na budynku mającym więcej niż jeden kurek główny należy
umieścić informację o liczbie i miejscach ich zainstalowania.

§ 160. 1.

W przypadku gdy z jednego przyłącza jest zasilany więcej
niż jeden
budynek, oprócz kurka głównego, należy zastosować odrębne zawory
niebędące kurkami głównymi, odcinające dopływ gazu do każdego z tych
budynków.

2. W zabudowie jednorodzinnej, zagrodowej i
rekreacji
indywidualnej, gdy kurek główny jest zainstalowany w linii ogrodzenia w
odległości większej niż 10 m, należy na ścianie budynku dodatkowo
zastosować zawór odcinający.

3. Zawory odcinające, o których mowa w ust. 1 i
2, powinny spełniać wymagania określone w § 158 ust. 6.

§ 161. 1.

W przypadku instalacji gazowej, zasilanej z sieci
gazowej o
ciśnieniu do 500 kPa, z której korzysta więcej niż jeden odbiorca
lub w której nominalne zużycie gazu jest większe niż 10 m3/h,
w
przeliczeniu na gaz ziemny wysoko etanowy, przed urządzeniem
redukcyjnym należy zainstalować zawór odcinający, a za tym
urządzeniem – zawór odcinający będący kurkiem głównym.

2. W przypadku instalacji gazowej, zasilanej ze
wspólnej sieci
o ciśnieniu do 500 kPa, z której korzysta jeden odbiorca, a nominalne
zużycie gazu jest mniejsze niż 10 m3/h, dopuszcza się, aby zawór
odcinający zainstalowany przed urządzeniem redukcyjnym był traktowany
jako kurek główny. Przepis ten stosuje się także, jeżeli urządzenie
redukcyjne jest połączone w jeden zespół z gazomierzem.

§ 162.

Urządzenia redukcyjne mogą być instalowane wyłącznie na
zewnątrz
budynku i powinny być zabezpieczone przed dostępem osób niepowołanych i
uszkodzeniami mechanicznymi.

§ 163. 1. Przewody
instalacji gazowej,
prowadzone poniżej poziomu terenu, poza budynkiem w odległości większej
niż 0,5 m od jego ściany zewnętrznej, powinny spełniać wymagania
określone w przepisach odrębnych dotyczących sieci gazowych.

1a. Przewody instalacji gazowej powinny być
wykonane w sposób
zapewniający spełnienie wymagań szczelności i trwałości określonych w
Polskiej Normie dotyczącej przewodów gazowych dla budynków.

2. Przewody instalacji gazowej, począwszy od
0,5 m przed
zewnętrzną ścianą budynku do kurków odcinających przed gazomierzami w
budynkach mieszkalnych wielorodzinnych lub do odgałęzień lokali
użytkowych w budynkach użyteczności publicznej, powinny być wykonane z
rur stalowych bez szwu bądź z rur stalowych ze szwem przewodowych,
zgodnych z wymaganiami przedmiotowych Polskich Norm, łączonych przez
spawanie.

3. Przewody instalacji gazowej w budynkach
mieszkalnych
jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej, począwszy od
0,5 m przed zewnętrzną ścianą budynku do wyprowadzenia poza lico
wewnętrzne tej ściany, powinny być wykonane z rur, o których mowa w
ust. 2.

4. W budynkach mieszkalnych jednorodzinnych,
budynkach w
zabudowie zagrodowej i budynkach rekreacji indywidualnej przewody
instalacji gazowej, a w pozostałych budynkach tylko przewody
za
gazomierzami lub odgałęzieniami prowadzącymi do odrębnych mieszkań lub
lokali użytkowych, powinny być wykonane z rur, o których mowa w ust. 2,
łączonych również z zastosowaniem połączeń gwintowanych lub z
rur
miedzianych łączonych przez lutowanie lutem twardym. Dopuszcza się
stosowanie innych sposobów łączenia rur, jeżeli spełniają one wymagania
szczelności i trwałości określone w Polskiej Normie dotyczącej
przewodów gazowych dla budynków.

5. Po zewnętrznej stronie ścian budynku nie
mogą być prowadzone przewody gazowe wykonane:

1) z rur stalowych, jeżeli
służą do rozprowadzania
paliw gazowych zawierających parę wodną lub inne składniki ulegające
kondensacji w warunkach eksploatacyjnych,

2) z rur miedzianych.

6. Przewody instalacji gazowej dla gazu
płynnego mogą być
prowadzone powyżej poziomu terenu między zbiornikiem, butlą lub baterią
butli a budynkiem, a także po zewnętrznej ścianie budynku, jeżeli
długość tego przewodu nie jest większa niż 10 m, a składniki gazu nie
podlegają kondensacji w warunkach eksploatacyjnych.

§ 164. 1. Przewodów
instalacji gazowych nie
należy prowadzić przez pomieszczenia mieszkalne oraz pomieszczenia,
których sposób użytkowania może spowodować naruszenie stanu
technicznego instalacji lub wpływać na parametry eksploatacyjne gazu.

2. Zabrania się prowadzenia przez pomieszczenia
mieszkalne
przewodów instalacji gazowej z zastosowaniem połączeń gwintowanych, a
także z zastosowaniem innych sposobów łączenia rur, jeżeli mogą one
stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa mieszkańców.

3. Przewody instalacji gazowej, w stosunku do
przewodów innych
instalacji stanowiących wyposażenie budynku (ogrzewczej wodociągowej,
kanalizacyjnej, elektrycznej, piorunochronnej itp.), należy lokalizować
w sposób zapewniający bezpieczeństwo ich użytkowania. Odległość między
przewodami instalacji gazowej a innymi przewodami powinna umożliwiać
wykonywanie prac konserwacyjnych.

4. Poziome odcinki instalacji gazowych powinny
być usytuowane w
odległości co najmniej 0,1 m powyżej innych przewodów instalacyjnych,
natomiast jeżeli gęstość gazu jest większa od gęstości powietrza –
poniżej przewodów elektrycznych i urządzeń iskrzących.

5. Przewody instalacji gazowej krzyżujące
się z innymi
przewodami instalacyjnymi powinny być od nich oddalone co najmniej o
0,02 m.

6. Dopuszcza się prowadzenie przewodów gazowych
z rur stalowych
bez szwu i rur stalowych ze szwem przewodowych, łączonych za pomocą
spawania przez jedną kondygnację garażu, znajdującą się bezpośrednio
pod kondygnacją nadziemną budynku, pod warunkiem zabezpieczenia tych
przewodów przed uszkodzeniem mechanicznym.

§ 165. 1. Rozwiązania
techniczne instalacji
gazowej powinny umożliwiać samokompensację wydłużeń cieplnych oraz
eliminować ewentualne odkształcenia instalacji, wywołane deformacją lub
osiadaniem budynku.

2. Przewody instalacji gazowych w piwnicach i
suterenach należy
prowadzić na powierzchni ścian lub pod stropem, natomiast na
pozostałych kondygnacjach nadziemnych dopuszcza się prowadzenie ich
także w bruzdach osłoniętych nieuszczelnionymi ekranami lub
wypełnionych – po uprzednim wykonaniu próby szczelności instalacji –
łatwo usuwalną masą tynkarską, niepowodującą korozji przewodów.
Wypełnianie bruzd, w których są prowadzone przewody z rur miedzianych,
jest zabronione.

3. Przewody gazowe z rur stalowych, po
wykonaniu próby szczelności, powinny być zabezpieczone przed korozją.

§ 166. 1.

Urządzenia pomiarowe zużycia gazu, zwane dalej „gazomierzami”,
spełniające wymagania określone w Polskiej Normie dotyczącej
gazomierzy, powinny być zainstalowane oddzielnie dla każdego z
odbiorców i zabezpieczone przed dostępem osób nieupoważnionych.

2. Lokalizacja gazomierzy powinna zapewniać
łatwy dostęp do ich kontroli lub wymiany.

3. Przed każdym gazomierzem należy zainstalować
zawór
odcinający. Jeżeli gazomierz jest instalowany w jednej szafce z kurkiem
głównym, uznaje się, że wymaganie to jest spełnione.

4. Gazomierze mogą być instalowane:

1) w szafkach z materiałów
co najmniej trudnozapalnych, z otworami wentylacyjnymi:

a) na klatkach schodowych
lub korytarzach ogólnych,

b) na zewnątrz budynku,
razem z kurkiem głównym instalacji gazowej, z zachowaniem warunków
określonych w § 159 i 160,

2) w szybach wentylowanych
przeznaczonych dla
pionów instalacyjnych, z drzwiczkami bez otworów wentylacyjnych,
dostępnymi od strony pomieszczeń niemieszkalnych.

5. Dopuszcza się instalowanie gazomierzy, także
bez szafek, w
kuchniach stanowiących samodzielne pomieszczenie oraz w
przedpokojach w istniejących budynkach mieszkalnych, podlegających
przebudowie lub w których następuje remont instalacji gazowej.

6. Gazomierze mogą być ponadto instalowane w
wydzielonych i
zamykanych pomieszczeniach piwnicznych, jeżeli mają one otwór okienny
oraz przewód wentylacji grawitacyjnej wyprowadzony ponad dach lub przez
ścianę zewnętrzną na wysokość co najmniej 2,5 m powyżej terenu, w
odległości nie mniejszej niż 0,5 m od bocznej krawędzi okien, drzwi i
innych otworów.

§ 167. Gazomierzy nie
można instalować:

1) w pomieszczeniach
mieszkalnych, łazienkach lub
innych, w których występuje zagrożenie korozyjne (wilgoć, opary
związków chemicznych itp.),

2) we wspólnych wnękach z
licznikami elektrycznymi,

3) w odległości mniejszej
w rzucie poziomym niż 1 m od palnika gazowego lub innego paleniska,

4) w odległości mniejszej
niż 3 m od urządzenia gazowego, mierząc w rozwinięciu długości przewodu.

§ 168. 1. Gazomierze
należy instalować w
przedziale wysokości od 0,3 m do 1,8 m od poziomu podłogi do spodu
gazomierza lub co najmniej 0,5 m od poziomu terenu.

2. Gazomierze do pomiaru przepływu gazu o
gęstości mniejszej od
gęstości powietrza powinny być umieszczone powyżej licznika
elektrycznego i innych urządzeń mogących iskrzyć, a do gazu o gęstości
większej od gęstości powietrza – o co najmniej 0,3 m poniżej licznika i
takich urządzeń.

3. Gazomierze instalowane bez szafek, na tym
samym poziomie co
liczniki elektryczne lub inne mogące iskrzyć urządzenia, powinny być od
nich oddalone co najmniej o 1 m.

4. Dopuszcza się zmniejszenie odległości, o
której jest mowa w
ust. 3, jeżeli między tymi urządzeniami zostanie wykonana przegroda z
materiału niepalnego o wysokości co najmniej 0,5 m powyżej i poniżej
gazomierza oraz wysięgu większym o co najmniej 0,1 m od odległości lica
gazomierza od ściany, na której jest zainstalowany.

§ 169.

Rozwiązania techniczne połączeń gazomierzy i urządzeń
gazowych z
instalacją powinny umożliwiać ich odłączenie bez konieczności demontażu
części instalacji.

§ 170. 1. Urządzenia
gazowe mogą być
instalowane wyłącznie w pomieszczeniach spełniających warunki dotyczące
ich wysokości, kubatury, wentylacji i odprowadzenia spalin, a także
dopływu powietrza do spalania określone w rozporządzeniu, w Polskich
Normach i przepisach odrębnych.

2. Urządzenia gazowe z otwartą komorą spalania,
przez co
rozumie się urządzenia typu A i B, nie mogą być instalowane w
pomieszczeniach mieszkalnych, z zastrzeżeniem § 93 ust. 2 i 3.

3. Urządzenia gazowe z zamkniętą komorą
spalania, przez co
rozumie się urządzenia typu C, mogą być instalowane w pomieszczeniach
mieszkalnych, niezależnie od rodzaju występującej w nich wentylacji,
pod warunkiem zastosowania koncentrycznych przewodów
powietrzno-spalinowych, z zachowaniem wymagań § 175.

§ 171.

Urządzenia gazowe, pozostające bez stałego dozoru w
czasie ich
użytkowania, takie jak kotły gazowe lub ogrzewacze pomieszczeń, powinny
być wyposażone w samoczynnie działające zabezpieczenia przed skutkami
spadku ciśnienia lub przerwą w dopływie gazu.

§ 172. 1. Maksymalne,
łączne obciążenie
cieplne przypadające na 1 m3 kubatury, służące do określania wymaganej
kubatury pomieszczenia, w którym są zainstalowane urządzenia gazowe,
pobierające powietrze do spalania z tego pomieszczenia, nie może
przekraczać wartości określonych w poniższej tabeli:

Rodzaje pomieszczeń

Maksymalne obciążenie
cieplne urządzeń gazowych na 1 m3 kubatury pomieszczenia

typ A – bez

odprowadzenia

spalin

tyb B – z odprowadzeniem

spalin

1

2

3

Pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi
oraz wnęki kuchenne połączone z przedpokojem

175 W

(150 kcal/h)

350 W

(300 kcal/h)

Pomieszczenia nieprzeznaczone na stały pobyt
ludzi, w tym pomieszczenia kuchenne w mieszkaniach

930 W

(800 kcal/h)

4650 W

(4000 kcal/h)

2. W przypadku instalowania w jednym
pomieszczeniu urządzeń
gazowych bez odprowadzenia spalin i z odprowadzeniem spalin,
łączne obciążenie cieplne pochodzące od tych urządzeń przypadające na 1
m3 kubatury pomieszczenia nie może przekraczać wielkości podanych w
tabeli w ust. 1, kolumna 2.

3. Kubatura pomieszczeń, w których instaluje
się urządzenia gazowe, nie powinna być mniejsza niż:

1) 8 m3 – w przypadku
urządzeń pobierających powietrze do spalania z tych pomieszczeń,

2) 6,5 m3 – w przypadku
urządzeń z zamkniętą komorą spalania.

4. Pomieszczenia, w których instaluje się
urządzenia gazowe, powinny mieć wysokość co najmniej 2,2 m.

5. W budynkach jednorodzinnych, mieszkalnych w
zabudowie
zagrodowej i rekreacji indywidualnej, wzniesionych przed dniem wejścia
w życie rozporządzenia, dopuszcza się instalowanie gazowych
kotłów
grzewczych w pomieszczeniach technicznych o wysokości co najmniej 1,9
m, z zachowaniem warunków określonych w ust. 1 i § 170 ust. 1
i 2.

§ 173. 1. Przy
instalowaniu urządzeń gazowych należy spełnić następujące warunki:

1) urządzenia gazowe
należy połączyć ze stalowymi
lub miedzianymi przewodami instalacji gazowej na stałe lub z
zastosowaniem elastycznych przewodów metalowych,

2) zawór odcinający dopływ
gazu do urządzenia
należy umieścić w pomieszczeniu, w którym jest zainstalowane urządzenie
gazowe, w miejscu łatwo dostępnym, w odległości nie większej niż 1 m od
króćca przyłączeniowego,

3) kuchnie i kuchenki
gazowe należy instalować w
odległości co najmniej 0,5 m od okien do boku urządzenia, licząc w
rzucie poziomym,

4) ogrzewacze pomieszczeń,
których temperatura
osłon może przekroczyć 60°C, należy instalować w odległości co najmniej
0,3 m od ścian z materiałów łatwo zapalnych, otynkowanych
oraz w
odległości 0,6 m od elementów ścian z materiałów łatwo zapalnych,
nieosłoniętych tynkiem,

5) grzejniki gazowe wody
przepływowej należy
instalować na ścianach z materiałów niepalnych bądź odizolować je od
ściany z materiałów palnych płytą z materiału niepalnego.

2. Urządzenia gazowe, wymagające
przemieszczania, takie jak
palniki, kolby, lutownice, mogą być instalowane za pomocą przewodów
elastycznych przeznaczonych do takich celów.

§ 174. 1. Grzewcze
urządzenia gazowe, takie
jak: kotły ogrzewcze, grzejniki wody przepływowej, niezależnie od ich
obciążeń cieplnych, powinny być podłączone na stałe z indywidualnymi
kanałami spalinowymi, z uwzględnieniem instrukcji technicznej
producenta urządzenia, o której mowa w przepisach dotyczących
zasadniczych wymagań dla urządzeń spalających paliwa gazowe.

2. Przewody i kanały spalinowe odprowadzające
spaliny od
urządzeń gazowych na zasadzie ciągu naturalnego powinny posiadać
przekroje wynikające z obliczeń oraz zapewniać podciśnienie ciągu w
wysokości odpowiedniej dla typu urządzenia i jego mocy cieplnej.

3. Dopuszcza się stosowanie zbiorczych
przewodów systemów
powietrzno-spalinowych przystosowanych do pracy z urządzeniami z
zamkniętą komorą spalania, wyposażonymi w zabezpieczenia przed zanikiem
ciągu kominowego.

4. Dopuszcza się stosowanie indywidualnych
przewodów
powietrznych i spalinowych jako zestawu wyrobów służących do
doprowadzenia powietrza do urządzenia gazowego i odprowadzenia spalin
na zewnątrz.

5. Dopuszcza się w pomieszczeniu
kotłowni przyłączenie kilku kotłów do wspólnego kanału spalinowego w
przypadku:

1) kotłów pobierających
powietrze do spalania z
pomieszczenia, pod warunkiem zastosowania skrzyniowego przerywacza
ciągu lub wyposażenia kotłów w czujniki zaniku ciągu kominowego
wyłączających równocześnie wszystkie kotły,

2) wykonania dla kotłów z
palnikami nadmuchowymi
przewodu spalinowego o przekroju poprzecznym nie mniejszym niż 1,6 sumy
przekrojów przewodów odprowadzających spaliny z poszczególnych kotłów,
a także wyposażenie wylotu przewodu spalinowego w czujnik zaniku ciągu
kominowego, wyłączającego równocześnie wszystkie kotły.

6. Przewody i kanały spalinowe, odprowadzające
spaliny od
grzewczych urządzeń gazowych, powinny być dostosowane do warunków pracy
danego typu urządzenia.

7. Przewody i kanały spalinowe odprowadzające
spaliny od
urządzeń gazowych, z wyłączeniem kotłów, powinny spełniać następujące
wymagania:

1) przekroje poprzeczne
przewodu, a także kanału spalinowego powinny być stałe na całej
długości,

2) długość pionowych
przewodów spalinowych powinna
być nie mniejsza niż 0, 22 m, a przewodów poziomych ułożonych ze
spadkiem co najmniej 5% w kierunku urządzenia – nie większa niż 2 m,

3) długość kanału
spalinowego mierzona od osi wlotu
przewodu spalinowego do krawędzi wylotu kanału nad dachem powinna być
nie mniejsza niż 2 m,

4) wyloty kanałów
spalinowych, jeżeli wynika to z
warunków pracy urządzeń, powinny być zaopatrzone w wywietrzniki dobrane
do ilości spalin, długości odcinków pionowych, położenia w określonej
strefie wiatrowej i warunków lokalnych.

8. Dopuszcza się instalowanie przepustnic w
przewodach
odprowadzających spaliny z poszczególnych urządzeń, jeżeli ich
działanie nie zakłóca przepływu spalin.

9. Urządzenia gazowe wyposażone w palniki
nadmuchowe powinny
być połączone przewodami z kanałami spalinowymi, których przekroje
należy dobierać z uwzględnieniem nadciśnień występujących w komorach
spalania tych urządzeń.

10. Nad urządzeniami gazowymi typu
restauracyjnego z
odprowadzeniem spalin do pomieszczenia należy umieszczać okapy
odprowadzające te spaliny do kanałów spalinowych, przy czym dla
urządzeń o mocy cieplnej większej niż 30 kW należy instalować czujniki,
wyłączające urządzenie w przypadku zaniku ciągu kominowego.

§ 175. 1. Indywidualne
koncentryczne przewody
powietrzno-spalinowe lub oddzielne przewody powietrzne i spalinowe od
urządzeń gazowych z zamkniętą komorą spalania mogą być wyprowadzone
przez zewnętrzną ścianę budynku, jeżeli urządzenia te mają nominalną
moc cieplną nie większą niż:

1) 21 kW – w wolno
stojących budynkach jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji
indywidualnej,

2) 5 kW – w pozostałych
budynkach mieszkalnych.

2. Wyloty przewodów, o których mowa w ust. 1
pkt 2, powinny
znajdować się wyżej niż 2,5 m ponad poziomem terenu. Dopuszcza się
sytuowanie tych wylotów poniżej 2,5 m, lecz nie mniej niż 0,5
m
ponad poziomem terenu, jeżeli w odległości do 8 m nie znajduje się plac
zabaw dla dzieci lub inne miejsca rekreacyjne.

3. Odległość między wylotami przewodów, o
których mowa w ust.
1, powinna być nie mniejsza niż 3 m, a odległość tych wylotów od
najbliższej krawędzi okien otwieranych i ryzalitów przesłaniających nie
mniejsza niż 0,5 m.

4. W budynkach produkcyjnych i magazynowych
oraz halach
sportowych i widowiskowych nie ogranicza się nominalnej mocy cieplnej
urządzeń z zamkniętą komorą spalania, od których indywidualne
koncentryczne przewody powietrzno-spalinowe lub oddzielne przewody
powietrzne i spalinowe są wyprowadzone przez zewnętrzną ścianę budynku,
jeżeli odległość tej ściany od granicy działki budowlanej wynosi co
najmniej 8 m, a od ściany innego budynku z oknami nie mniej niż 12 m, a
także jeżeli wyloty przewodów znajdują się wyżej niż 3 m ponad poziomem
terenu.

§ 176. 1. Pomieszczenia
przeznaczone do
instalowania kotłów na paliwa gazowe powinny odpowiadać wymaganiom §
172 oraz innym przepisom rozporządzenia, a także odpowiadać wymaganiom
określonym w Polskiej Normie dotyczącej kotłowni wbudowanych na paliwa
gazowe o gęstości względnej mniejszej niż 1.

2. Kotły na paliwa gazowe o łącznej
mocy cieplnej do 30 kW
mogą być instalowane w pomieszczeniach nieprzeznaczonych na stały pobyt
ludzi oraz w miejscach, o których mowa w ust. 3.

3. Kotły na paliwa gazowe o łącznej
mocy cieplnej powyżej
30 kW do 60 kW należy instalować w pomieszczeniu technicznym
lub w
przewidzianym wyłącznie na kotłownię budynku wolno stojącym.

4. Kotły na paliwa gazowe o łącznej
mocy cieplnej powyżej
60 kW do 2000 kW należy instalować w służącym wyłącznie do tego celu
pomieszczeniu technicznym lub w budynku wolno stojącym
przeznaczonym wyłącznie na kotłownię.

5. Kotły na paliwa gazowe o łącznej
mocy cieplnej powyżej
2000 kW mogą być instalowane wyłącznie w budynku wolno stojącym
przeznaczonym na kotłownię.

6. Kubatura pomieszczeń z kotłami na paliwa
gazowe
o łącznej mocy cieplnej do 60 kW oraz z kotłami o
mocy
cieplnej powyżej 60 kW pobierającymi powietrze z pomieszczeń powinna
odpowiadać wymaganiom określonym w § 172.

7. Kubatura pomieszczeń z kotłami, o których
mowa w ust. 4 i 5,
z zamkniętą komorą spalania, powinna być określana indywidualnie, przy
uwzględnieniu warunków technicznych i technologicznych, a także wymagań
eksploatacyjnych.

8. W pomieszczeniu z zainstalowanymi kotłami, o
których mowa w
ust. 4 i 5, zabrania się instalowania urządzeń przeznaczonych do
pomiaru zużycia gazu.

9. Do pomieszczeń technicznych z
zainstalowanymi kotłami
o łącznej mocy cieplnej powyżej 60 kW do 2000 kW,
zlokalizowanych
w budynku o innym przeznaczeniu niż kotłownia, należy doprowadzić
odrębny przewód gazowy, z którego nie mogą być zasilane pozostałe
urządzenia gazowe w tym budynku.

§ 177.

Urządzenia gazowe instalowane w budynku mogą być
zasilane gazem
płynnym z indywidualnych butli o nominalnej zawartości gazu do 11 kg,
pod warunkiem spełnienia następujących wymagań:

1) w jednym mieszkaniu,
warsztacie lub lokalu użytkowym nie należy instalować więcej niż dwóch
butli,

2) w pomieszczeniu, w
którym instaluje się butlę, należy zachować temperaturę niższą niż 35°C,

3) butlę należy instalować
wyłącznie w pozycji pionowej,

4) butlę należy
zabezpieczyć przed uszkodzeniami mechanicznymi,

5) między butlą a
urządzeniem promieniującym
ciepło, z wyłączeniem zestawów urządzeń gazowych z butlami, należy
zachować odległość co najmniej 1,5 m,

6) butli nie należy
umieszczać w odległości mniejszej niż 1 m od urządzeń mogących
powodować iskrzenie,

7) urządzenia gazowe
należy łączyć z reduktorem
ciśnienia gazu na butli za pomocą elastycznego przewodu o długości
nieprzekraczającej 3 m i wytrzymałości na ciśnienie co najmniej 300
kPa, odpornego na składniki gazu płynnego, uszkodzenia mechaniczne oraz
temperaturę do 60°C,

8) urządzenie gazowe o
mocy cieplnej
przekraczającej 10 kW należy łączyć z przewodem elastycznym, o którym
mowa w pkt 7, rurą stalową o długości co najmniej 0,5 m.

§ 178. Instalacje gazowe w
budynku lub w
zespole budynków mogą być zasilane gazem płynnym z butli gazowej o
nominalnej zawartości gazu do 33 kg lub z baterii takich
butli,
pod warunkiem spełnienia następujących wymagań:

1) butle powinny być
umieszczone na zewnątrz
budynku, w miejscu oznakowanym, na utwardzonym podłożu, pod zadaszeniem
chroniącym od wpływu czynników atmosferycznych,

2) liczba butli w baterii
nie może przekraczać 10,

3) butle w baterii powinny
być podłączone do
kolektora wykonanego z rury stalowej bez szwu lub rury przewodowej
łączonej przez spawanie,

4) odległość butli od
najbliższych otworów
okiennych lub drzwiowych w ścianie zewnętrznej budynku nie
powinna
być mniejsza niż 2 m,

5) butle nie mogą być
sytuowane w zagłębieniach terenu.

§ 179. 1. Instalacje
gazowe w budynku
lub w zespole budynków mogą być zasilane z jednego zbiornika z
gazem płynnym lub grupy takich zbiorników.

2. Liczba zbiorników naziemnych w grupie nie
powinna przekraczać 6 sztuk, a ich łączna pojemność 100 m3.
Odległość pomiędzy grupami zbiorników naziemnych powinna wynosić:

1) 7,5 m – w przypadku,
gdy łączna pojemność zbiorników w grupie nie przekracza 30 m3,

2) 15 m – w przypadku, gdy
łączna pojemność zbiorników w grupie przekracza 30 m3.

3. Zbiorniki gazu płynnego nie mogą być
sytuowane w
zagłębieniach terenu, w miejscach podmokłych oraz w odległości
mniejszej niż 5 m od rowów, studzienek lub wpustów kanalizacyjnych.

4. Dopuszczalną odległość zbiorników z gazem
płynnym od
budynków mieszkalnych, budynków zamieszkania zbiorowego oraz budynków
użyteczności publicznej, a także między zbiornikami, określa poniższa
tabela:

Nominalna pojemność
zbiornika w m3

Odległość budynków
mieszkalnych, budynków zamieszkania zbiorowego i budynków użyteczności
publicznej od:

Odległość od sąsiedniego
zbiornika naziemnego lub podziemnego

w m

zbiornika naziemnego

w m

zbiornika podziemnego

w m

1

2

3

4

do 3

3

1

1

powyżej 3 do 5

5

2,5

1

powyżej 5 do 7

7,5

3

1,5

powyżej 7 do 10

10

5

1,5

powyżej 10 do 40

20

10

1/4 sumy średnic

dwóch sąsiednich

zbiorników

powyżej 40 do 65

30

15

powyżej 65 do 100

40

20

5. Dopuszczalna odległość zbiorników z gazem
płynnym od
budynków produkcyjnych i magazynowych powinna wynosić dla zbiorników o
pojemności:

1) do 10 m3
– nie mniej niż odległość określona w tabeli w ust. 4 w kolumnach 2 i 3,

2) powyżej 10 m3
– nie mniej niż połowa odległości określonej w tabeli w ust. 4 w
kolumnach 2 i 3.

6. Odległość zbiorników z gazem płynnym od
granicy z sąsiednią
działką budowlaną powinna być nie mniejsza niż połowa odległości
określonej w tabeli w ust. 4 w kolumnach 2 i 3, przy zachowaniu
wymaganej odległości od budynku danego rodzaju.

7. Odległości określone w tabeli w ust. 4 w
kolumnie 2 mogą być
zmniejszone do 50 % w przypadku zastosowania wolno stojącej ściany
oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej
R E I 120, usytuowanej pomiędzy zbiornikiem z gazem płynnym a
budynkiem. Wymiary wolno stojącej ściany oraz jej odległość od
zbiornika powinny być tak dobrane, aby osłonić zbiornik od tej części
budynku, która znajduje się w odległości mniejszej niż
określona w
tabeli w ust. 4 w kolumnie 2 od dowolnego punktu zbiornika.

8. Dla zbiornika z gazem płynnym o pojemności
do 10 m3
zmniejszenie jego odległości od budynku, o której mowa w ust. 7, może
mieć miejsce również wówczas, gdy pionowy pas ściany tego budynku o
szerokości co najmniej równej rzutowi równoległemu zbiornika,
powiększonej po 2 m z obu jego stron, oraz o wysokości równej
wysokości budynku będzie miał klasę odporności ogniowej co najmniej R E
I 120 i w tym pasie ściany nie będą znajdowały się otwory
okienne
i drzwiowe.

9. Odległość zbiornika z gazem płynnym od rzutu
poziomego
skrajnego przewodu elektroenergetycznej linii napowietrznej, a także od
szyny zelektryfikowanej linii kolejowej lub tramwajowej powinna wynosić
co najmniej:

1) 3 m – przy napięciu
linii elektroenergetycznej lub sieci trakcyjnej do 1 kV,

2) 15 m – przy napięciu
linii elektroenergetycznej lub sieci trakcyjnej równym lub większym od
1 kV.

Rozdział
8

Instalacja elektryczna

§ 180. Instalacja i
urządzenia elektryczne, przy
zachowaniu przepisów rozporządzenia, przepisów odrębnych dotyczących
dostarczania energii, ochrony przeciwpożarowej, ochrony środowiska oraz
bezpieczeństwa i higieny pracy, a także wymagań Polskich Norm
odnoszących się do tych instalacji i urządzeń, powinny zapewniać:

1) dostarczanie energii
elektrycznej o odpowiednich parametrach technicznych do odbiorników,
stosownie do potrzeb użytkowych,

2) ochronę przed
porażeniem prądem elektrycznym,
przepięciami łączeniowymi i atmosferycznymi, powstaniem pożaru,
wybuchem i innymi szkodami,

3) ochronę przed emisją
drgań i hałasu powyżej
dopuszczalnego poziomu oraz przed szkodliwym oddziaływaniem pola
elektromagnetycznego.

§ 180a. W budynku
użyteczności publicznej, o którym
mowa w poniższej tabeli, wartość mocy jednostkowej oświetlenia nie może
przekraczać określonych wielkości dopuszczalnych:

Typ budynku

Maksymalna
wartość mocy jednostkowej

[W/m2]

Klasa kryteriów*)

A

B

C

Biura

15

20

25

Szkoły

15

20

25

Szpitale

15

25

35

Restauracje

10

25

35

Sportowo-rekreacyjne

10

20

30

Handlowo-usługowe

15

25

35

*) Ustala się następujące
klasy kryteriów:

A – spełnianie kryteriów oświetlenia w stopniu podstawowym

B – spełnianie kryteriów oświetlenia w stopniu rozszerzonym

C – spełnienie kryteriów oświetlenia w stopniu pełnym z uwzględnieniem
komunikacji wizualnej

§ 181. 1. Budynek,
w którym zanik napięcia w
elektroenergetycznej sieci zasilającej może spowodować zagrożenie życia
lub zdrowia ludzi, poważne zagrożenie środowiska, a także znaczne
straty materialne, należy zasilać co najmniej z dwóch niezależnych,
samoczynnie zataczających się źródeł energii elektrycznej oraz
wyposażać w samoczynnie załączające się oświetlenie awaryjne (zapasowe
lub ewakuacyjne). W budynku wysokościowym jednym ze źródeł zasilania
powinien być zespół prądotwórczy.

2. Awaryjne oświetlenie zapasowe należy
stosować w
pomieszczeniach, w których po zaniku oświetlenia podstawowego istnieje
konieczność kontynuowania czynności w niezmieniony sposób lub ich
bezpiecznego zakończenia, przy czym czas działania tego oświetlenia
powinien być dostosowany do uwarunkowań wynikających z wykonywanych
czynności oraz warunków występujących w pomieszczeniu.

3. Awaryjne oświetlenie ewakuacyjne należy
stosować:

1) w pomieszczeniach:

a) widowni kin, teatrów i
filharmonii oraz innych sal widowiskowych,

b) audytoriów, sal
konferencyjnych, czytelni, lokali rozrywkowych oraz sal sportowych,
przeznaczonych dla ponad 200 osób,

c) wystawowych w muzeach,

d) o powierzchni netto
ponad 1000 m2 w garażach oświetlonych wyłącznie
światłem sztucznym,

e) o powierzchni netto
ponad 2000 m2 w budynkach użyteczności
publicznej, budynkach zamieszkania zbiorowego oraz w budynkach
produkcyjnych i magazynowych,

2) na drogach
ewakuacyjnych:

a) z pomieszczeń
wymienionych w pkt 1,

b) oświetlonych wyłącznie
światłem sztucznym,

c) w szpitalach i innych
budynkach przeznaczonych przede wszystkim do użytku osób o ograniczonej
zdolności poruszania się,

d) w wysokich i
wysokościowych budynkach użyteczności publicznej i zamieszkania
zbiorowego.

4. Awaryjne oświetlenie ewakuacyjne nie jest
wymagane w
pomieszczeniach, w których awaryjne oświetlenie zapasowe spełnia
warunek określony w ust. 5 dla awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego.

5. Awaryjne oświetlenie ewakuacyjne powinno
działać przez co najmniej 1 godzinę od zaniku oświetlenia podstawowego.

6. W pomieszczeniu, które jest użytkowane przy
wyłączonym
oświetleniu podstawowym, należy stosować oświetlenie dodatkowe,
zasilane napięciem nieprzekraczającym napięcia dotykowego
dopuszczalnego długotrwale, służące uwidocznieniu przeszkód
wynikających z układu budynku, dróg komunikacji ogólnej lub sposobu
jego użytkowania, a także podświetlane znaki wskazujące kierunki
ewakuacji.

7. Oświetlenie awaryjne należy wykonywać
zgodnie z Polskimi Normami dotyczącymi wymagań w tym zakresie.

§ 182. Pomieszczenie
stacji transformatorowej może
być sytuowane w budynkach o innym przeznaczeniu, jeżeli są spełnione
warunki określone w § 96 oraz:

1) zostanie zachowana
odległość pozioma i pionowa od pomieszczeń przeznaczonych na stały
pobyt ludzi co najmniej 2,8 m,

2) ściany i stropy będą
stanowiły oddzielenia
przeciwpożarowe oraz będą miały zabezpieczenia przed przedostawaniem
się cieczy i gazów.

§ 183. 1. W
instalacjach elektrycznych należy stosować:

1) złącza instalacji
elektrycznej budynku,
umożliwiające odłączenie od sieci zasilającej i usytuowane w miejscu
dostępnym dla dozoru i obsługi oraz zabezpieczone przed uszkodzeniami,
wpływami atmosferycznymi, a także ingerencją osób niepowołanych,

2) oddzielny przewód
ochronny i neutralny, w obwodach rozdzielczych i odbiorczych,

3) urządzenia ochronne
różnicowoprądowe
uzupełniające podstawową ochronę przeciwporażeniową i ochronę przed
powstaniem pożaru, powodujące w warunkach uszkodzenia samoczynne
wyłączenie zasilania;

4) wyłączniki nadprądowe w
obwodach odbiorczych,

5) zasadę selektywności
(wybiórczości) zabezpieczeń,

6) przeciwpożarowe
wyłączniki prądu,

7) połączenia wyrównawcze
główne i miejscowe,
łączące przewody ochronne z częściami przewodzącymi innych instalacji i
konstrukcji budynku,

8) zasadę prowadzenia tras
przewodów elektrycznych w liniach prostych, równoległych do krawędzi
ścian i stropów,

9) przewody elektryczne
z żytami wykonanymi wyłącznie z miedzi, jeżeli ich przekrój
nie przekracza 10 mm2,

10) urządzenia ochrony
przeciwprzepięciowej.

1a. Połączeniami wyrównawczymi, o których mowa
w ust. 1 pkt 7, należy objąć:

1) instalację wodociągową
wykonaną z przewodów metalowych,

2) metalowe elementy
instalacji kanalizacyjnej,

3) instalację ogrzewczą
wodną wykonaną z przewodów metalowych,

4) metalowe elementy
instalacji gazowej,

5) metalowe elementy
szybów i maszynowni dźwigów,

6) metalowe elementy
przewodów i wkładów kominowych,

7) metalowe elementy
przewodów i urządzeń do wentylacji i klimatyzacji,

8) metalowe elementy
obudowy urządzeń instalacji telekomunikacyjnej.

2. Przeciwpożarowy wyłącznik prądu, odcinający
dopływ prądu do
wszystkich obwodów, z wyjątkiem obwodów zasilających instalacje i
urządzenia, których funkcjonowanie jest niezbędne podczas pożaru,
należy stosować w strefach pożarowych o kubaturze przekraczającej 1000
m3 lub zawierających strefy zagrożone wybuchem.

3. Przeciwpożarowy wyłącznik prądu powinien być
umieszczony w
pobliżu głównego wejścia do obiektu lub złącza i odpowiednio oznakowany.

4. Odcięcie dopływu prądu przeciwpożarowym
wyłącznikiem nie
może powodować samoczynnego załączenia drugiego źródła energii
elektrycznej, w tym zespołu prądotwórczego, z wyjątkiem źródła
zasilającego oświetlenie awaryjne, jeżeli występuje ono w budynku.

§ 184. 1. Jako
uziomy instalacji elektrycznej
należy wykorzystywać metalowe konstrukcje budynków, zbrojenia
fundamentów oraz inne metalowe elementy umieszczone w niezbrojonych
fundamentach stanowiące sztuczny uziom fundamentowy.

2. Dopuszcza się wykorzystywanie jako uziomy
instalacji
elektrycznej metalowych przewodów sieci wodociągowej, pod warunkiem
zachowania wymagań Polskiej Normy dotyczącej uziemień i przewodów
ochronnych oraz uzyskania zgody jednostki eksploatującej tę sieć.

3. Instalacja piorunochronna, o której mowa
w § 53 ust. 2,
powinna być wykonana zgodnie z wymaganiami Polskich Norm dotyczących
ochrony odgromowej obiektów budowlanych.

§ 185. 1. Instalacja
odbiorcza w budynku
i w samodzielnym lokalu powinna być wyposażona w urządzenia do
pomiaru zużycia energii elektrycznej, usytuowane w miejscu łatwo
dostępnym i zabezpieczone przed uszkodzeniami i ingerencją osób
niepowołanych.

2. W budynku wielorodzinnym liczniki pomiaru
zużycia energii
elektrycznej należy umieszczać poza lokalami mieszkalnymi, w zamykanych
szafkach.

§ 186. 1.

Prowadzenie instalacji i rozmieszczenie urządzeń
elektrycznych w
budynku powinno zapewniać bezkolizyjność z innymi instalacjami w
zakresie odległości i ich wzajemnego usytuowania oraz uwzględniać
warunki określone w § 164.

2. Główne ciągi instalacji elektrycznej w
budynku mieszkalnym
wielorodzinnym, budynku zamieszkania zbiorowego i budynku użyteczności
publicznej należy prowadzić poza mieszkaniami i pomieszczeniami
przeznaczonymi na pobyt ludzi, w wydzielonych kanałach lub szybach
instalacyjnych, zgodnie z Polską Normą dotyczącą wymagań w tym zakresie.

§ 187. 1. Przewody
i kable elektryczne należy
prowadzić w sposób umożliwiający ich wymianę bez potrzeby naruszania
konstrukcji budynku.

2. Dopuszcza się prowadzenie przewodów
elektrycznych
wtynkowych, pod warunkiem pokrycia ich warstwą tynku o grubości co
najmniej 5 mm.

3. Przewody i kable elektryczne
oraz światłowodowe wraz z ich zamocowaniami, zwane dalej „zespołami
kablowymi”
,
stosowane w systemach zasilania i sterowania urządzeniami służącymi
ochronie przeciwpożarowej, powinny zapewniać ciągłość dostawy energii
elektrycznej lub przekazu sygnału przez czas wymagany do uruchomienia i
działania urządzenia, z zastrzeżeniem ust. 7. Ocena zespołów kablowych
w zakresie ciągłości dostawy energii elektrycznej lub przekazu sygnału,
z uwzględnieniem rodzaju podłoża i przewidywanego sposobu mocowania do
niego, powinna być wykonana zgodnie z warunkami określonymi w Polskiej
Normie dotyczącej badania odporności ogniowej.

4. Zespoły kablowe umieszczone w
pomieszczeniach chronionych
stałymi wodnymi urządzeniami gaśniczymi powinny być odporne na
oddziaływanie wody. Jeżeli przewody i kable ułożone są w
ognioochronnych kanałach kablowych, to wówczas wymaganie odporności na
działanie wody uznaje się za spełnione.

5. Przewody i kable elektryczne w obwodach
urządzeń alarmu
pożaru, oświetlenia awaryjnego i łączności powinny mieć klasę
PH
odpowiednią do czasu wymaganego do działania tych urządzeń, zgodnie z
wymaganiami Polskiej Normy dotyczącej metody badań palności cienkich
przewodów i kabli bez ochrony specjalnej stosowanych w obwodach
zabezpieczających.

6. Zespoły kablowe powinny być tak
zaprojektowane i wykonane,
aby w wymaganym czasie, o którym mowa w ust. 3 i 5, nie nastąpiła
przerwa w dostawie energii elektrycznej lub przekazie sygnału
spowodowana oddziaływaniami elementów budynku lub wyposażenia.

7. Czas zapewnienia ciągłości dostawy energii
elektrycznej lub
sygnału do urządzeń, o których mowa w ust. 3, może być ograniczony do
30 minut, o ile zespoły kablowe znajdują się w obrębie
przestrzeni
chronionych stałymi samoczynnymi urządzeniami gaśniczymi wodnymi.

§ 188. 1. Obwody
odbiorcze instalacji
elektrycznej w budynku wielorodzinnym należy prowadzić w obrębie
każdego mieszkania lub lokalu użytkowego.

2. W instalacji elektrycznej w mieszkaniu
należy stosować
wyodrębnione obwody: oświetlenia, gniazd wtyczkowych ogólnego
przeznaczenia, gniazd wtyczkowych w łazience, gniazd
wtyczkowych
do urządzeń odbiorczych w kuchni oraz obwody do odbiorników
wymagających indywidualnego zabezpieczenia.

§ 189. 1.

Pomieszczenia w mieszkaniu należy wyposażać w wypusty
oświetleniowe
oraz w niezbędną liczbę odpowiednio rozmieszczonych gniazd
wtyczkowych.

2. Instalacja oświetleniowa w pokojach powinna
umożliwiać załączanie źródeł światła za pomocą łączników
wieloobwodowych.

§ 190.

W budynku wielorodzinnym oświetlenie i odbiorniki w
pomieszczeniach
komunikacji ogólnej oraz technicznych i gospodarczych powinny być
zasilane z tablic administracyjnych.

§ 191. Uchylono

§ 192. Uchylono

 

Rozdział 8a
Instalacja telekomunikacyjna

 

§ 192a. Mieszkania w budynku mieszkalnym wielorodzinnym i odrębne mieszkania w budynku zamieszkania
zbiorowego należy wyposażyć w instalację wejściowej sygnalizacji dzwonkowej oraz w odpowiednią sygnalizację alarmowo-przyzywową

 dostosowaną do potrzeb osób niepełnosprawnych.

§ 192b. Instalacją telekomunikacyjną, o której mowa w § 56, zwaną dalej „instalacją telekomunikacyjną”, jest
zainstalowany i połączony pod względem technicznym i funkcjonalnym układ jej elementów wykonany zgodnie z Polską Normą

 dotyczącą planowania i wykonywania instalacji wewnątrz budynków.

§ 192c. Instalację telekomunikacyjną budynku zamieszkania zbiorowego i budynku użyteczności publicznej,
z zastrzeżeniem § 192d, stanowi w szczególności:

1)  kanalizacja telekomunikacyjna budynku, rozumiana jako ciąg elementów osłonowych umożliwiających wprowadzenie kabli do budynku oraz ich rozprowadzenie w budynku, w tym między innymi przepustów kablowych, rur instalacyjnych,

 szybów instalacyjnych, koryt, duktów i kanałów instalacyjnych;

2)  elementy infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym kable i przewody wraz z osprzętem instalacyjnym i urządzeniami telekomunikacyjnymi, począwszy od przełącznicy zlokalizowanej w punkcie połączenia z publiczną siecią telekomunikacyjną lub

 od urządzenia systemu radiowego do wyjścia gniazda abonenckiego.

§ 192d. Instalację telekomunikacyjną budynku użyteczności publicznej przeznaczonego na potrzeby publicznej oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki i wychowania, stanowi w szczególności:

1)  kanalizacja telekomunikacyjna budynku, rozumiana jako ciąg elementów osłonowych umożliwiających wprowadzenie kabli do budynku oraz ich rozprowadzenie w budynku, w tym między innymi przepustów kablowych,
rur instalacyjnych, szybów

 instalacyjnych, koryt, duktów i kanałów instalacyjnych;

2)  światłowodowa
infrastruktura  telekomunikacyjna  budynku,
w
tym  kable  światłowodowe,  wraz
z  osprzętem
instalacyjnym i urządzeniami telekomunikacyjnymi, począwszy od przełącznicy światłowodowej zlokalizowanej w punkcie połączenia

z publiczną siecią telekomunikacyjną do wyjścia gniazda światłowodowego zlokalizowanego w każdym lokalu użytkowym.

§ 192e. Instalację telekomunikacyjną budynku mieszkalnego wielorodzinnego stanowią w szczególności:

1)  kanalizacja telekomunikacyjna budynku, rozumiana jako ciąg elementów osłonowych umożliwiających wprowadzenie kabli do budynku oraz ich rozprowadzenie w budynku, w tym między innymi przepustów kablowych
rur instalacyjnych, szybów

 instalacyjnych, koryt, duktów i kanałów instalacyjnych;

2)  telekomunikacyjne skrzynki mieszkaniowe, zlokalizowane w pobliżu drzwi wejściowych do mieszkania, służące w szczególności umieszczeniu doprowadzonych do nich zakończeń kabli, umieszczeniu urządzeń aktywnych
lub pasywnych oraz, w razie

 potrzeby, z doprowadzeniem zasilania elektrycznego, a także umożliwiające dystrybucję sygnału w mieszkaniu;

3)  światłowodowa
infrastruktura  telekomunikacyjna  budynku,
w
tym  kable  światłowodowe,  wraz
z
osprzętem instalacyjnym i urządzeniami telekomunikacyjnymi, począwszy od przełącznicy światłowodowej zlokalizowanej w punkcie połączenia

z publiczną siecią telekomunikacyjną do zakończeń kabli w każdej telekomunikacyjnej skrzynce mieszkaniowej;

4)  antenowa instalacja zbiorowa służąca do odbioru cyfrowych programów telewizyjnych i radiofonicznych rozpowszechnianych w sposób rozsiewczy naziemny;

5)  antenowa instalacja zbiorowa służąca do odbioru cyfrowych programów telewizyjnych i radiofonicznych rozpowszechnianych w sposób rozsiewczy satelitarny;

6)  okablowanie wykonane z parowych kabli symetrycznych wraz z osprzętem instalacyjnym i urządzeniami telekomunikacyjnymi;

7)  okablowanie wykonane z kabli współosiowych wraz z osprzętem instalacyjnym i urządzeniami telekomunikacyjnymi od przełącznicy kablowej zlokalizowanej w punkcie połączenia z publiczną siecią telekomunikacyjnądo zakończeń kabli w

telekomunikacyjnej skrzynce mieszkaniowej;

8)  maszt usytuowany na dachu budynku, wraz z odpowiednim przepustem kablowym do budynku, lub w uzasadnionych przypadkach usytuowany poza budynkiem, przystosowany do umieszczenia anten przedsiębiorców telekomunikacyjnych

świadczących usługi telekomunikacyjne drogą radiową oraz umieszczenia odpowiednich elementów instalacji, o których mowa w pkt 4 i 5.

§ 192f. 1. Punkt połączenia instalacji telekomunikacyjnej z publiczną siecią telekomunikacyjną (punkt styku)
powinien:

1)  być usytuowany w odrębnym pomieszczeniu technicznym, zgodnym z warunkami technicznymi określonymi w § 96–98, na pierwszej kondygnacji podziemnej lub pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, a w przypadku braku możliwości

zapewnienia takiego pomieszczenia – w szafce telekomunikacyjnej wyposażonej w odpowiednią instalację i urządzenia elektryczne;

2)  zapewniać przełącznice wyposażone w funkcjonalne pola krosowe, zapewniające pełne możliwości wielokrotnego podłączania i odłączania pomiędzy zewnętrzną siecią telekomunikacyjną i instalacjami wewnętrznymi;

3)  być odpowiednio zabezpieczony przed wpływem niekorzystnych czynników zewnętrznych oraz dostępem osób
nieupoważnionych;

4)  być łatwo dostępny dla obsługi technicznej;

5)  być
oznakowany  w  sposób
jednoznacznie
określający  przedsiębiorców
telekomunikacyjnych
korzystających z tego punktu;

6)  umożliwiać montaż szafek telekomunikacyjnych, urządzeń i osprzętu instalacyjnego;

7)  zapewniać możliwość przyłączenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych do instalacji telekomunikacyjnej budynku, na zasadzie równego dostępu.

2. Prowadzenie instalacji telekomunikacyjnej i rozmieszczenie urządzeń telekomunikacyjnych w budynku powinno zapewniać bezkolizyjność z innymi instalacjami w zakresie ich wzajemnego usytuowania i niekorzystnego oddziaływania oraz

zapewniać bezpieczeństwo osób korzystających z części wspólnych budynku.

3. W instalacji telekomunikacyjnej należy zastosować urządzenia ochrony przed przepięciami, a gdy instalacja może być narażona na przetężenie – również w urządzenia ochrony przed przetężeniami, natomiast elementy instalacji wyprowadzone

 ponad dach należy umieścić w strefie chronionej przez instalację piorunochronną, o której mowa w § 184 ust. 3, lub bezpośrednio uziemić w przypadku braku instalacji piorunochronnej. Instalacje antenowe wychodzące ponad dach oraz

dłuższe ciągi instalacji antenowych w budynkach (przekraczające 10 m) powinny być chronione ochronnikami zabezpieczającymi od przepięć od wyładowań bezpośrednich i pośrednich.

4. Instalacja telekomunikacyjna powinna:

1)  umożliwiać świadczenie usług telekomunikacyjnych, w tym usług transmisji danych poprzez szerokopasmowy

dostęp do Internetu oraz usług rozprowadzania programów telewizyjnych i radiofonicznych, w tym programów telewizji cyfrowej wysokiej rozdzielczości, przez różnych dostawców tych usług;

2)  zapewniać kompatybilność i możliwość podłączenia tej instalacji do publicznych sieci telekomunikacyjnych, przy zachowaniu zasady neutralności technologicznej;

3)  być wykonana w sposób gwarantujący możliwość wymiany lub instalowania odpowiedniej ilości jej elementów,

o których mowa w § 192c, § 192d i § 192e, a także instalację dodatkowej infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym anten i kabli, wraz z osprzętem instalacyjnym i urządzeniami telekomunikacyjnymi, bez naruszania konstrukcji budynku;

4)  umożliwiać przyłączenie i zapewnienie poprawnej transmisji sygnału urządzenia telekomunikacyjnego systemu radiowego umożliwiającego świadczenie usług telekomunikacyjnych.

5. W instalacji telekomunikacyjnej, o której mowa w § 192d pkt 2 oraz § 192e pkt 3:

1)  od przełącznicy światłowodowej zlokalizowanej w punkcie połączenia z publiczną siecią telekomunikacyjną odpowiednio do wyjścia z gniazda lub zakończeń kabli, powinny być doprowadzone i zakończone co najmniej dwa

 jednomodowe włókna światłowodowe o następujących parametrach:

a)  tłumienność dla długości fali w paśmie 1310 nm–1625 nm nie większa niż 0,4 dB/km,

b)  tłumienność dla długości fali 1550 nm nie większa niż 0,25 dB/km,

c)  tłumienność w paśmie 1383 ± 3 nm nie większa niż 0,4 dB/km,

d) długość fali zerowej dyspersji chromatycznej λ  nie mniejsza niż 1300 nm i nie większa niż 1324 nm,

e) współczynnik dyspersji chromatycznej D nie większy niż 0,092 ps/nm
2  · km,

f)  nominalna średnica pola modu (dla λ = 1310 nm) od 8,6 do 9,5 μm przy tolerancji średnicy pola modu ± 0,6 μm,

g) długość fali odcięcia dla włókna w kablu nie większa niż 1260 nm,

h) tłumienność 100 zwojów o średnicy 60 mm dla długości fali 1625 nm nie większa niż 0,1 dB;

2) należy wykorzystywać złącza światłowodowe jednomodowe typu SC/APC;

3)  tłumienie toru optycznego od punktu połączenia z publiczną siecią telekomunikacyjną do wyjścia z gniazda lub
zakończeń kabli nie powinno przekraczać wartości 1,2 dB przy długości fali 1310 nm i 1550 nm.

6. W instalacji telekomunikacyjnej, o której mowa w § 192e pkt 4, należy stosować:

1)  kable współosiowe kategorii RG-6 lub wyższej, wykonane w klasie A, zawierające podwójny ekran – folię aluminiową i oplot o gęstości co najmniej 77% oraz miedzianą żyłę wewnętrzną o średnicy nie mniejszej niż jeden

milimetr, przy czym tłumienie każdego z torów utworzonych z kabli współosiowych nie powinno przekraczać wartości 12 dB przy częstotliwości 860 MHz, albo

2)  kable światłowodowe spełniające wymogi określone w ust. 5, przy czym dopuszcza się wykorzystanie pojedynczego włókna światłowodowego;

3) zestaw antenowy zapewniający:

a)  pasmo przenoszenia od 87,5 do 108 MHz, od 174 do 230 MHz oraz od 470 do 862 MHz przy odpowiednio równomiernych charakterystykach częstotliwościowych,

b)  zysk kierunkowy nie mniejszy niż 14 dBi dla zakresów od 174 do 230 MHz oraz od 470 do 862 MHz,

c) impedancję wyjściową 75 Ω;

4)  wzmacniacze, przełączniki wielozakresowe (multiswitche) oraz pozostały osprzęt aktywny i pasywny służący do odbioru programów telewizyjnych i radiofonicznych rozpowszechnianych w sposób rozsiewczy naziemny.

7. W instalacji telekomunikacyjnej, o której mowa w § 192e pkt 5, należy stosować:

1) okablowanie zgodnie z wymogami określonymi w ust. 6 pkt 1 i 2;

2) anteny paraboliczne lub offsetowe o średnicy nie mniejszej niż 1,20 m zapewniające:

a)  pasmo przenoszenia od 10,7 do 12,75 GHz przy odpowiednio równomiernej charakterystyce częstotliwościowej,

b) impedancję wyjściową 75 Ω lub umożliwienie montażu konwerterów z wyjściem światłowodowym,

c) możliwość odbioru sygnału z co najmniej dwóch satelitów,

d) możliwość odbioru sygnału o dwóch ortogonalnych polaryzacjach – przy czym możliwe jest zastosowanie pojedynczej anteny dwuogniskowej;

3)  wzmacniacze, przełączniki wielozakresowe (multiswitche) oraz pozostały osprzęt aktywny i pasywny służący do odbioru programów telewizyjnych i radiofonicznych rozpowszechnianych w sposób rozsiewczy satelitarny.

8. Okablowanie w instalacjach, o których mowa w ust. 6 i 7, powinno być doprowadzone od anten do telekomunikacyjnych skrzynek mieszkaniowych.

9. Wszystkie urządzenia aktywne i pasywne w instalacji telewizyjnej powinny być uziemione i spełniać wymóg ekranowania w klasie A.

10. W instalacji telekomunikacyjnej, o której mowa w § 192e pkt 6, do każdej telekomunikacyjnej skrzynki mieszkaniowej powinny być doprowadzone co najmniej dwa parowe kable symetryczne UTP kategorii 5 lub wyższej oraz powinny

być zakończone na odpowiednim osprzęcie połączeniowym tak, aby zapewnić dla łącza lub kanału minimum charakterystykę klasy D, przy czym jedno z tych łączy powinno być przeznaczone na potrzeby instalacji, o których mowa w § 192a,

lub podobnych, natomiast drugie łącze doprowadzone z punktu połączenia z publiczną siecią telekomunikacyjną powinno być przeznaczone w szczególności na potrzeby świadczenia usług telekomunikacyjnych, w tym usług szerokopasmowego

dostępu do Internetu.

11. W instalacji telekomunikacyjnej, o której mowa w § 192e pkt 7, należy stosować kable współosiowe zgodnie z wymaganiami określonymi w ust. 6 pkt 1.

12. Główne ciągi instalacji telekomunikacyjnej powinny być prowadzone poza mieszkaniami i lokalami użytkowymi oraz innymi pomieszczeniami, których sposób użytkowania może spowodować przerwy lub zakłócenia przekazywanego sygnału.

13. W dostępnych dla ludzi miejscach, w których znajdują się zakończenia włókien światłowodowych, powinno być umieszczone, w widocznym miejscu, odpowiednie oznakowanie ostrzegające przed niewidzialnym promieniowaniem optycznym.

Rozdział 9

Urządzenia dźwigowe

§ 193. 1. W
budynkach, o których mowa w §
54 ust. 1 i 2, liczbę i parametry techniczno-użytkowe dźwigów należy
ustalać z uwzględnieniem przeznaczenia budynku, jego wysokości oraz
liczby i rodzaju użytkowników.

2. Co najmniej jeden z dźwigów służących
komunikacji ogólnej w
budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, a także w
każdej wydzielonej w pionie, odrębnej części (segmencie) takiego
budynku, powinien być przystosowany do przewozu mebli, chorych na
noszach i osób niepełnosprawnych.

2a. Kabina dźwigu osobowego dostępna dla osób
niepełnosprawnych
powinna mieć szerokość co najmniej 1,1 m i długość 1,4 m, poręcze na
wysokości 0,9 m oraz tablicę przyzywową na wysokości od 0,8 m do 1,2 m
w odległości nie mniejszej niż 0,5 m od naroża kabiny z dodatkowym
oznakowaniem dla osób niewidomych i informacją głosową.

3. W śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej
w średniowysoki budynku mieszkalnym wielorodzinnym, mającym
nie
więcej niż 3 mieszkania dostępne z klatki schodowej na kondygnacji,
dopuszcza się instalowanie dźwigu niespełniającego wymagań, określonych
w ust. 2, poza przystosowaniem do potrzeb osób niepełnosprawnych.

4. Dźwigi przeznaczone dla ekip ratowniczych
powinny spełniać
wymagania określone w § 253 oraz w
przepisach odrębnych
dotyczących ochrony przeciwpożarowej.

§ 194. 1. Dostęp
do dźwigu powinien być
zapewniony z każdej kondygnacji użytkowej. Nie dotyczyło kondygnacji
nadbudowanej lub powstałej w wyniku adaptacji strychu na cele
mieszkalne lub inne cele użytkowe.

2. Różnica poziomów podłogi kabiny dźwigu,
zatrzymującego się
na kondygnacji użytkowej, i posadzki tej kondygnacji przy wyjściu z
dźwigu nie powinna być większa niż 0,02 m.

§ 195. Odległość pomiędzy
zamkniętymi drzwiami
przystankowymi dźwigu a przeciwległą ścianą lub inną przegrodą powinna
wynosić co najmniej:

1) dla dźwigów osobowych –
1,6 m,

2) dla dźwigów towarowych
małych – 1,8 m,

3) dla dźwigów szpitalnych
i towarowych – 3 m.

§ 196. 1. Szyby
dźwigów z napędem elektrycznym
w budynku mieszkalnym wielorodzinnym i zamieszkania zbiorowego powinny
być oddylatowane od ścian i stropów budynku.

2. W budynkach, o których mowa w ust. 1,
dopuszcza się
instalowanie dźwigów z napędem elektrycznym bez wykonywania dylatacji
szybów dźwigowych, pod warunkiem ich oddzielenia od pomieszczeń
mieszkalnych pomieszczeniami nieprzeznaczonymi na stały pobyt ludzi
oraz zastosowania w nieoddylatowanym szybie dźwigowym zabezpieczeń
przed przenoszeniem drgań z prowadnic jezdnych na konstrukcję budynku,
tak aby poziomy hałasu i drgań przenikających do pomieszczeń
mieszkalnych nie przekraczały wartości określonych w Polskich Normach
dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach
oraz oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach.

3. Wymaganie, o którym mowa w ust. 1, nie
dotyczy dźwigów z
napędem hydraulicznym, dźwigów towarowych małych, dźwigów z maszynownią
dolną lub boczną oraz dźwigów z wciągarkami bezreduktorowymi, z
zastrzeżeniem § 96 ust. 1, w szczególności zastosowania w
nieoddylatowanym szybie dźwigowym zabezpieczeń przed przenoszeniem
drgań z prowadnic jezdnych na konstrukcję budynku, tak aby poziomy
hałasu i drgań przenikających do pomieszczeń mieszkalnych nie
przekraczały wartości określonych w Polskich Normach, o których mowa w
ust. 2.

§ 197. 1. Zespoły
napędowe dźwigu powinny być zamocowane w sposób uniemożliwiający
przenoszenie się drgań na konstrukcję budynku.

2. Sytuowanie maszynowni dźwigów obok pokojów
mieszkalnych jest
zabronione. Nie dotyczy to kondygnacji nadbudowanej lub powstałej w
wyniku adaptacji strychu na cele mieszkalne, z zachowaniem warunków
określonych w § 96.

3. Maszynownia dźwigów powinna być wyposażona w
urządzenia umożliwiające podnoszenie elementów instalacji dźwigowych.

§ 198. 1.

Szyby i maszynownie dźwigów mogą być umieszczane poza
obrębem
budynków, pod warunkiem zapewnienia w nich minimalnej temperatury
+5°C.

2. Szyby dźwigu powinny być wykonane z
materiałów niepylących lub być zabezpieczone powłoką niepylącą.

3.

§ 199.

Prowadzenie bezpośrednio pod szybami dźwigowymi dróg
komunikacyjnych
oraz sytuowanie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi jest
zabronione. Nie dotyczy to przypadków, gdy strop pod szybem dźwigu
wytrzymuje obciążenie zmienne co najmniej 5000 N/m2, a pod trasą jazdy
przeciwwagi znajduje się filar oparty na stałym podłożu lub gdy
przeciwwaga wyposażona jest w chwytacze.

§ 200. W szpitalach i
budynkach opieki społecznej
każdy dźwig powinien być umieszczony w odrębnym szybie. W innych
budynkach w jednym szybie można umieszczać nie więcej niż 3 dźwigi.

§ 201. W szybach
dźwigowych można umieszczać wyłącznie urządzenia i przewody związane z
pracą i konserwacją dźwigu.

§ 202. Szczegółowe
wymagania, jakim powinny
odpowiadać pomieszczenia maszynowni, linowni oraz szyby dźwigów, w tym
nadszybia i podszybia, określają przepisy o dozorze
technicznym.

DZIAŁ V

Bezpieczeństwo konstrukcji

§ 203. Budynki i
urządzenia z nimi związane powinny
być projektowane i wykonywane w taki sposób, aby obciążenia mogące na
nie działać w trakcie budowy i użytkowania nie prowadziły do:

1) zniszczenia całości lub
części budynku,

2) przemieszczeń i
odkształceń o niedopuszczalnej wielkości,

3) uszkodzenia części
budynków, połączeń lub zainstalowanego wyposażenia w wyniku znacznych
przemieszczeń elementów konstrukcji,

4) zniszczenia na skutek
wypadku, w stopniu nieproporcjonalnym do jego przyczyny.

§ 204. 1. Konstrukcja
budynku powinna spełniać
warunki zapewniające nieprzekroczenie stanów granicznych nośności oraz
stanów granicznych przydatności do użytkowania w żadnym z jego
elementów i w całej konstrukcji.

2. Stany graniczne nośności uważa
się za przekroczone,
jeżeli konstrukcja powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi
znajdujących się w budynku oraz w jego pobliżu, a
także
zniszczenie wyposażenia lub przechowywanego mienia.

3. Stany graniczne przydatności do użytkowania
uważa
się za przekroczone, jeżeli wymagania użytkowe dotyczące
konstrukcji nie są dotrzymywane. Oznacza to, że w konstrukcji budynku
nie mogą wystąpić:

1) lokalne uszkodzenia, w
tym również rysy, które
mogą ujemnie wpływać na przydatność użytkową, trwałość i wygląd
konstrukcji, jej części, a także przyległych do niej niekonstrukcyjnych
części budynku,

2) odkształcenia lub
przemieszczenia ujemnie
wpływające na wygląd konstrukcji i jej przydatność użytkową, włączając
w to również funkcjonowanie maszyn i urządzeń, oraz uszkodzenia części
niekonstrukcyjnych budynku i elementów wykończenia,

3) drgania dokuczliwe dla
ludzi lub powodujące
uszkodzenia budynku, jego wyposażenia oraz przechowywanych przedmiotów,
a także ograniczające jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem.

4. Warunki bezpieczeństwa konstrukcji, o
których mowa w ust. 1,
uznaje się za spełnione, jeżeli konstrukcja ta odpowiada
Polskim
Normom dotyczącym projektowania i obliczania konstrukcji.

5. Wzniesienie budynku w bezpośrednim
sąsiedztwie obiektu
budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników
tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania.

6. W zakresie stanów granicznych przydatności
do użytkowania
budynków projektowanych na terenach podlegających wpływom eksploatacji
górniczej, wymaganie określone w ust. 4 nie dotyczy tych odkształceń,
uszkodzeń oraz drgań konstrukcji, które wynikają z oddziaływań
powodowanych eksploatacją górniczą.

7. Budynki użyteczności publicznej z
pomieszczeniami
przeznaczonymi do przebywania znacznej liczby osób, takie jak: hale
widowiskowe, sportowe, wystawowe, targowe, handlowe, dworcowe powinny
być wyposażone, w zależności od potrzeb, w urządzenia do stałej
kontroli parametrów istotnych dla bezpieczeństwa konstrukcji, takich
jak: przemieszczenia, odkształcenia i naprężenia w konstrukcji.

§ 205. Na terenach
podlegających wpływom
eksploatacji górniczej powinny być stosowane zabezpieczenia konstrukcji
budynków, odpowiednie do stanu zagrożenia, wynikającego z
prognozowanych oddziaływań powodowanych eksploatacją górniczą, przez
które rozumie się wymuszone przemieszczenia i odkształcenia oraz
drgania podłoża.

§ 206. 1. W
przypadku, o którym mowa w §
204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu
obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i
przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane
wzniesieniem nowego budynku.

2. Rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana
przeznaczenia
budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji
i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego.

DZIAŁ VI

Bezpieczeństwo pożarowe

Rozdział 1

Zasady ogólne

§ 207. 1. Budynek
i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w
sposób zapewniający w razie pożaru:

1) nośność konstrukcji
przez czas wynikający z rozporządzenia,

2) ograniczenie
rozprzestrzeniania się ognia i dymu w budynku,

3) ograniczenie
rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie budynki,

4) możliwość ewakuacji
ludzi, a także uwzględniający bezpieczeństwo ekip ratowniczych.

2. Przepisy rozporządzenia dotyczące
bezpieczeństwa pożarowego,
wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także
oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z
uwzględnieniem § 2 ust. 2 i 3a, również do użytkowanych budynków
istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje
się za
zagrażające życiu ludzi.

§ 208. 1. Przepisy
niniejszego działu
określają wymagania dotyczące bezpieczeństwa pożarowego budynków lub
ich części, wynikające z ich przeznaczenia i sposobu użytkowania,
wysokości lub liczby kondygnacji, a także położenia w stosunku do
poziomu terenu oraz do innych obiektów budowlanych.

2. Stosowanie przepisów rozporządzenia wymaga
uwzględnienia:

1) przepisów odrębnych
dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określających w szczególności:

a) zasady oceny zagrożenia
wybuchem i wyznaczania stref zagrożenia wybuchem,

b) warunki wyposażania
budynków lub ich części w instalacje sygnalizacyjno-alarmowe i stałe
urządzenia gaśnicze,

c) zasady
przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego,

d) wymagania dotyczące
dróg pożarowych,

2) wymagań Polskich Norm i
warunków określonych
w załączniku nr 3 do rozporządzenia, dotyczących w
szczególności
zasad ustalania:

a) gęstości obciążenia
ogniowego pomieszczeń i stref pożarowych,

b) klas odporności
ogniowej elementów budynku,

c) klas dymoszczelności
zamknięć otworów,

d) właściwości
funkcjonalnych urządzeń służących do wentylacji pożarowej,

e) stopnia
rozprzestrzeniania ognia przez elementy budynku,

f) reakcji na ogień
wyrobów (materiałów) budowlanych,

g) toksyczności produktów
rozkładu spalania materiałów.

§
208a. 1.
Określeniom
użytym w rozporządzeniu: niepalny, niezapalny, trudno zapalny, łatwo
zapalny, niekapiący, samogasnący, intensywnie dymiący odpowiadają klasy
reakcji na ogień zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia.

2. Elementy budynku określone w rozporządzeniu
jako
nierozprzestrzeniające ognia, słabo rozprzestrzeniające ogień lub
silnie rozprzestrzeniające ogień powinny spełniać, z zastrzeżeniem ust.
3, wymagania zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia.

3. W przypadku ścian zewnętrznych budynku, w
tym z ociepleniem
i okładziną zewnętrzną lub tylko z okładziną zewnętrzną, przez elementy
budynku:

1) nierozprzestrzeniające
ognia – rozumie się
elementy budynku nierozprzestrzeniające ognia zarówno przy działaniu
ognia wewnątrz, jak i od zewnątrz budynku,

2) słabo
rozprzestrzeniające ogień – rozumie się
elementy budynku, które z jednej strony są słabo rozprzestrzeniające
ogień, natomiast przy działaniu ognia z drugiej strony są słabo
rozprzestrzeniające ogień lub nierozprzestrzeniające ognia,

3) silnie
rozprzestrzeniające ogień – rozumie się
elementy budynku, które przy działaniu ognia z jednej strony
sklasyfikowane są jako silnie rozprzestrzeniające ogień, niezależnie od
klasyfikacji uzyskanej przy działaniu ognia z drugiej strony

– dla których wymagania przy działaniu ognia wewnątrz
budynku
określa się zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia, a
przy
działaniu ognia od zewnątrz budynku określa się zgodnie z Polską Normą
dotyczącą metody badania stopnia rozprzestrzeniania ognia przez ściany.

4. Występująca w rozporządzeniu klasa E I
odporności ogniowej drzwi lub innych zamknięć otworów oznacza klasę E
1 lub E I 2zgodnie
z Polską Normą dotyczącą klasyfikacji ogniowej ustalanej na podstawie
badań odporności ogniowej, z wyłączeniem instalacji wentylacyjnej; dla
drzwi przystankowych do dźwigu dopuszcza się określenie odporności
ogniowej zgodnie z Polską Normą dotyczącą wykonywania próby odporności
ogniowej drzwi przystankowych.

5. Dymoszczelność drzwi oznacza klasę
dymoszczelności Sm
ustaloną zgodnie z Polską Normą dotyczącą klasyfikacji ogniowej
ustalanej na podstawie badań odporności ogniowej, z wyłączeniem
instalacji wentylacyjnej.

§ 209. 1. Budynki
oraz części budynków,
stanowiące odrębne strefy pożarowe w rozumieniu § 226, z uwagi na
przeznaczenie i sposób użytkowania, dzieli się na:

1) mieszkalne,
zamieszkania zbiorowego i
użyteczności publicznej charakteryzowane kategorią zagrożenia ludzi,
określane dalej jako ZL,

2) produkcyjne i
magazynowe, określane dalej jako PM,

3) inwentarskie (służące
do hodowli inwentarza), określane dalej jako IN.

2. Budynki oraz części budynków, stanowiące
odrębne strefy
pożarowe, określane jako ZL, zalicza się do jednej lub do więcej niż
jedna spośród następujących kategorii zagrożenia ludzi:

1) ZL I – zawierające
pomieszczenia przeznaczone do
jednoczesnego przebywania ponad 50 osób niebędących ich stałymi
użytkownikami, a nieprzeznaczone przede wszystkim do użytku ludzi o
ograniczonej zdolności poruszania się,

2) ZL II – przeznaczone
przede wszystkim do użytku
ludzi o ograniczonej zdolności poruszania się, takie jak szpitale,
żłobki, przedszkola, domy dla osób starszych,

3) ZL III – użyteczności
publicznej, niezakwalifikowane do ZL I i ZL II,

4) ZL IV – mieszkalne,

5) ZL V – zamieszkania
zbiorowego, niezakwalifikowane do ZL I i ZL II.

3. Wymagania dotyczące bezpieczeństwa
pożarowego budynków oraz
części budynków stanowiących odrębne strefy pożarowe, określanych jako
PM, odnoszą się również do garaży, hydroforni, kotłowni, węzłów
ciepłowniczych, rozdzielni elektrycznych, stacji transformatorowych,
central telefonicznych oraz innych o podobnym przeznaczeniu.

4. Wymagania dotyczące bezpieczeństwa
pożarowego budynków oraz
części budynków stanowiących odrębne strefy pożarowe, określanych jako
IN, odnoszą się również do takich budynków w zabudowie zagrodowej o
kubaturze brutto nieprzekraczającej 1500 m3, jak stodoły, budynki do
przechowywania płodów rolnych i budynki gospodarcze.

5. Strefy pożarowe zaliczone, z uwagi na
przeznaczenie i sposób
użytkowania, do więcej niż jednej kategorii zagrożenia ludzi, powinny
spełniać wymagania określone dla każdej z tych kategorii.

§ 210. Części budynku
wydzielone ścianami
oddzielenia przeciwpożarowego w pionie – od fundamentu do przekrycia
dachu – mogą być traktowane jako odrębne budynki.

§ 211. 1. Przepisów
§ 242 ust. 1, § 243 ust.
1, § 245 pkt 2 oraz § 256 ust. 3, w zakresie kategorii ZL V,
nie
stosuje się do budynków i pomieszczeń przeznaczonych do zakwaterowania
osób osadzonych.

2. Przepisów § 236 ust. 4 oraz § 239
ust. 2 pkt 3 i 4 nie
stosuje się do budynków zlokalizowanych na terenie zakładów karnych i
aresztów śledczych.

3. Przepisów § 239 ust. 2 pkt 3 i 4 nie stosuje
się do zakładów poprawczych i schronisk dla nieletnich.

Rozdział 2

Odporność pożarowa
budynków

§ 212. 1. Ustanawia
się pięć klas odporności
pożarowej budynków lub ich części, podanych w kolejności od najwyższej
do najniższej i oznaczonych literami: „A”, „B”,
„C”, „D”„E”,
a scharakteryzowanych w § 216.

2. Wymaganą klasę odporności pożarowej dla
budynku, zaliczonego do jednej kategorii ZL, określa poniższa tabela:

Budynek

ZL I

ZL II

ZL III

ZL IV

ZL V

1

2

3

4

5

6

niski (N)

„B”

„B”

„C”

„D”

„C”

średniowysoki (SW)

„B”

„B”

„B”

„C”

„B”

wysoki (W)

„B”

„B”

„B”

„B”

„B”

wysokościowy (WW)

„A”

„A”

„A”

„B”

„A”

3. Dopuszcza się obniżenie wymaganej klasy
odporności pożarowej
w budynkach wymienionych w poniższej tabeli do poziomu w niej
określonego.

Liczba kondygnacji
nadziemnych

ZL I

ZL II

ZL III

1

2

3

4

1

„D”

„D”

„D”

2*)

„C”

„C”

„D”

*) Gdy poziom stropu nad pierwszą
kondygnacją nadziemną jest na wysokości nie większej niż 9 m nad
poziomem terenu.

4. Wymaganą klasę odporności pożarowej dla
budynku PM oraz IN, z zastrzeżeniem § 282, określa poniższa tabela:

Maksymalna gęstość
obciążenia ogniowego strefy pożarowej w budynku

Q [MJ/m2]

Budynek o jednej kondygnacji
nadziemnej

(bez ograniczenia wysokości)

Budynek wielokondygnacyjny

niski

(N)

średniowysoki

(SWJ

wysoki (W)

wysokościowy

(WW)

1

2

3

4

5

6

Q £ 500

„E”

„D”

„C”

„B”

„B”

500 < Q £ 1000

„D”

„D”

„C”

„B”

„B”

1000 < Q £ 2000

„C”

„C”

„C”

„B”

„B”

2000 < Q £ 4000

„B”

„B”

„B”

*

*

Q > 4000

„A”

„A”

„A”

*

*

* – Zgodnie z § 228 ust. 1 nie mogą występować takie
budynki.

5. Jeżeli część podziemna budynku jest
zaliczona do ZL, klasę
odporności pożarowej budynku ustala się, przyjmując jako liczbę jego
kondygnacji lub jego wysokość odpowiednio: sumę kondygnacji lub
wysokości części podziemnej i nadziemnej, przy czym do tego ustalenia
nie bierze się pod uwagę tych części podziemnych budynku, które są
oddzielone elementami oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności
ogniowej co najmniej R E I 120, zgodnie z oznaczeniem pod tabelą
w § 216 ust. 1, i mają bezpośrednie wyjścia na zewnątrz.

6. W budynku wielokondygnacyjnym, którego
kondygnacje są
zaliczone do różnych kategorii ZL lub PM, klasy odporności pożarowej
określa się dla poszczególnych kondygnacji odrębnie, zgodnie z zasadami
określonymi w ust. 2-4.

7. Klasa odporności pożarowej części budynku
nie powinna być
niższa od klasy odporności pożarowej części budynku położonej nad nią,
przy czym dla części podziemnej nie powinna być ona niższa niż „C”.

8. Jeżeli w budynku znajdują się pomieszczenia
produkcyjne,
magazynowe lub techniczne, niepowiązane funkcjonalnie z częścią budynku
zaliczoną do ZL, pomieszczenia te powinny stanowić odrębną strefę
pożarową, dla której oddzielnie ustala się klasę odporności pożarowej,
zgodnie z zasadami określonymi w ust. 4, z zastrzeżeniem § 220.

9. Pomieszczenia, w których są umieszczone
przeciwpożarowe
zbiorniki wody lub innych środków gaśniczych, pompy wodne instalacji
przeciwpożarowych, maszynownie wentylacji do celów przeciwpożarowych
oraz rozdzielnie elektryczne, zasilające, niezbędne podczas pożaru,
instalacje i urządzenia, powinny stanowić odrębną strefę pożarową.

§ 213. Wymagania dotyczące
klasy odporności pożarowej budynków określone w § 212 nie
dotyczą budynków:

1) do trzech kondygnacji
nadziemnych włącznie:

a) mieszkalnych:
jednorodzinnych, zagrodowych i rekreacji indywidualnej,

b) mieszkalnych i
administracyjnych w gospodarstwach leśnych,

2) wolno stojących do
dwóch kondygnacji nadziemnych włącznie:

a) o kubaturze brutto do
1500 m3 przeznaczonych do celów turystyki i wypoczynku,

b) gospodarczych w
zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej oraz w gospodarstwach
leśnych,

c) o kubaturze brutto do
1000 m3 przeznaczonych do
wykonywania zawodu lub działalności usługowej i handlowej, także z
częścią mieszkalną,

3) wolno stojących garaży
o liczbie stanowisk postojowych nie większej niż 2.

§ 214. W budynkach
wyposażonych w stałe samoczynne
urządzenia gaśnicze wodne, z wyjątkiem budynków ZL II oraz
wielokondygnacyjnych budynków wysokich (W) i wysokościowych (WW),
dopuszcza się:

1) obniżenie klasy
odporności pożarowej budynku o jedną w stosunku do wynikającej
z § 212,

2) przyjęcie klasy „E”
odporności pożarowej dla budynku jednokondygnacyjnego.

§ 215. 1. Dopuszcza
się przyjęcie klasy „E”
odporności pożarowej dla jednokondygnacyjnego budynku PM o gęstości
obciążenia ogniowego przekraczającej 500 MJ/m2, pod warunkiem
zastosowania:

1) wszystkich elementów
budynku nierozprzestrzeniających ognia,

2) samoczynnych urządzeń
oddymiających w strefach pożarowych o powierzchni przekraczającej 1000
m2.

2. Obniżenie klasy odporności pożarowej
budynku, w przypadkach
wymienionych w ust. 1 oraz w § 214, nie zwalnia z
zachowania
wymaganej pierwotnie klasy odporności ogniowej elementów oddzielenia
przeciwpożarowego, określonej w § 232.

§ 216. 1. Elementy
budynku, odpowiednio do
jego klasy odporności pożarowej, powinny spełniać, z zastrzeżeniem §
213 oraz § 237 ust. 9, co najmniej wymagania określone w
poniższej
tabeli:

Klasa odporności pożarowej
budynku

Klasa odporności ogniowej
elementów budynku5) *)

główna konstrukcja nośna

konstrukcja dachu

strop1)

ściana zewnętrzna1),
2)

ściana wewnętrzna1)

przekrycie dachu3)

1

2

3

4

5

6

7

„A”

R 240

R 30

R E I 120

E I 120

(o↔i)

E I 60

R E 30

„B”

R 120

R 30

R E I 60

E I 60

(o↔i)

E I 304)

R E 30

„C”

R 60

R 15

R E I 60

E I 30

(o↔i)

E I 154)

R E 15

„D”

R 30

(–)

R E I 30

E I 30

(o↔i)

(–)

(–)

„E”

(–)

(–)

(–)

(–)

(–)

(–)

*) Z zastrzeżeniem § 219 ust. 1.

Oznaczenia w tabeli:

R – nośność ogniowa (w minutach), określona zgodnie z
Polską Normą
dotyczącą zasad ustalania klas odporności ogniowej elementów budynku,

E – szczelność ogniowa (w minutach), określona jw.,

I – izolacyjność ogniowa (w minutach), określona jw.,

(–) – nie stawia się wymagań.

1) Jeżeli przegroda jest częścią
głównej konstrukcji
nośnej, powinna spełniać także kryteria nośności ogniowej (R)
odpowiednio do wymagań zawartych w kol. 2 i 3 dla danej klasy
odporności pożarowej budynku.

2) Klasa odporności ogniowej
dotyczy pasa międzykondygnacyjnego wraz z połączeniem ze stropem.

3) Wymagania nie dotyczą
naświetli dachowych, świetlików,
lukarn i okien połaciowych (z zastrzeżeniem § 218), jeśli otwory w
połaci dachowej nie zajmują więcej niż 20 % jej powierzchni; nie
dotyczą także budynku, w którym nad najwyższą kondygnacją znajduje się
strop albo inna przegroda, spełniająca kryteria określone w kol. 4.

4) Dla ścian komór zsypu wymaga
się klasy E I 60, a dla drzwi komór zsypu klasy E I 30.

5) Klasa odporności ogniowej
dotyczy elementów wraz z uszczelnieniami złączy i dylatacjami.

2. Elementy budynku, o których mowa w ust. 1,
powinny być
nierozprzestrzeniające ognia, przy czym dopuszcza się zastosowanie
słabo rozprzestrzeniających ogień:

1) elementów budynku o
jednej kondygnacji
nadziemnej ZL IV oraz PM, o maksymalnej gęstości obciążenia ogniowego
strefy pożarowej do 500 MJ/m2,

2) ścian wewnętrznych i
zewnętrznych oraz elementów
konstrukcji dachu i jego przekrycia w budynku PM niskim o maksymalnej
gęstości obciążenia ogniowego strefy pożarowej do 1000 MJ/m2,

3) ścian zewnętrznych w
budynku niskim ZL IV.

3. Dopuszcza się stosowanie w budynku PM ścian
zewnętrznych
klasy D z rdzeniem klasy E z uwagi na reakcję na ogień, jeżeli
okładzina wewnętrzna jest niepalna, a ściana jest
nierozprzestrzeniająca ognia przy działaniu ognia od strony elewacji.

4. Dopuszcza się stosowanie w budynku PM ścian
wewnętrznych klasy D z uwagi na reakcję na ogień.

5. W ścianach zewnętrznych budynku ZL II
dopuszcza się, z
zastrzeżeniem ust. 8, zastosowanie izolacji cieplnej palnej, jeżeli
osłaniająca ją od wewnątrz okładzina jest niepalna i ma klasę
odporności ogniowej co najmniej:

1) w budynku klasy
odporności pożarowej „B” – E I 60,

2) w budynku klasy
odporności pożarowej „C”„D”
– E I 30.

6. Dopuszcza się stosowanie klap dymowych z
materiałów łatwo zapalnych w dachach i stropodachach.

7. Strop tworzący w pomieszczeniu dodatkowy
poziom – antresolę,
przeznaczoną do użytku dla więcej niż 10 osób, a także jej konstrukcja
nośna, powinny odpowiadać wymaganiom wynikającym z klasy odporności
pożarowej budynku, lecz nie mniejszym niż dla klasy „D”,
z zastrzeżeniem § 214.

8. W budynku, na wysokości powyżej 25 m od
poziomu terenu,
okładzina elewacyjna i jej zamocowanie mechaniczne, a także izolacja
cieplna ściany zewnętrznej, powinny być wykonane z materiałów
niepalnych.

9. Dopuszcza się ocieplenie ściany zewnętrznej
budynku
mieszkalnego, wzniesionego przed dniem 1 kwietnia 1995 r., o wysokości
do 11 kondygnacji włącznie, z użyciem samogasnącego polistyrenu
spienionego, w sposób zapewniający nierozprzestrzenianie ognia.

§ 217. 1. W
budynkach ZL IV i ZL V klasa
odporności ogniowej przegród wewnętrznych oddzielających mieszkania lub
samodzielne pomieszczenia mieszkalne od dróg komunikacji ogólnej oraz
od innych mieszkań i samodzielnych pomieszczeń mieszkalnych, z
zastrzeżeniem § 216 ust. 1, powinna wynosić co najmniej:

1) dla ścian w budynku:

a) niskim
i średniowysokim – E I 30,

b) wysokim i wysokościowym
– E I 60,

2) dla stropów w budynku
zawierającym 2 mieszkania – R E I 30.

2. Klasa odporności ogniowej ściany
oddzielającej segmenty
jednorodzinnych budynków ZL IV: bliźniaczych, szeregowych lub
atrialnych, powinna wynosić co najmniej – R E I 60.

3. W mieszkaniach oraz w samodzielnych
pomieszczeniach
mieszkalnych dopuszcza się wykonywanie ścian wewnętrznych
nierozprzestrzeniających ognia, bez wymaganej w § 216 ust. 1 w
kolumnie 6 tabeli klasy odporności ogniowej.

§ 218. 1. Przekrycie
dachu budynku niższego,
usytuowanego bliżej niż 8 m lub przyległego do ściany z otworami
budynku wyższego, z wyjątkiem przypadków wymienionych w § 273
ust.
1, w pasie o szerokości 8 m od tej ściany powinno być
nierozprzestrzeniające ognia oraz w pasie tym:

1) konstrukcja dachu
powinna mieć klasę odporności ogniowej co najmniej R 30,

2) przekrycie dachu
powinno mieć klasę odporności ogniowej co najmniej R E 30.

2. Warunki określone w ust. 1 nie mają
zastosowania, jeżeli
najbliżej położony otwór w ścianie budynku wyższego znajduje
się w odległości nie mniejszej niż 10 m od dachu budynku
niższego,
a gęstość obciążenia ogniowego w budynku niższym nie przekracza 2000
MJ/m2.

3. Postanowienia ust. 1 i 2 odnoszą się również
do części niższej budynku, jeżeli część ta stanowi odrębną strefę
pożarową.

4. Dopuszcza się sytuowanie wylotów kanałów
wentylacyjnych i
spalinowych od urządzeń gazowych oraz rur wentylujących piony
kanalizacyjne w części połaci dachu lub stropodachu budynku niższego, o
której mowa w ust. 1.

§ 219. 1. Przekrycie
dachu o powierzchni większej niż 1000 m2
powinno być nierozprzestrzeniające ognia, a palna izolacja cieplna
przekrycia powinna być oddzielona od wnętrza budynku przegrodą o klasie
odporności ogniowej nie niższej niż R E 15.

2. W budynkach ZL III, ZL IV i ZL V poddasze
użytkowe
przeznaczone na cele mieszkalne lub biurowe powinno być oddzielone od
palnej konstrukcji i palnego przekrycia dachu przegrodami o klasie
odporności ogniowej:

1) w budynku niskim – E I
30,

2) w budynku
średniowysokim i wysokim – E I 60.

§ 220. 1. Ściany
wewnętrzne i stropy
wydzielające kotłownie, składy paliwa stałego, żużlownie i magazyny
oleju opałowego, a także zamknięcia otworów w tych elementach, powinny
mieć klasę odporności ogniowej nie mniejszą niż określona w tabeli:

Rodzaj pomieszczenia

Klasa odporności ogniowej

ścian wewnętrznych

stropów

drzwi lub innych zamknięć

1

2

3

4

Kotłownia z kotłami na paliwo stałe,
o łącznej mocy cieplnej powyżej 25 kW

E I 60

RE I 60

E I 30

Kotłownia z kotłami na olej opałowy,
o łącznej mocy cieplnej powyżej 30 kW

E I 60

RE I 60

E I 30

Kotłownia z kotłami na paliwo gazowe,
o łącznej mocy cieplnej powyżej 30 kW:

– w budynku niskim (N) i średniowysokim
(SW)

E I 60

R E I 60

E I 30

– w budynku wysokim (W) i wysokościowym (WW)

E I 120

R E I 120

E I 60

Skład paliwa stałego i żużlownia

E I 120*)

R E I 120*)

E I 60*)

Magazyn oleju opałowego

E I 120

R E I 120

E I 60

*) Wymaganie nie dotyczy budynków
mieszkalnych
jednorodzinnych, budynków mieszkalnych w zabudowie zagrodowej oraz
budynków rekreacji indywidualnej.

2. Dla pomieszczeń, o których mowa w ust. 1,
klasę odporności
ogniowej ścian zewnętrznych należy przyjmować zgodnie z § 216.

3. Nie stawia się wymagań w zakresie klasy
odporności ogniowej
dla przegród zewnętrznych kotłowni z kotłami na paliwo gazowe,
zlokalizowanej ponad dachem budynku, przy zachowaniu warunku, iż
przegrody te powinny być wykonane z materiałów niepalnych.

§ 221. 1. Nad
pomieszczeniem zagrożonym
wybuchem należy stosować lekki dach, wykonany z materiałów co najmniej
trudno zapalnych, o masie nieprzekraczającej 75 kg/m2 rzutu, licząc bez
elementów konstrukcji nośnej dachu, takich jak podciągi, wiązary i
belki.

2. Przepis ust. 1 nie dotyczy pomieszczenia, w
którym łączna
powierzchnia urządzeń odciążających (przeciwwybuchowych), jak przepony,
klapy oraz otwory oszklone szkłem zwykłym, jest większa niż 0,065 m2/m3
kubatury pomieszczenia.

3. Ściany oddzielające pomieszczenie zagrożone
wybuchem od
innych pomieszczeń powinny być odporne na parcie o wartości 15 kN/m2
(15 kPa).

§ 222. 1.

Pomieszczenie zagrożone wybuchem należy sytuować na
najwyższej
kondygnacji budynku. Wymaganie to nie dotyczy budynków na terenach
zamkniętych.

2. Dopuszcza się inne usytuowanie pomieszczeń,
o których mowa w
ust. 1, pod warunkiem zastosowania odpowiednich instalacji i urządzeń
przeciwwybuchowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim
Państwowej Straży Pożarnej.

§ 223. 1.

W ścianach zewnętrznych budynku wielokondygnacyjnego, z
zastrzeżeniem § 224, powinny być pasy międzykondygnacyjne o wysokości
co najmniej 0,8 m.

2. Za równorzędne rozwiązania uznaje się
oddzielenia poziome w
formie daszków, gzymsów i balkonów o wysięgu co najmniej 0,5 m lub też
inne oddzielenia poziome i pionowe o sumie wysięgu i wymiaru pionowego
co najmniej 0,8 m.

3. Elementy poziome, wymienione w ust. 2,
powinny mieć klasę
odporności ogniowej wymaganą w stosunku do ścian zewnętrznych budynku i
być wykonane z materiałów niepalnych.

4. Warunki określone w ust. 1 i 2 nie dotyczą
ścian holu i dróg komunikacji ogólnej.

§ 224. 1.

W ścianach zewnętrznych budynku wielokondygnacyjnego nad
strefą
pożarową PM, o gęstości obciążenia ogniowego powyżej 1000 MJ/m2,
wysokość pasa międzykondygnacyjnego powinna wynosić co najmniej 1,2 m.

2. Za równorzędne rozwiązanie uznaje się
oddzielenie poziome w
formie daszków, gzymsów i balkonów o wysięgu co najmniej 0,8 m lub też
inne oddzielenie poziome i pionowe o sumie wymiaru pionowego i wysięgu
co najmniej 1,2 m, z zachowaniem warunków określonych w § 223
ust.
3.

§ 225.

Elementy okładzin elewacyjnych powinny być mocowane do
konstrukcji
budynku w sposób uniemożliwiający ich odpadanie w przypadku pożaru w
czasie krótszym niż wynikający z wymaganej klasy odporności ogniowej
dla ściany zewnętrznej, określonej w § 216 ust. 1, odpowiednio
do
klasy odporności pożarowej budynku, w którym są one zamocowane.

Rozdział 3

Strefy pożarowe i oddzielenia przeciwpożarowe

§ 226. 1. Strefę
pożarową stanowi budynek albo
jego część oddzielona od innych budynków lub innych części budynku
elementami oddzielenia przeciwpożarowego, o których mowa w §
232
ust. 4, bądź też pasami wolnego terenu o szerokości nie mniejszej niż
dopuszczalne odległości od innych budynków, określone w § 271
ust.
1-7.

2. Częścią budynku, o której mowa w ust. 1,
jest także jego
kondygnacja, jeżeli klatki schodowe i szyby dźwigowe w tym budynku
spełniają co najmniej wymagania określone w § 256 ust. 2 dla
klatek schodowych.

3. Powierzchnia strefy pożarowej jest obliczana
jako
powierzchnia wewnętrzna budynku lub jego części, przy czym wlicza się
do niej także powierzchnię antresoli.

§ 227. 1.

Dopuszczalne powierzchnie stref pożarowych ZL określa
poniższa tabela:

Kategoria zagrożenia ludzi

Dopuszczalna powierzchnia
strefy pożarowej w m2

w budynku o jednej
kondygnacji nadziemnej

(bez ograniczenia wysokości)

w budynku wielokondygnacyjnym

niskim

(N)

średniowysokim

(SW)

wysokim i wysokościowym

(W) i (WW)

1

2

3

4

5

ZL I, ZL III, ZL IV, ZL V

10 000

8 000

5 000

2 500

ZL II

8 000

5 000

3 500

2 000

2. Dopuszczalna powierzchnia strefy pożarowej
ZL, obejmującej
podziemną część budynku, nie powinna przekraczać 50% dopuszczalnej
powierzchni strefy pożarowej tej samej kategorii zagrożenia ludzi,
określonej w ust. 1 dla pierwszej nadziemnej kondygnacji tego budynku.

3. Zmniejszenie dopuszczalnej powierzchni
strefy pożarowej, o
której mowa w ust. 2, nie dotyczy przypadku, gdy wyjścia ewakuacyjne z
kondygnacji podziemnej prowadzą bezpośrednio na zewnątrz budynku.

4. Dopuszcza się powiększenie powierzchni stref
pożarowych, o
których mowa w ust. 1, z wyjątkiem stref pożarowych w
wielokondygnacyjnych budynkach wysokich (W) i wysokościowych (WW), pod
warunkiem zastosowania:

1) stałych urządzeń
gaśniczych tryskaczowych – o 100 %,

2) samoczynnych urządzeń
oddymiających uruchamianych za pomocą systemu wykrywania dymu – o 100 %.

Przy jednoczesnym stosowaniu urządzeń wymienionych w pkt
1 i 2 dopuszcza się powiększenie powierzchni stref pożarowych o 200 %.

5. Ze strefy pożarowej ZL II o powierzchni
przekraczającej 750
m2 w budynku wielokondygnacyjnym, powinna być zapewniona możliwość
ewakuacji ludzi do innej strefy pożarowej na tej samej kondygnacji.

§ 228. 1. Dopuszczalne
powierzchnie stref pożarowych PM, z wyjątkiem garaży, określa poniższa
tabela:

Rodzaj stref pożarowych

Gęstość obciążenia ogniowego

Q [MJ/m2]

Dopuszczalna powierzchnia
strefy pożarowej w m2

w budynku o jednej
kondygnacji nadziemnej (bez ograniczenia wysokości)

w budynku wielokondygnacyjnym

niskim
i średniowysokim

(N) i (SW)

wysokim i wysokościowym

(W) i (WW)

1

2

3

4

5

Strefy pożarowe z pomieszczeniem zagrożonym
wybuchem

Q > 4 000

2 000 < Q < = 4 000

1 000 < Q < = 2 000

500 < Q < = 1 000

Q < = 500

1 000

2 000

4 000

6 000

8 000

*

*

1 000

2 000

3 000

*

*

*

500

1 000

Strefy pożarowe pozostałe

Q > 4 000

2000 < Q < = 4 000

1000 < Q < = 2 000

500 < Q < = 1 000

Q < = 500

2 000

4 000

8 000

15 000

20 000

1 000

2 000

4 000

8 000

10 000

*

*

1 000

2 500

5 000

* Nie dopuszcza się takich przypadków.

2. Strefy pożarowe, o których mowa w ust. 1, w
podziemnej
części budynków nie powinny przekraczać 50% powierzchni określonych w
tabeli.

§ 229. 1. Dopuszcza
się powiększenie powierzchni stref pożarowych, o których mowa
w § 228, pod warunkiem ich ochrony:

1) stałymi samoczynnymi
urządzeniami gaśniczymi wodnymi – o 100 %,

2) samoczynnymi
urządzeniami oddymiającymi – o 50 %.

2. Przy jednoczesnym stosowaniu urządzeń
wymienionych w ust. 1 dopuszcza się powiększenie stref pożarowych o 150
%.

§ 230. 1. W
budynku jednokondygnacyjnym lub na
ostatniej kondygnacji budynku wielokondygnacyjnego wielkości stref
pożarowych PM, z wyjątkiem garaży, można powiększyć o 100%, jeżeli
budynek nie zawiera pomieszczenia zagrożonego wybuchem i jest wykonany
z elementów nierozprzestrzeniających ognia oraz zastosowano samoczynne
urządzenia oddymiające.

2. W budynku jednokondygnacyjnym wielkości
stref pożarowych PM,
z wyjątkiem garażu, nie ogranicza się, pod warunkiem zastosowania
stałych samoczynnych urządzeń gaśniczych wodnych i samoczynnych
urządzeń oddymiających.

§ 231. 1. Dopuszczalne
powierzchnie stref pożarowych IN określa poniższa tabela:

Liczba kondygnacji budynku

Dopuszczalna powierzchnia
strefy pożarowej w m2

przy hodowli ściółkowej

przy hodowli bezściółkowej

1

2

3

Jedna

5 000

nie ogranicza się

Dwie

2 500

5 000

Powyżej dwóch

1 000

2 500

2. W przypadku stosowania w budynku ścian
silnie
rozprzestrzeniających ogień, strefę pożarową należy zmniejszyć do 25%
wartości podanej w ust. 1, a w przypadku jednokondygnacyjnego
budynku przeznaczonego do hodowli bezściółkowej, strefę ogranicza się
do 5 000 m2.

§ 232. 1.

Ściany i stropy stanowiące elementy oddzielenia
przeciwpożarowego
powinny być wykonane z materiałów niepalnych, a występujące w nich
otwory – obudowane przedsionkami przeciwpożarowymi lub zamykane za
pomocą drzwi przeciwpożarowych bądź innego zamknięcia
przeciwpożarowego.

2. W ścianie oddzielenia przeciwpożarowego
łączna powierzchnia
otworów, o których mowa w ust. 1, nie powinna przekraczać 15%
powierzchni ściany, a w stropie oddzielenia przeciwpożarowego

0,5% powierzchni stropu.

3. Przedsionek przeciwpożarowy powinien mieć
wymiary rzutu
poziomego nie mniejsze niż 1,4×1,4 m, ściany i strop, a także osłony
lub obudowy przewodów i kabli elektrycznych z wyjątkiem
wykorzystywanych w przedsionku – o klasie odporności ogniowej co
najmniej E I 60 wykonane z materiałów niepalnych oraz być zamykany
drzwiami i wentylowany co najmniej grawitacyjnie, z zastrzeżeniem § 246
ust. 2 i 3.

4. Wymaganą klasę odporności ogniowej elementów
oddzielenia
przeciwpożarowego oraz zamknięć znajdujących się w nich
otworów
określa poniższa tabela:

Klasa odporności pożarowej
budynku

Klasa odporności ogniowej

elementów oddzielenia
przeciwpożarowego

drzwi przeciwpożarowych lub
innych zamknięć przeciwpożarowych

drzwi z przedsionka
przeciwpożarowego

ścian i stropów, z wyjątkiem
stropów w ZL

stropów w ZL

na korytarz i do
pomieszczenia

na klatkę schodową*)

1

2

3

4

5

6

„A”

R E I 240

R E I 120

E I 120

E I 60

E 60

„B” i „C”

RE I 120

R E I 60

E I 60

E I 30

E 30

„D” i „E”

R E I 60

R E I 30

E I 30

E I 15

E 15

*) Dopuszcza się osadzenie tych drzwi w ścianie
o klasie
odporności ogniowej, określonej dla drzwi w kol. 6, znajdującej się
między przedsionkiem a klatką schodową.

5. Klasa odporności ogniowej elementów
oddzielenia
przeciwpożarowego oraz zamknięć znajdujących się w nich
otworów w
budynkach, o których mowa w § 213, powinna być nie mniejsza od
określonej w ust. 4 dla budynków o klasie odporności pożarowej „D”
„E”.

6. W ścianie oddzielenia przeciwpożarowego
dopuszcza się
wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak
luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia
wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany, przy czym
klasa odporności ogniowej wypełnień nie powinna być niższa niż:

Wymagana klasa odporności
ogniowej ściany oddzielenia przeciwpożarowego

Klasa odporności ogniowej

wypełnienia otworu w ścianie

będącej obudową drogi
ewakuacyjnej

innej

1

2

3

R E I 240

E I 120

E 120

R E I 120

E I 60

E 60

R E I 60

E I 30

E 30

7. Dopuszcza się stosowanie w strefach
pożarowych PM otworu
w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego, służącego
przeprowadzeniu
urządzeń technologicznych, chronionego w sposób równoważny wymaganym
dla tej ściany drzwiom przeciwpożarowym pod względem możliwości
przeniesienia się przez ten otwór ognia lub dymu, w przypadku pożaru.

§ 233. 1. Stosowanie
kurtyny przeciwpożarowej jest wymagane do oddzielenia:

1) widowni, o liczbie
miejsc przekraczającej 600,
od sceny teatralnej o powierzchni wewnętrznej przekraczającej 150 m2
lub o kubaturze brutto przekraczającej 1200 m3,

2) kieszeni scenicznej, o
powierzchni
przekraczającej 100 m2, od sceny teatralnej o powierzchni wewnętrznej
przekraczającej 300 m2 lub o kubaturze brutto przekraczającej
6
000 m3.

2. Sceny, o których mowa w ust. 1, powinny być
wyposażone w
samoczynne urządzenia oddymiające uruchamiane za pomocą systemu
wykrywania dymu.

§ 234. 1. Przepusty
instalacyjne w elementach
oddzielenia przeciwpożarowego powinny mieć klasę odporności ogniowej (E
I) wymaganą dla tych elementów.

2. Dopuszcza się nieinstalowanie przepustów, o
których mowa w
ust. 1, dla pojedynczych rur instalacji wodnych, kanalizacyjnych i
ogrzewczych, wprowadzanych przez ściany i stropy do pomieszczeń
higienicznosanitarnych.

3. Przepusty instalacyjne o średnicy
większej niż 0,04 m
w ścianach i stropach pomieszczenia zamkniętego, dla których
wymagana klasa odporności ogniowej jest nie niższa niż E I 60 lub R E I
60, a niebędących elementami oddzielenia przeciwpożarowego, powinny
mieć klasę odporności ogniowej (E I) ścian i stropów tego pomieszczenia.

4. Przejścia instalacji przez zewnętrzne ściany
budynku,
znajdujące się poniżej poziomu terenu, powinny być zabezpieczone przed
możliwością przenikania gazu do wnętrza budynku.

§ 235. 1. Ścianę
oddzielenia przeciwpożarowego
należy wznosić na własnym fundamencie lub na stropie, opartym na
konstrukcji nośnej o klasie odporności ogniowej nie niższej od
odporności ogniowej tej ściany.

2. Ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy
wysunąć na co
najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej
wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału
niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E
I 60.

3. W budynku z przekryciem dachu
rozprzestrzeniającym ogień
ściany oddzielenia przeciwpożarowego należy wyprowadzić ponad pokrycie
dachu na wysokość co najmniej 0,3 m lub zastosować wzdłuż ściany pas z
materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności
ogniowej E I 60, bezpośrednio pod pokryciem; przekrycie na tej
szerokości powinno być nierozprzestrzeniające ognia.

4. W budynku, z wyjątkiem zabudowy
jednorodzinnej, w dachu
którego znajdują się świetliki lub klapy dymowe, ściany
oddzielenia przeciwpożarowego usytuowane od nich w odległości poziomej
mniejszej niż 5 m, należy wyprowadzić ponad górną ich krawędź na
wysokość co najmniej 0,3 m, przy czym wymaganie to nie dotyczy
świetlików nieotwieranych o klasie odporności ogniowej co najmniej E 30.

Rozdział 4

Drogi ewakuacyjne

§ 236. 1. Z
pomieszczeń przeznaczonych na
pobyt ludzi powinna być zapewniona możliwość ewakuacji w bezpieczne
miejsce na zewnątrz budynku lub do sąsiedniej strefy pożarowej,
bezpośrednio albo drogami komunikacji ogólnej, zwanymi dalej „drogami
ewakuacyjnymi”
.

2. Ze strefy pożarowej, o której mowa w ust. 1,
powinno być
wyjście bezpośrednio na zewnątrz budynku lub przez inną strefę
pożarową, z zastrzeżeniem § 227 ust. 5.

3. Wyjścia z pomieszczeń na drogi ewakuacyjne
powinny być zamykane drzwiami.

4. Drzwi stanowiące wyjście ewakuacyjne z
budynku
przeznaczonego dla więcej niż 50 osób powinny otwierać się na zewnątrz.
Wymaganie to nie dotyczy budynku wpisanego do rejestru zabytków.

5. W wyjściu ewakuacyjnym z budynku dopuszcza
się stosowanie
drzwi rozsuwanych spełniających wymagania określone w § 240
ust. 4.

6. Określając wymaganą szerokość i liczbę
przejść, wyjść oraz
dróg ewakuacyjnych w budynku, w którym z przeznaczenia i sposobu
zagospodarowania pomieszczeń nie wynika jednoznacznie maksymalna liczba
ich użytkowników, liczbę tę należy przyjmować w odniesieniu do
powierzchni tych pomieszczeń, dla:

1) sal konferencyjnych,
lokali gastronomiczno-rozrywkowych, poczekalni, holi, świetlic itp. – 1
m2/osobę,

2) pomieszczeń
handlowo-usługowych – 4 m2/osobę,

3) pomieszczeń
administracyjno-biurowych – 5 m2/osobę,

4) archiwów, bibliotek
itp. – 7 m2/osobę,

5) magazynów – 30 m2/osobę.

§ 237. 1. W
pomieszczeniach, od najdalszego
miejsca, w którym może przebywać człowiek, do wyjścia ewakuacyjnego na
drogę ewakuacyjną lub do innej strefy pożarowej albo na zewnątrz
budynku, powinno być zapewnione przejście, zwane dalej „przejściem
ewakuacyjnym”
, o długości nieprzekraczającej:

1) w strefach pożarowych
ZL – 40 m,

2) w strefach pożarowych
PM o gęstości obciążenia
ogniowego przekraczającej 500 MJ/m2 w budynku o więcej niż jednej
kondygnacji nadziemnej – 75 m,

3) w strefach pożarowych
PM, o obciążeniu ogniowym
nieprzekraczającym 500 MJ/m2, w budynku o więcej niż jednej kondygnacji
nadziemnej oraz w strefach pożarowych PM w budynku o jednej
kondygnacji nadziemnej bez względu na wielkość obciążenia ogniowego –
100 m.

2. W pomieszczeniu zagrożonym wybuchem długość
przejścia
ewakuacyjnego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, nie powinna
przekraczać 40 m.

3. Dopuszcza się prowadzenie przez
pomieszczenie zagrożone
wybuchem przejścia ewakuacyjnego z innego pomieszczenia, jeżeli
pomieszczenia te są powiązane funkcjonalnie.

4. Jeżeli z przewidywanego przeznaczenia
pomieszczenia nie
wynika jednoznacznie sposób jego zagospodarowania, projektowa długość
przejścia ewakuacyjnego nie może być większa niż 80% długości
określonej w ust. 1 i 2.

5. W pomieszczeniach o wysokości
przekraczającej 5 m długość
przejść, o których mowa w ust. 1 i 2, może być powiększona o 25%.

6. Długości przejść, o których mowa w ust. 1 i
2, mogą być powiększone pod warunkiem zastosowania:

1) stałych samoczynnych
urządzeń gaśniczych wodnych – o 50 %,

2) samoczynnych urządzeń
oddymiających uruchamianych za pomocą systemu wykrywania dymu – o 50%.

7. Powiększenia, o których mowa w ust. 5 i 6
pkt 1 i 2, podlegają sumowaniu.

8. Przejście, o którym mowa w ust. 1, nie
powinno prowadzić łącznie przez więcej niż trzy pomieszczenia.

9. Ścianek działowych oddzielających od siebie
pomieszczenia,
dla których określa się łącznie długość przejścia
ewakuacyjnego,
nie dotyczą wymagania określone w § 216 ust. 1.

10. Szerokość przejścia ewakuacyjnego w
pomieszczeniu
przeznaczonym na pobyt ludzi, z zastrzeżeniem § 261, należy obliczać
proporcjonalnie do liczby osób, do których ewakuacji ono służy,
przyjmując co najmniej 0,6 m na 100 osób, lecz nie mniej niż
0,9
m, a w przypadku przejścia służącego do ewakuacji do 3 osób –
nie
mniej niż 0,8 m.

§ 238. Pomieszczenie
powinno mieć co najmniej dwa wyjścia ewakuacyjne oddalone od siebie o
co najmniej 5 m w przypadkach, gdy:

1) jest przeznaczone do
jednoczesnego przebywania w nim ponad 50 osób, a w strefie
pożarowej ZL II – ponad 30 osób,

2) znajduje się w
strefie pożarowej ZL, a jego powierzchnia przekracza 300 m2,

3) znajduje się w
strefie pożarowej PM o
gęstości obciążenia ogniowego powyżej 500 MJ/m2, a jego powierzchnia
przekracza 300 m2,

4) znajduje się w
strefie pożarowej PM o gęstości obciążenia ogniowego do 500 MJ/m2, a
jego powierzchnia przekracza 1 000 m2,

5) jest zagrożone
wybuchem, a jego powierzchnia przekracza 100 m2.

§ 239. 1. Łączną
szerokość drzwi
w świetle, stanowiących wyjścia ewakuacyjne z pomieszczenia,
należy obliczać proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać w nim
równocześnie, przyjmując co najmniej 0,6 m szerokości na 100 osób, przy
czym najmniejsza szerokość drzwi w świetle ościeżnicy powinna
wynosić 0,9 m, a w przypadku drzwi służących do ewakuacji do 3
osób – 0,8 m.

2. Drzwi stanowiące wyjście ewakuacyjne powinny
otwierać się na zewnątrz pomieszczeń:

1) zagrożonych wybuchem,

2) do których jest możliwe
niespodziewane
przedostanie się mieszanin wybuchowych lub substancji trujących,
duszących bądź innych, mogących utrudnić ewakuację,

3) przeznaczonych do
jednoczesnego przebywania ponad 50 osób,

4) przeznaczonych dla
ponad 6 osób o ograniczonej zdolności poruszania się.

3. Wyjścia ewakuacyjne z pomieszczenia
zagrożonego wybuchem na
drogę ewakuacyjną powinny prowadzić przez przedsionki przeciwpożarowe
odpowiadające wymaganiom § 232.

4. Szerokość drzwi stanowiących wyjście
ewakuacyjne z budynku,
z zastrzeżeniem ust. 1, a także szerokość drzwi na drodze ewakuacyjnej
z klatki schodowej, prowadzących na zewnątrz budynku lub do innej
strefy pożarowej, powinna być nie mniejsza niż szerokość biegu klatki
schodowej, określona zgodnie z § 68 ust. 1 i 2.

5. Szerokość drzwi w świetle na drodze
ewakuacyjnej,
niewymienionych w ust. 4, należy obliczać proporcjonalnie do liczby
osób, do których ewakuacji są one przeznaczone, przyjmując co najmniej
0,6 m szerokości na 100 osób, przy czym najmniejsza szerokość drzwi
powinna wynosić 0,9 m w świetle ościeżnicy.

6. Wysokość drzwi, o których mowa w ust. 1,4 i
5, powinna odpowiadać wymaganiom § 62 ust. 1.

§ 240. 1. Drzwi
wieloskrzydłowe, stanowiące
wyjście ewakuacyjne z pomieszczenia oraz na drodze ewakuacyjnej,
powinny mieć co najmniej jedno, nieblokowane skrzydło drzwiowe o
szerokości nie mniejszej niż 0,9 m.

2. Szerokość skrzydła drzwi wahadłowych,
stanowiących wyjście
ewakuacyjne z pomieszczenia oraz na drodze ewakuacyjnej, powinna
wynosić co najmniej dla drzwi jednoskrzydłowych – 0,9 m, a dla drzwi
dwuskrzydłowych – 0,6 m, przy czym oba skrzydła drzwi dwuskrzydłowych
muszą mieć tę samą szerokość.

3. Zabrania się stosowania do celów ewakuacji
drzwi obrotowych i podnoszonych.

4. Drzwi rozsuwane mogą stanowić wyjścia na
drogi ewakuacyjne,
a także być stosowane na drogach ewakuacyjnych, jeżeli są przeznaczone
nie tylko do celów ewakuacji, a ich konstrukcja zapewnia:

1) otwieranie automatyczne
i ręczne bez możliwości ich blokowania,

2) samoczynne ich
rozsunięcie i pozostanie w
pozycji otwartej w wyniku zasygnalizowania pożaru przez system
wykrywania dymu chroniący strefę pożarową, do ewakuacji z której te
drzwi są przeznaczone, a także w przypadku awarii drzwi.

5. W bramach i ścianach przesuwanych
na drogach
ewakuacyjnych powinny znajdować się drzwi otwierane ręcznie
albo w
bezpośrednim sąsiedztwie tych bram i ścian powinny być
umieszczone
i wyraźnie oznakowane drzwi przeznaczone do celów ewakuacji.

6. Drzwi, bramy i inne zamknięcia otworów o
wymaganej klasie
odporności ogniowej lub dymoszczelności powinny być zaopatrzone w
urządzenia, zapewniające samoczynne zamykanie otworu w razie pożaru.
Należy też zapewnić możliwość ręcznego otwierania drzwi służących do
ewakuacji.

7. Drzwi stanowiące wyjście ewakuacyjne z
pomieszczenia, w
którym może przebywać jednocześnie więcej niż 300 osób, oraz drzwi na
drodze ewakuacyjnej z tego pomieszczenia, powinny być wyposażone w
urządzenia przeciwpaniczne.

§ 241. 1. Obudowa
poziomych dróg ewakuacyjnych
powinna mieć klasę odporności ogniowej wymaganą dla ścian wewnętrznych,
nie mniejszą jednak niż E I 15, z uwzględnieniem § 217. Wymaganie klasy
odporności ogniowej dla obudowy poziomych dróg ewakuacyjnych nie
dotyczy obudowy krytego ciągu pieszego – pasażu, o którym mowa
w §
247 ust. 2.

2. W ścianach wewnętrznych, stanowiących
obudowę dróg
ewakuacyjnych w strefach pożarowych ZL III i PM, dopuszcza się
umieszczenie nieotwieranych naświetli powyżej 2 m od poziomu posadzki,
jeżeli przylegające pomieszczenia nie są zagrożone wybuchem i jeżeli
gęstość obciążenia ogniowego w tych pomieszczeniach nie przekracza 1000
MJ/m2.

3. W ścianach zewnętrznych budynków, przy
których znajduje się
galeria, będąca jedyną drogą ewakuacyjną, dopuszcza się umieszczenie
naświetli powyżej 2 m od posadzki tej galerii.

§ 242. 1.

Szerokość poziomych dróg ewakuacyjnych należy obliczać
proporcjonalnie do liczby osób mogących przebywać jednocześnie na danej
kondygnacji budynku, przyjmując co najmniej 0,6 m na 100 osób,
lecz nie mniej niż 1,4 m.

2. Dopuszcza się zmniejszenie szerokości
poziomej drogi
ewakuacyjnej do 1,2 m, jeżeli jest ona przeznaczona do ewakuacji nie
więcej niż 20 osób.

3. Wysokość drogi ewakuacyjnej powinna wynosić
co najmniej 2,2
m, natomiast wysokość lokalnego obniżenia 2 m, przy czym długość
obniżonego odcinka drogi nie może być większa niż 1,5 m.

4. Skrzydła drzwi, stanowiących wyjście na
drogę ewakuacyjną,
nie mogą, po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości
tej drogi.

§ 243. 1.

Korytarze stanowiące drogę ewakuacyjną w strefach
pożarowych ZL
powinny być podzielone na odcinki nie dłuższe niż 50 m przy
zastosowaniu przegród z drzwiami dymoszczelnymi lub innych urządzeń
technicznych, zapobiegających rozprzestrzenianiu się dymu.

2. Wymaganie, o którym mowa w ust. 1, nie
dotyczy korytarzy, na
których zastosowano rozwiązania techniczno-budowlane zabezpieczające
przed zadymieniem.

3. Przegrody, o których mowa w ust. 1, nad
sufitami
podwieszonymi i pod podłogami podniesionymi powyżej poziomu stropu lub
podłoża, powinny być wykonane z materiałów niepalnych.

§ 244. 1.

Na drogach ewakuacyjnych jest zabronione stosowanie:

1) spoczników ze stopniami,

2) schodów ze stopniami
zabiegowymi, jeżeli schody te są jedyną drogą ewakuacyjną.

2. Na drogach ewakuacyjnych dopuszcza się
stosowanie schodów
wachlarzowych, pod warunkiem zachowania najmniejszej szerokości stopni
określonych w § 69 ust. 6.

3. Na drogach ewakuacyjnych miejsca, w których
zastosowano
pochylnie lub stopnie umożliwiające pokonanie różnicy poziomów, powinny
być wyraźnie oznakowane.

§ 245. W budynkach:

1) niskim (N),
zawierającym strefę pożarową ZL II,

2) średniowysokim (SW),
zawierającym strefę pożarową ZL I, ZL II, ZL III lub ZL V,

3) niskim (N)
i średniowysokim (SW),
zawierającym strefę pożarową PM o gęstości obciążenia ogniowego powyżej
500 MJ/m2 lub pomieszczenie zagrożone wybuchem,

należy stosować klatki schodowe obudowane i zamykane
drzwiami oraz
wyposażone w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub służące do
usuwania dymu.

§ 246. 1. W
budynku wysokim (W) i
wysokościowym (WW) powinny być co najmniej dwie klatki schodowe
obudowane i oddzielone od poziomych dróg komunikacji ogólnej oraz
pomieszczeń przedsionkiem przeciwpożarowym, odpowiadającym wymaganiom §
232. Dopuszcza się dodatkowe pionowe drogi komunikacji ogólnej,
niespełniające tych wymagań, jeżeli łączą one kondygnacje w obrębie
jednej strefy pożarowej.

2. Klatki schodowe i przedsionki
przeciwpożarowe, stanowiące
drogę ewakuacyjną w budynku wysokim (W) dla stref pożarowych innych niż
ZL IV i PM oraz w budynku wysokościowym (WW), powinny być
wyposażone w urządzenia zapobiegające ich zadymieniu.

3. Klatki schodowe i przedsionki
przeciwpożarowe, stanowiące
drogę ewakuacyjną w budynku wysokim (W) dla strefy pożarowej PM,
powinny być wyposażone w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub
samoczynne urządzenia oddymiające uruchamiane za pomocą systemu
wykrywania dymu.

4. W budynku wysokim (W) niezawierającym strefy
pożarowej ZL II
dopuszcza się stosowanie tylko jednej klatki schodowej, jeżeli
powierzchnia rzutu poziomego budynku nie przekracza 750 m2.

5. W budynku wysokim (W) i wysokościowym (WW)
dopuszcza się
wykonywanie klatek schodowych, stanowiących drogę ewakuacyjną wyłącznie
dla stref pożarowych ZL IV, bez przedsionków oddzielających je od
poziomych dróg komunikacji ogólnej, jeżeli:

1) każde mieszkanie lub
pomieszczenie jest
oddzielone od poziomej drogi komunikacji ogólnej drzwiami o klasie
odporności ogniowej co najmniej E I 30,

2) klatki schodowe są
zamykane drzwiami dymoszczelnymi,

3) klatki schodowe są
wyposażone w urządzenia
zapobiegające zadymieniu lub w samoczynne urządzenia
oddymiające
uruchamiane za pomocą systemu wykrywania dymu.

6. W budynku średniowysokim (SW) i wyższym, w
strefie pożarowej
ZL V, drzwi z pomieszczeń, z wyjątkiem higienicznosanitarnych,
prowadzące na drogi komunikacji ogólnej, powinny mieć klasę odporności
ogniowej co najmniej E I 30.

§ 247. 1. W
budynku wysokim (W) i
wysokościowym (WW), w strefach pożarowych innych niż ZL IV, należy
zastosować rozwiązania techniczno-budowlane zabezpieczające przed
zadymieniem poziomych dróg ewakuacyjnych.

2. W krytym ciągu pieszym (pasażu), do którego
przylegają
lokale handlowe i usługowe, oraz w przekrytym dziedzińcu
wewnętrznym, należy zastosować rozwiązania techniczno-budowlane
zabezpieczające przed zadymieniem dróg ewakuacyjnych.

3. W podziemnej kondygnacji budynku, w której
znajduje się
pomieszczenie przeznaczone dla ponad 100 osób, oraz budowli podziemnej
z takim pomieszczeniem, należy zastosować rozwiązania
techniczno-budowlane zapewniające usuwanie dymu z tego pomieszczenia
i z dróg ewakuacyjnych.

§ 248.

Schody wewnętrzne w mieszkaniach w budynku
wielorodzinnym
oraz w budynku jednorodzinnym, zagrodowym i rekreacji
indywidualnej, a także budynku tymczasowym nieprzeznaczonym na cele
widowiskowe lub inne zgromadzenia ludzi, mogą nie spełniać wymagań
stawianych drogom ewakuacyjnym.

§ 249. 1. Ściany
wewnętrzne i stropy
stanowiące obudowę klatki schodowej lub pochylni powinny mieć klasę
odporności ogniowej określoną zgodnie z § 216, jak dla stropów
budynku.

2. Wymaganie, o którym mowa w ust. 1, nie
dotyczy pionowych
dróg komunikacji ogólnej przebiegających wyłącznie w obrębie jednej
strefy pożarowej, z zastrzeżeniem § 256 ust. 2.

3. Biegi i spoczniki schodów oraz pochylnie
służące do
ewakuacji powinny być wykonane z materiałów niepalnych i mieć klasę
odporności ogniowej co najmniej:

1) w budynkach o klasie
odporności pożarowej „A”, „B”
„C”– R 60,

2) w budynkach o klasie
odporności pożarowej „D”„E”
– R 30.

4. Wymaganie klasy odporności ogniowej, o
którym mowa w ust. 3,
nie dotyczy klatek schodowych wydzielonych na każdej kondygnacji
przedsionkami przeciwpożarowymi oraz schodów na antresolę w
pomieszczeniu, w którym się ona znajduje, jeżeli antresola ta jest
przeznaczona do użytku nie więcej niż 10 osób.

5. W budynku niskim o klasie odporności
pożarowej „D” lub „E”
w obudowanych klatkach schodowych, zamykanych drzwiami o klasie
odporności ogniowej co najmniej E I 30, dopuszcza się wykonanie biegów
i spoczników schodów z materiałów palnych.

6. Odległość między ścianą zewnętrzną,
stanowiącą obudowę
klatki schodowej, a inną ścianą zewnętrzną tego samego lub innego
budynku powinna być ustalona zgodnie z § 271, jeżeli co
najmniej
jedna z tych ścian nie spełnia wymagań klasy odporności ogniowej
określonej według § 216 jak dla stropu budynku z tą klatką schodową.

§ 250. 1. Piwnice
powinny być oddzielone od
pozostałej części budynku, z wyjątkiem budynków ZL IV niskich (N)
i średniowysokich (SW) stropami i ścianami o klasie
odporności ogniowej co najmniej R E I 60 i zamknięte drzwiami o klasie
odporności ogniowej co najmniej E I 30. Jeżeli drzwi do piwnic znajdują
się poniżej poziomu terenu, schody prowadzące z tego poziomu powinny
być zabezpieczone w sposób uniemożliwiający omyłkowe zejście ludzi do
piwnic w przypadku ewakuacji (np. ruchomą barierą).

2. W budynku wysokim (W) i wysokościowym (WW)
piwnice powinny
być oddzielone od klatki schodowej przedsionkiem przeciwpożarowym.

§ 251.

Wyjście z klatki schodowej na strych lub poddasze
powinno być
zamykane drzwiami lub klapą wyjściową o klasie odporności ogniowej co
najmniej:

1) w budynkach niskich (N)
– E I 15,

2) w budynkach
średniowysokich (SW) i wyższych – E I 30.

§ 252. Schodów i pochylni
ruchomych nie zalicza się do dróg ewakuacyjnych.

§ 253. 1. W
budynku ZL I, ZL II, ZL III lub ZL
V, mającym kondygnację z posadzką na wysokości powyżej 25 m ponad
poziomem terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku
oraz w
budynku wysokościowym (WW) ZL IV, przynajmniej jeden dźwig w każdej
strefie pożarowej powinien być przystosowany do potrzeb ekip
ratowniczych, spełniając wymagania Polskiej Normy dotyczącej dźwigów
dla straży pożarnej.

2. Dojście do dźwigu dla ekip ratowniczych
powinno prowadzić
przez przedsionek przeciwpożarowy spełniający wymagania określone
w § 232.

3. Ściany i stropy szybu dźwigu dla ekip
ratowniczych powinny
mieć klasę odporności ogniowej wymaganą jak dla stropów budynku,
zgodnie z § 216.

4. Szyb dźwigu dla ekip ratowniczych powinien
być wyposażony w urządzenia zapobiegające zadymieniu.

§ 254.

§ 255.

§ 256. 1. Długość
drogi ewakuacyjnej od
wyjścia z pomieszczenia na tę drogę do wyjścia do innej strefy
pożarowej lub na zewnątrz budynku, zwanej dalej „dojściem
ewakuacyjnym”
,
mierzy się wzdłuż osi drogi ewakuacyjnej. W przypadku zakończenia
dojścia ewakuacyjnego przedsionkiem przeciwpożarowym, długość tę mierzy
się do pierwszych drzwi tego przedsionka.

2. Za równorzędne wyjściu do innej strefy
pożarowej, o którym
mowa w ust. 1, uważa się wyjście do obudowanej klatki schodowej,
zamykanej drzwiami o klasie odporności ogniowej co najmniej E I 30,
wyposażonej w urządzenia zapobiegające zadymieniu lub służące do
usuwania dymu, a w przypadku, o którym mowa w § 246
ust. 5 –
zamykanej drzwiami dymoszczelnymi.

3. Dopuszczalne długości dojść ewakuacyjnych w
strefach pożarowych określa poniższa tabela:

Rodzaj strefy pożarowej

Długość dojścia w m

przy jednym dojściu

przy co najmniej 2
dojściach[1]

1

2

3

Z pomieszczeniem zagrożonym wybuchem

10

40

PM o gęstości obciążenia ogniowego Q > 500
MJ/m2 bez pomieszczenia zagrożonego wybuchem

30[2]

60

PM o gęstości obciążenia ogniowego Q < =
500 MJ/m2 bez pomieszczenia zagrożonego wybuchem

60[2]

100

ZL I, II i V

10

40

ZL III

30[2]

60

ZL IV

60[2]

100

[1] Dla dojścia najkrótszego, przy czym dopuszcza się
dla drugiego
dojścia długość większą o 100% od najkrótszego. Dojścia te nie mogą się
pokrywać ani krzyżować.

[2] W tym nie więcej niż 20 m na poziomej drodze
ewakuacyjnej.

4. Długości dojść ewakuacyjnych, o których mowa
w ust. 3, mogą być powiększone pod warunkiem ochrony:

1) strefy pożarowej
stałymi samoczynnymi urządzeniami gaśniczymi wodnymi – o 50 %,

2) drogi ewakuacyjnej
samoczynnymi urządzeniami oddymiającymi uruchamianymi za pomocą systemu
wykrywania dymu – o 50%.

Przy jednoczesnym stosowaniu tych urządzeń długość
dojścia może być powiększona o 100%.

5. Wyjście z klatki schodowej, o której mowa w
ust. 2, powinno
prowadzić na zewnątrz budynku, bezpośrednio lub poziomymi drogami
komunikacji ogólnej, których obudowa odpowiada wymaganiom § 249 ust. 1,
a otwory w obudowie mają zamknięcia o klasie odporności ogniowej co
najmniej E I 30.

6. Dopuszcza się przeprowadzenie drogi
ewakuacyjnej do wyjścia
na zewnątrz budynku z klatki schodowej oraz z poziomych dróg
komunikacji ogólnej przez hol, mogący spełniać także funkcje
uzupełniające do funkcji wynikających z przeznaczenia budynku, takie
jak: recepcyjna, ochrony budynku, drobnej sprzedaży, pod warunkiem że:

1) przez jeden hol możliwe
jest przeprowadzenie
drogi ewakuacyjnej tylko z jednej klatki schodowej, przy czym
ograniczenie to nie odnosi się do klatek schodowych z odrębnym,
nieprowadzącym przez ten hol, wyjściem ewakuacyjnym,

2) hol nie znajduje
się w strefie pożarowej PM
o gęstości obciążenia ogniowego powyżej 500 MJ/m2 ani też zawierającej
pomieszczenie zagrożone wybuchem,

3) hol jest oddzielony od
poziomych dróg komunikacji ogólnej, tak jak jest to wymagane dla klatki
schodowej, o której mowa w pkt 1,

4) wolna szerokość drogi
ewakuacyjnej jest co
najmniej o 50% większa od szerokości poziomej drogi ewakuacyjnej w
budynku, prowadzącej do tego wyjścia, określonej zgodnie z §
242
ust. 1, dla kondygnacji budynku o największej liczbie przewidywanych
osób, znajdujących się tam jedocześnie,

5) wysokość holu w
miejscu, w którym przebiega droga ewakuacyjna, jest nie mniejsza niż
3,3 m,

6) szerokość drzwi
wyjściowych na zewnątrz budynku
jest większa o 50% od minimalnej szerokości drzwi wyjściowych
określonej zgodnie z § 239 ust. 4.

7. Dopuszczalną długość drogi od wyjścia z
klatki schodowej, o
której mowa w ust. 2, do wyjścia na zewnątrz budynku określa się
zgodnie z ust. 3.

§ 257. 1. W
budynku PM, w którym jest wymagana
druga droga ewakuacyjna dla ludzi z wyższej kondygnacji, dopuszcza się
stosowanie na tej drodze drabiny ewakuacyjnej, prowadzącej na dach nad
niższą kondygnacją lub na poziom terenu, jeżeli liczba osób
przebywających jednocześnie na wyższej kondygnacji nie przekracza 50,
a w budynku z pomieszczeniem zagrożonym wybuchem – 15. Nie
dotyczy
to zakładów pracy chronionej.

2. Drabiny ewakuacyjne należy umieszczać w
miejscach łatwo
dostępnych. Sytuowanie drabin naprzeciw świetlików i okien jest
zabronione.

3. Dopuszcza się wykonywanie drabin
ewakuacyjnych bez obręczy
ochronnych, gdy różnica wysokości nie przekracza 3 m, z uwzględnieniem
wymagań § 101.

Rozdział 5

Wymagania przeciwpożarowe dla elementów wykończenia wnętrz i
wyposażenia stałego

§ 258. 1. W
strefach pożarowych ZL I, ZL II,
ZL III i ZL V stosowanie do wykończenia wnętrz materiałów i wyrobów
łatwo zapalnych, których produkty rozkładu termicznego są bardzo
toksyczne lub intensywnie dymiące, jest zabronione.

1a. W przypadku stosowania materiałów
wykończeniowych luźno
zwisających, w szczególności w kurtynach, zasłonach, draperiach,
kotarach oraz żaluzjach, za łatwo zapalne uważa się
materiały, których właściwości określone w badaniach zgodnych z
Polskimi Normami odnoszącymi się do zapalności i rozprzestrzeniania
płomienia przez wyroby włókiennicze nie spełniają co najmniej jednego z
kryteriów:

1) ti
³ 4 s,

2) ts
£ 30 s,

3) nie następuje
przepalenie trzeciej nitki,

4) nie występują płonące
krople.

2. Na drogach komunikacji ogólnej, służących
celom ewakuacji,
stosowanie materiałów i wyrobów budowlanych łatwo zapalnych jest
zabronione.

§ 259. 1. Podłogi
podniesione o więcej niż 0,2 m ponad poziom stropu lub innego podłoża
powinny mieć:

1) niepalną konstrukcję
nośną oraz co najmniej
niezapalne płyty podłogi od strony przestrzeni podpodłogowej, mające
klasę odporności ogniowej co najmniej R E I 30, a w budynku
wysokościowym (WW) lub ze strefą pożarową o gęstości obciążenia
ogniowego ponad 4 000 MJ/m2 oraz w strefach pożarowych ZL II –
co
najmniej R E I 60,

2) przestrzeń podpodłogową
podzieloną na sektory o
powierzchni nie większej niż 1 000 m2 przegrodami o klasie odporności
ogniowej co najmniej E I 30, a w budynku wysokościowym (WW)
lub ze
strefą pożarową o gęstości obciążenia ogniowego ponad 4 000 MJ/m2 – co
najmniej E I 60.

2. Przewody i kable elektryczne oraz inne
instalacje wykonane z
materiałów palnych, prowadzone w przestrzeni podpodłogowej podłogi
podniesionej i w przestrzeni ponad sufitami podwieszonymi,
wykorzystywanej do wentylacji lub ogrzewania pomieszczenia, powinny
mieć osłonę lub obudowę o klasie odporności ogniowej co najmniej E I
30, a w budynku wysokościowym (WW) lub w budynkach ze
strefą
pożarową o gęstości obciążenia ogniowego ponad 4000 MJ/m2
– co najmniej E I 60.

3. Na drogach ewakuacyjnych wykonywanie w
podłodze podniesionej otworów do wentylacji lub ogrzewania jest
zabronione.

§ 260. 1. W
pomieszczeniach, przeznaczonych do
jednoczesnego przebywania ponad 50 osób oraz w pomieszczeniach
produkcyjnych, stosowanie łatwo zapalnych przegród, stałych elementów
wyposażenia i wystroju wnętrz oraz wykładzin podłogowych jest
zabronione.

2. W pomieszczeniach stref pożarowych ZL II,
pomieszczeniach
magazynowych oraz w pomieszczeniach z podłogami podniesionymi,
stosowanie wykładzin podłogowych łatwo zapalnych jest zabronione.

§ 261.

Pomieszczenia przeznaczone do jednoczesnego przebywania
ponad 200
osób dorosłych lub 100 dzieci, w których miejsca do siedzenia są
ustawione w rzędach, powinny mieć:

1) fotele i inne siedzenia
trudno zapalne oraz
niewydzielające produktów rozkładu i spalania, określonych jako bardzo
toksyczne, zgodnie z Polską Normą dotyczącą badań wydzielania produktów
toksycznych; określenie trudno zapalny przypisuje się fotelom i innym
siedzeniom, które nie ulegają postępującemu tleniu i spalaniu
płomieniowemu w warunkach określonych Polską Normą dotyczącą badania
zapalności mebli tapicerowanych,

2) szerokość przejść
pomiędzy rzędami siedzeń nie
mniejszą niż 0,45 m, przy czym odległość tę należy ustalać, biorąc pod
uwagę odstęp między stałymi elementami siedzeń,

3) liczbę siedzeń w
rzędzie nie większą niż 16
pomiędzy przejściami oraz 8 w rzędzie przyściennym, przy czym dopuszcza
się zwiększenie liczby miejsc w rzędach odpowiednio do 40 i 20 pod
warunkiem zwiększenia odstępu między rzędami siedzeń o 1 cm na każde
dodatkowe siedzenie odpowiednio powyżej 16 lub 8,

4) szerokość przejść
komunikacyjnych nie mniejszą
niż 1,2 m przy liczbie osób do 150, a przy większej ich liczbie
szerokość tę należy zwiększyć proporcjonalnie o 0,6 m na 100 osób,

5) rzędy siedzeń
lub ławek trwale umocowane do podłogi albo siedzenia sztywno
łączone ze sobą w rzędy oraz między rzędami.

§ 262. 1. Okładziny
sufitów oraz sufity
podwieszone należy wykonywać z materiałów niepalnych lub niezapalnych,
niekapiących i nieodpadających pod wpływem ognia. Wymaganie to nie
dotyczy mieszkań.

2. Przestrzeń między sufitem podwieszonym i
stropem powinna być
podzielona na sektory o powierzchni nie większej niż 1000 m2,
a w
korytarzach – przegrodami co 50 m, wykonanymi z materiałów niepalnych.

§ 263. 1.

W łazienkach i saunach z piecykami gazowymi oraz termami
gazowymi i
elektrycznymi dopuszcza się stosowanie okładzin ściennych z materiałów
palnych, z tym że odległość tych urządzeń od okładzin powinna wynosić
co najmniej 0,3 m.

2. Stosowanie okładzin ściennych z materiałów
łatwo zapalnych
w łazienkach i saunach z piecem na paliwo stałe jest
zabronione.

§ 264.

Palne elementy wystroju wnętrz budynku, przez które lub
obok których
są prowadzone przewody ogrzewcze, wentylacyjne, dymowe lub spalinowe,
powinny być zabezpieczone przed możliwością zapalenia lub zwęglenia.

Rozdział 6

Wymagania przeciwpożarowe dla palenisk i instalacji

§ 265. 1. Palenisko
powinno być umieszczone na
podłożu niepalnym o grubości co najmniej 0,15 m, a przy piecach
metalowych bez nóżek – 0,3 m. Podłoga łatwo zapalna przed drzwiczkami
palenisk powinna być zabezpieczona pasem materiału niepalnego o
szerokości co najmniej 0,3 m, sięgającym poza krawędzie drzwiczek co
najmniej po 0,3 m.

2. Palenisko otwarte może być stosowane tylko w
pomieszczeniu,
w którym nie występuje zagrożenie wybuchem, w odległości co najmniej
0,6 m od łatwo zapalnych części budynku. W pomieszczeniach ze stropem
drewnianym palenisko otwarte powinno mieć okap wykonany z materiałów
niepalnych, wystający co najmniej 0,3 m poza krawędź paleniska.

3. Piec metalowy lub w ramach
metalowych, rury
przyłączeniowe oraz otwory do czyszczenia powinny być oddalone od łatwo
zapalnych, nieosłoniętych części konstrukcyjnych budynku co najmniej
0,6 m, a od osłoniętych okładziną z tynku o grubości 25 mm lub inną
równorzędną okładziną – co najmniej 0,3 m.

4. Piec z kamienia, cegły, kafli i podobnych
materiałów
niepalnych oraz przewody spalinowe i dymowe powinny być oddalone od
łatwo zapalnych, nieosłoniętych części konstrukcyjnych budynku co
najmniej 0,3 m, a od osłoniętych okładziną z tynku o grubości 25 mm na
siatce albo równorzędną okładziną – co najmniej 0,15 m.

§ 266. 1.

Przewody spalinowe i dymowe powinny być wykonane z
wyrobów niepalnych.

2. Przewody lub obudowa przewodów spalinowych i
dymowych
powinny spełniać wymagania określone w Polskiej Normie dotyczącej badań
ogniowych małych kominów.

3. Dopuszcza się wykonanie obudowy, o której
mowa w ust. 2, z
cegły pełnej grubości 12 cm, murowanej na zaprawie cementowo-wapiennej,
z zewnętrznym tynkiem lub spoinowaniem.

4. Między wylotem przewodu spalinowego i
dymowego a najbliższym
skrajem korony drzew dorosłych należy zapewnić zachowanie odległości co
najmniej 6 m, z zastrzeżeniem § 271 ust. 8.

§ 267. 1.

Przewody wentylacyjne powinny być wykonane z materiałów
niepalnych,
a palne izolacje cieplne i akustyczne oraz inne palne okładziny
przewodów wentylacyjnych mogą być stosowane tylko na zewnętrznej ich
powierzchni w sposób zapewniający nierozprzestrzenianie ognia.

2. Dopuszcza się w budynkach PM, z
wyjątkiem garaży,
wykonanie przewodów wentylacyjnych nierozprzestrzeniających ognia, pod
warunkiem że nie są one prowadzone przez drogi ewakuacyjne
oraz nie przepływa nimi powietrze o temperaturze powyżej 85°C
lub
zanieczyszczenia mogące się odkładać.

3. Odległość nieizolowanych przewodów
wentylacyjnych od wykładzin i powierzchni palnych powinna wynosić co
najmniej 0,5 m.

4. Drzwiczki rewizyjne stosowane w kanałach i
przewodach wentylacyjnych powinny być wykonane z materiałów niepalnych.

5. W pomieszczeniu kuchennym lub wnęce
kuchennej w mieszkaniu
dopuszcza się stosowanie przewodów wentylacji wywiewnej z materiałów co
najmniej trudno zapalnych.

6. Elastyczne elementy łączące, służące do
połączenia sztywnych
przewodów wentylacyjnych z elementami instalacji lub urządzeniami, z
wyjątkiem wentylatorów, powinny być wykonane z materiałów co najmniej
trudno zapalnych, posiadać długość nie większą niż 4 m, przy czym nie
powinny być prowadzone przez elementy oddzielenia przeciwpożarowego.

7. Elastyczne elementy łączące wentylatory z
przewodami
wentylacyjnymi powinny być wykonane z materiałów co najmniej trudno
zapalnych, przy czym ich długość nie powinna przekraczać 0,25 m.

8. Izolacje cieplne i akustyczne zastosowane w
instalacjach:
wodociągowej, kanalizacyjnej i ogrzewczej powinny być wykonane w sposób
zapewniający nierozprzestrzenianie ognia.

§ 268. 1.

Instalacje wentylacji mechanicznej i klimatyzacji w
budynkach, z
wyjątkiem budynków jednorodzinnych i rekreacji indywidualnej, powinny
spełniać następujące wymagania:

1) przewody wentylacyjne
powinny być wykonane i
prowadzone w taki sposób, aby w przypadku pożaru nie oddziaływały siłą
większą niż 1 kN na elementy budowlane, a także aby przechodziły przez
przegrody w sposób umożliwiający kompensacje wydłużeń przewodu,

2) zamocowania przewodów
do elementów budowlanych
powinny być wykonane z materiałów niepalnych, zapewniających przejęcie
siły powstającej w przypadku pożaru w czasie nie krótszym niż wymagany
dla klasy odporności ogniowej przewodu lub klapy odcinającej,

3) w przewodach
wentylacyjnych nie należy prowadzić innych instalacji,

4) filtry i tłumiki
powinny być zabezpieczone przed przeniesieniem się do ich wnętrza
palących się cząstek,

5) maszynownie
wentylacyjne i klimatyzacyjne w
budynkach mieszkalnych średniowysokich (SW) i wyższych oraz w
innych budynkach o wysokości powyżej dwóch kondygnacji nadziemnych
powinny być wydzielone ścianami o klasie odporności ogniowej co
najmniej E I 60 i zamykane drzwiami o klasie odporności ogniowej co
najmniej E I 30; nie dotyczy to obudowy urządzeń instalowanych ponad
dachem budynku.

2. Dopuszcza się instalowanie w przewodzie
wentylacyjnym
nagrzewnic elektrycznych oraz nagrzewnic na paliwo ciekłe lub gazowe,
których temperatura powierzchni grzewczych przekracza 160 °C, pod
warunkiem zastosowania ogranicznika temperatury, automatycznie
wyłączającego ogrzewanie po osiągnięciu temperatury powietrza 110 °C
oraz zabezpieczenia uniemożliwiającego pracę nagrzewnicy bez przepływu
powietrza.

3. Dopuszcza się zainstalowanie w przewodzie
wentylacyjnym
wentylatorów i urządzeń do uzdatniania powietrza pod warunkiem
wykonania ich obudowy o klasie odporności ogniowej E I 60.

4. Przewody wentylacyjne i klimatyzacyjne w
miejscu przejścia
przez elementy oddzielenia przeciwpożarowego powinny być wyposażone w
przeciwpożarowe klapy odcinające o klasie odporności ogniowej równej
klasie odporności ogniowej elementu oddzielenia przeciwpożarowego z
uwagi na szczelność ogniową, izolacyjność ogniową i dymoszczelność (E I
S), z zastrzeżeniem ust. 5.

5. Przewody wentylacyjne i klimatyzacyjne
samodzielne lub
obudowane prowadzone przez strefę pożarową, której nie obsługują,
powinny mieć klasę odporności ogniowej wymaganą dla elementów
oddzielenia przeciwpożarowego tych stref pożarowych z uwagi na
szczelność ogniową, izolacyjność ogniową i dymoszczelność (E I S) lub
powinny być wyposażone w przeciwpożarowe klapy odcinające zgodnie z
ust. 4.

6. W strefach pożarowych, w których jest
wymagana instalacja
sygnalizacyjno-alarmowa, przeciwpożarowe klapy odcinające powinny być
uruchamiane przez tę instalację, niezależnie od zastosowanego
wyzwalacza termicznego.

§ 269. 1. W
pomieszczeniach zagrożonych
wybuchem należy stosować urządzenia wstrzymujące automatycznie pracę
wentylatorów w razie powstania pożaru i sygnalizujące ich wyłączenie,
jeżeli działanie wentylatorów mogłoby przyczynić się do jego
rozprzestrzeniania.

2. W pomieszczeniach zagrożonych wybuchem
należy stosować oddzielną dla każdego pomieszczenia instalację
wyciągową.

3. Usytuowanie wentylacyjnych otworów
wyciągowych powinno
uwzględniać gęstość względną par cieczy i gazów występujących w
pomieszczeniu w stosunku do powietrza oraz przewidywany kierunek ruchu
zanieczyszczonego powietrza.

4. W pomieszczeniach, w których mogą występować
palne pyły,
tworzące z powietrzem mieszaniny wybuchowe, otwory wentylacji nawiewnej
powinny być usytuowane oraz wykonane tak, aby nie powodowały unoszenia
pyłów osiadłych.

5. Filtry, komory pyłowe i cyklony do palnych
pyłów powinny być
zlokalizowane w pomieszczeniach wydzielonych elementami oddzielenia
przeciwpożarowego lub też na zewnątrz budynku, w miejscu bezpiecznym
dla tych urządzeń oraz dla otoczenia.

6. Wymagania, o których mowa w ust. 5, nie
dotyczą przypadków
uzasadnionych względami technologicznymi, w których filtry, komory
pyłowe i cyklony stanowią bezpośrednie wyposażenie urządzeń i agregatów
produkcyjnych.

7. Przewody wentylacyjne przed miejscem
wprowadzenia do komór
pyłowych i cyklonów powinny być wyposażone w urządzenia zapobiegające
przeniesieniu się ognia.

8. Komory pyłowe i cyklony dla pyłów tworzących
z powietrzem
mieszaniny wybuchowe powinny być wyposażone w klapy lub przepony
przeciwwybuchowe, zabezpieczające konstrukcję cyklonu i komory, a także
konstrukcję budynku przed skutkami wybuchu.

§ 270. 1.

Instalacja wentylacji oddymiającej powinna:

1) usuwać dym z
intensywnością zapewniającą, że w
czasie potrzebnym do ewakuacji ludzi na chronionych przejściach i
drogach ewakuacyjnych nie wystąpi zadymienie lub temperatura
uniemożliwiające bezpieczną ewakuację,

2) mieć stały dopływ
powietrza zewnętrznego uzupełniającego braki tego powietrza w wyniku
jego wypływu wraz z dymem.

2. Przewody wentylacji oddymiającej,
obsługujące:

1) wyłącznie jedną strefę
pożarową, powinny mieć klasę odporności ogniowej z uwagi na szczelność
ogniową i dymoszczelność – E600 S, co najmniej
taką jak klasa odporności ogniowej stropu określona w § 216,
przy czym dopuszcza się stosowanie klasy E300 S,
jeżeli wynikająca z obliczeń temperatura dymu powstającego w czasie
pożaru nie przekracza 300 °C,

2) więcej niż jedną strefę
pożarową, powinny mieć
klasę odporności ogniowej E I S, co najmniej taką jak klasa odporności
ogniowej stropu określona w § 216.

3. Klapy odcinające do przewodów wentylacji
oddymiającej, obsługujące:

1) wyłącznie jedną strefę
pożarową, powinny być
uruchamiane automatycznie i mieć klasę odporności ogniowej z uwagi na
szczelność ogniową i dymoszczelność – E600 S AA,
co najmniej taką jak klasa odporności ogniowej stropu określona
w § 216, przy czym dopuszcza się stosowanie klasy E300
S AA, jeżeli wynikająca z obliczeń temperatura dymu powstającego w
czasie pożaru nie przekracza 300 °C,

2) więcej niż jedną strefę
pożarową, powinny być
uruchamiane automatycznie i mieć klasę odporności ogniowej E I S AA, co
najmniej taką jak klasa odporności ogniowej stropu określona
w §
216.

4. Wentylatory oddymiające powinny mieć klasę:

1) F600
60, jeżeli przewidywana temperatura dymu przekracza 400 °C,

2) F400
120 w pozostałych przypadkach,
przy czym dopuszcza się inne klasy, jeżeli z analizy obliczeniowej
temperatury dymu oraz zapewnienia bezpieczeństwa ekip ratowniczych
wynika taka możliwość.

5. Klapy dymowe w grawitacyjnej wentylacji
oddymiającej powinny mieć klasę:

1) B300
30 – dla klap otwieranych automatycznie,

2) B600
30 – dla klap otwieranych wyłącznie w sposób ręczny.

Rozdział
7

Usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe

§ 271. 1. Odległość
między zewnętrznymi
ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a
mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej(E),
określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie
powinna, z
zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż odległość w metrach
określona w poniższej tabeli:

Rodzaj budynku oraz dla
budynku PM maksymalna gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej PM

Q w MJ/m2

Rodzaj budynku oraz dla
budynku PM maksymalna gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej PM

Q w MJ/m2

ZL

IN

PM

Q < = 1000

1000 < Q < =
4000

Q > 4000

1

2

3

4

5

6

ZL

8

8

8

15

20

IN

8

8

8

15

20

PM Q < = 1000

8

8

8

15

20

PM 1000 < Q < = 4000

15

15

15

15

20

PM Q > 4000

20

20

20

20

20

2. Jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych
usytuowana od strony
sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest
rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy
zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub
przekrycia dachu obu budynków – o 100 %.

3. Jeżeli co najmniej w jednym z budynków
znajduje się
pomieszczenie zagrożone wybuchem, wówczas odległość między ich
zewnętrznymi ścianami nie powinna być mniejsza niż 20 m.

4. Jeżeli ściana zewnętrzna budynku ma na
powierzchni nie
większej niż 65%, lecz nie mniejszej niż 30%, klasę odporności
ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli,
wówczas odległość między tą ścianą lub jej częścią a ścianą
zewnętrzną drugiego budynku należy zwiększyć w stosunku do określonej w
ust. 1 i 2 o 50%.

5. Jeżeli ściana zewnętrzna budynku ma na
powierzchni mniejszej
niż 30% klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust.
1 w 5 kolumnie tabeli, wówczas odległość między tą ścianą lub
jej
częścią a ścianą zewnętrzną drugiego budynku należy zwiększyć
w
stosunku do określonej w ust. 1 i 2 o 100%.

6. Odległość między ścianami zewnętrznymi
budynków lub
częściami tych ścian może być zmniejszona o 50%, w stosunku do
określonej w ust. 1-5, jeżeli we wszystkich strefach pożarowych
budynków, przylegających odpowiednio do tych ścian lub ich części, są
stosowane stałe urządzenia gaśnicze wodne.

7. Odległość od ściany zewnętrznej budynku lub
jej części do
ściany zewnętrznej drugiego budynku może być zmniejszona o 25%, w
stosunku do określonej w ust. 1-5, jeżeli we wszystkich strefach
pożarowych budynku, przylegających odpowiednio do tej ściany lub jej
części, są stosowane stałe urządzenia gaśnicze wodne.

8. Najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od
granicy lasu
należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku
ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień.

9. Odległości, o których mowa w ust. 1, dla
budynków
wymienionych w § 213, bez pomieszczeń zagrożonych wybuchem,
można
zmniejszyć o 25 %, jeżeli są zwrócone do siebie ścianami i dachami z
przekryciami nierozprzestrzeniającymi ognia, niemającymi otworów.

10. W pasie terenu o szerokości określonej w
ust. 1-7,
otaczającym ściany zewnętrzne budynku, niebędące ścianami oddzielenia
przeciwpożarowego, ściany zewnętrzne innego budynku powinny spełniać
wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5 dla ścian oddzielenia
przeciwpożarowego obu budynków.

11. Wymaganie, o którym mowa w ust. 10, dotyczy
pasa terenu o
szerokości zmniejszonej o 50% w odniesieniu do tych ścian zewnętrznych
obu budynków, które tworzą między sobą kąt 60° lub większy, lecz
mniejszy niż 120°.

12. Wymaganie, o którym mowa w ust. 10, nie
dotyczy budynków, które:

1) są oddzielone od siebie
ścianą oddzielenia
przeciwpożarowego, spełniającą dla obu budynków wymagania określone
w § 232 ust. 4 i 5, z zastrzeżeniem § 218, lub

2) mają ściany zewnętrzne
tworzące między sobą kąt nie mniejszy niż 120°.

13. Otwarte składowisko, ze względu na
usytuowanie, należy traktować jak budynek PM.

§ 272. 1. Odległość
ściany zewnętrznej
wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki
budowlanej powinna wynosić co najmniej połowę odległości określonej
w § 271 ust. 1-7, przyjmując, że na działce niezabudowanej
będzie
usytuowany budynek o przeznaczeniu określonym w miejscowym planie
zagospodarowania przestrzennego, przy czym dla budynków PM należy
przyjmować, że będzie on miał gęstość obciążenia ogniowego strefy
pożarowej Q większą od 1 000 MJ/m2, lecz nie większą niż 4 000
MJ/m2, a w przypadku braku takiego planu – budynek ZL ze
ścianą
zewnętrzną, o której mowa w § 271 ust. 1.

2. Budynki mieszkalne jednorodzinne, rekreacji
indywidualnej
oraz budynki mieszkalne zagrodowe i gospodarcze, ze ścianami i dachami
z przekryciami nierozprzestrzeniającymi ognia, powinny być sytuowane w
odległości nie mniejszej od granicy sąsiedniej, niezabudowanej działki,
niż jest to określone w § 12.

3. Budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy
działki
powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia
przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w §
232
ust. 4 i 5.

§ 273. 1. Odległości
między ścianami
zewnętrznymi budynków położonych na jednej działce budowlanej nie
ustala się, z zastrzeżeniem § 249 ust. 6, jeżeli łączna powierzchnia
wewnętrzna tych budynków nie przekracza najmniejszej dopuszczalnej
powierzchni strefy pożarowej wymaganej dla każdego ze znajdujących się
na tej działce rodzajów budynków.

2. Odległość zbiornika naziemnego oleju
opałowego zasilającego kotłownię od budynku ZL powinna wynosić co
najmniej 10 m.

3. Dopuszcza się zmniejszenie odległości, o
których mowa w ust.
2, do 3 m, pod warunkiem wykonania ściany zewnętrznej budynku od strony
zbiornika jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności
ogniowej co najmniej R E I 120 lub wykonania takiej ściany pomiędzy
budynkiem a zbiornikiem.

4. Zbiorniki, o których mowa w ust. 3, powinny
być wykonane
jako stalowe dwupłaszczowe lub być lokalizowane na terenie
ukształtowanym w formie niecki, o pojemności większej od pojemności
zbiornika, z izolacją uniemożliwiającą przedostawanie się oleju do
gruntu.

5. Odległość budynku ZL od zbiornika
podziemnego oleju
opałowego, przykrytego warstwą ziemi o grubości nie mniejszej niż 0,5
m, powinna wynosić co najmniej 3 m, a od urządzenia spustowego,
oddechowego i pomiarowego tego zbiornika – co najmniej 10 m.

6. Odległości budynków PM i IN wykonanych z
materiałów
niepalnych od zbiorników i ich urządzeń, o których mowa w ust. 5,
powinny wynosić co najmniej 3 m.

Rozdział 8

Wymagania przeciwpożarowe dla garaży

§ 274. 1. Wymagania
przeciwpożarowe, określone
w niniejszym rozdziale, dotyczą garaży zamkniętych i otwartych, o
których mowa w § 102-108.

2. W przypadku gdy przepis rozporządzenia nie
określa rodzaju
garażu, należy rozumieć, że dotyczy on garaży zamkniętych i otwartych.

3. Jednokondygnacyjny, nadziemny garaż otwarty,
mający formę
zadaszenia miejsc postojowych z odkrytymi drogami manewrowymi, powinien
mieć elementy konstrukcji i przekrycia dachu niekapiące pod wpływem
wysokiej temperatury.

§ 275. 1. Klasę
odporności pożarowej garażu
należy przyjmować, jak dla budynku PM o gęstości obciążenia ogniowego
do 500 MJ/m2, pod warunkiem wykonania jego elementów jako
nierozprzestrzeniających ognia, niekapiących i nieodpadających pod
wpływem ognia, jeżeli przepisy rozporządzenia nie stanowią inaczej.

2. Dopuszcza się, z zastrzeżeniem § 277 ust. 5,
wykonanie nad
najwyższą kondygnacją garażu otwartego, będącego budynkiem niskim (N),
dodatkowego poziomu miejsc postojowych bez zadaszenia lub z
zadaszeniem spełniającym wymagania określone w § 274 ust. 3.

3. Garaż otwarty, którego najwyższy poziom
parkowania znajduje
się nie wyżej niż 25 m nad poziomem otaczającego terenu, może
być
wykonany w klasie D odporności pożarowej, jeżeli nad kondygnacją
przeznaczoną do parkowania samochodów nie znajdują się inne
pomieszczenia.

§ 276. 1.

Usytuowanie garażu zamkniętego i otwartego powinno
odpowiadać
warunkom określonym w § 271 jak dla budynków PM o gęstości
obciążenia ogniowego do 1 000 MJ/m2, z zastrzeżeniem § 19.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do garażu o
liczbie
stanowisk postojowych nie większej niż 3, w zabudowie jednorodzinnej i
rekreacji indywidualnej.

§ 277. 1.

Powierzchnia strefy pożarowej w nadziemnym lub
podziemnym garażu zamkniętym nie powinna przekraczać 5 000 m2.

2. Powierzchnia, o której mowa w ust. 1, może
być powiększona o 100 %, jeżeli jest spełniony jeden z poniższych
warunków:

1) zastosowano ochronę
strefy pożarowej stałymi samoczynnymi urządzeniami gaśniczymi wodnymi,

2) wykonano, oddzielające
od siebie nie więcej niż
po 2 stanowiska postojowe, ściany o klasie odporności ogniowej, w
części pełnej co najmniej E I 30, od posadzki do poziomu zapewniającego
pozostawienie prześwitu pod stropem o wysokości 0,1 do 0,5 m na całej
ich długości.

3. W garażu zamkniętym strefa pożarowa
obejmująca więcej niż
jedną kondygnację podziemną powinna spełniać jeden z warunków
określonych w ust. 2.

4. W garażu zamkniętym o powierzchni całkowitej
przekraczającej 1 500 m2 należy stosować
samoczynne urządzenia oddymiające.

5. W przypadku zastosowania rozwiązania, o
którym mowa w ust. 2
pkt 1, klasa odporności ogniowej przewodów wentylacji oddymiającej
powinna odpowiadać wymaganiom określonym w § 270 ust. 2 –
jedynie
z uwagi na kryterium szczelności ogniowej (E).

§ 278. 1. Na
każdej kondygnacji garażu, której powierzchnia całkowita przekracza 1
500 m2,
powinny znajdować się co najmniej dwa wyjścia ewakuacyjne, przy czym
jednym z tych wyjść może być wjazd lub wyjazd. Długość przejścia do
najbliższego wyjścia ewakuacyjnego nie może przekraczać:

1) w garażu zamkniętym –
40 m,

2) w garażu otwartym – 60
m.

2. Długość przejścia, o którym mowa w ust. 1, w
przypadku
garażu zamkniętego, może być powiększona zgodnie z zasadami określonymi
w § 237 ust. 6 i 7.

3. Wyjście ewakuacyjne powinno być dostępne
także w przypadku zamknięcia bram między strefami pożarowymi.

4. Jeżeli poziom parkowania leży nie wyżej niż
3 m nad poziomem
terenu urządzonego przy budynku, za wyjście ewakuacyjne mogą służyć
nieobudowane schody zewnętrzne.

5. W garażu podziemnym kondygnacje o
powierzchni powyżej 1 500
m2 powinny, w razie pożaru, mieć możliwość oddzielenia ich od siebie i
od kondygnacji nadziemnej budynku za pomocą drzwi, bram lub innych
zamknięć o klasie odporności ogniowej nie mniejszej niż E I 30.

§ 279. 1. W
garażu zamkniętym, znajdującym
się w budynku ZL, odległość w pionie między wrotami garażu a
oknami tego budynku powinna wynosić co najmniej 1,5 m. Odległość ta
może wynosić 1,1 m, jeżeli wykonano nad wjazdem do garażu daszek z
materiałów niepalnych o wysięgu co najmniej 0,6 m od lica ściany,
wysunięty obustronnie 0,8 m poza boczne krawędzie wrót garażu, lub
jeżeli wrota garażu są cofnięte o 0,8 m od lica ściany.

2. W budynku, o którym mowa w ust. 1, odległość
wrót garażu
wbudowanego lub przybudowanego od najbliższej krawędzi okien
pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w tym samym budynku nie może
być mniejsza niż 1,5 m w rzucie poziomym.

§ 280. 1.

Połączenie garażu z budynkiem wymaga zastosowania
przedsionka
przeciwpożarowego zamykanego drzwiami o klasie odporności ogniowej co
najmniej E I 30.

2. Nie wymaga się zastosowania przedsionka, o
którym mowa w
ust. 1, przed dźwigiem oddzielonym od garażu drzwiami o klasie
odporności ogniowej co najmniej E I 60.

3. Wymaganie, o którym mowa w ust. 1, nie
dotyczy budynków mieszkalnych jednorodzinnych i rekreacji indywidualnej.

§ 281.

Instalowanie w garażu studzienek rewizyjnych, urządzeń i
przewodów
gazowych, z zastrzeżeniem § 164 ust. 6, oraz umieszczanie otworów od
palenisk lub otworów rewizyjnych przeznaczonych do czyszczenia kanałów
dymowych, spalinowych i wentylacyjnych, jest zabronione.

Rozdział 9

Wymagania przeciwpożarowe dla budynków inwentarskich

§ 282. Od wymagań
dotyczących klasy odporności
pożarowej budynków, określonych w § 212, zwalnia się budynki
IN o
kubaturze brutto do 1 500 m3.

§ 283. Paszarnie,
kotłownie i inne pomieszczenia
wyposażone w paleniska lub trzony kuchenne, znajdujące się w
budynkach IN, powinny mieć podłogi, ściany i stropy wykonane z
materiałów niepalnych.

§ 284. Budynek IN powinien
spełniać następujące wymagania ewakuacyjne:

1) odległość od
najdalszego stanowiska dla zwierząt
do wyjścia ewakuacyjnego nie powinna przekraczać przy ściółkowym
utrzymaniu zwierząt – 50 m, a przy bezściółkowym – 75 m,

2) w bezściółkowym chowie
bydła, trzody chlewnej i
owiec, jeżeli liczba bydła i trzody chlewnej nie przekracza 15 sztuk, a
owiec – 200 sztuk, należy stosować co najmniej jedno wyjście
ewakuacyjne,

3) w budynku przeznaczonym
dla większej liczby
zwierząt aniżeli wymieniona w pkt 2 należy stosować co najmniej dwa
wyjścia, a z pomieszczeń podzielonych na sekcje – co najmniej
jedno wyjście ewakuacyjne z każdej sekcji,

4) wrota i drzwi w budynku
inwentarskim powinny otwierać się na zewnątrz pomieszczenia.

§ 285. Dopuszcza się
umieszczenie w jednym budynku części mieszkalnej i gospodarczej pod
następującymi warunkami:

1) część mieszkalna oraz
część gospodarcza mają odrębne wejścia,

2) między częścią
mieszkalną a gospodarczą zostanie wykonana ściana o klasie odporności
ogniowej co najmniej R E I 60.

Rozdział 10

Wymagania przeciwpożarowe dla budynków tymczasowych

§ 286. 1. Budynek
tymczasowy przeznaczony na stały pobyt ludzi powinien być wykonany co
najmniej w klasie „E” odporności pożarowej.
Budynek taki nie powinien mieć kondygnacji podziemnych i więcej niż 2
kondygnacje nadziemne.

2. Do wyznaczania minimalnej odległości budynku
tymczasowego od
innego budynku mają zastosowanie przepisy określające odległości między
budynkami ZL, PM lub IN, o których mowa w  § 271 i §
273 ust.
1.

3. Tymczasowy budynek wykonany z materiałów
palnych lub z
palną izolacją należy przegradzać w odstępach nieprzekraczających 24 m
ścianami oddzieleń przeciwpożarowych o klasie odporności ogniowej co
najmniej R E I 60; nie dotyczy to przypadków określonych w §
287 i
288.

4. Ściana oddzielenia przeciwpożarowego powinna
być wysunięta
co najmniej o 0,6 m poza lico ścian zewnętrznych i ponad palne pokrycie
dachu.

5. Dostęp do poddasza tymczasowego budynku
wykonanego z
materiałów palnych powinien być umożliwiony za pomocą wewnętrznego
wyłazu z klapą, o której mowa w § 251 pkt 1, o wymiarach co
najmniej 0,6×0,6 m, lub przez drabinę i drzwi zewnętrzne o wymiarach co
najmniej 0,6×1,6 m, umieszczone w szczytowej ścianie budynku.

6. Stosowanie instalacji elektrycznych lub
gazowych na strychu
tymczasowego budynku wykonanego z materiałów palnych jest zabronione.

§ 287.

Budynek tymczasowy może być przeznaczony na cele
widowiskowe lub inne zgromadzenia ludzi, jeżeli:

1) jest jednokondygnacyjny,

2) widownia jest dostępna
z poziomu terenu,

3) dach lub stropodach
mają przekrycie co najmniej trudno zapalne,

4) ma wyjścia, przejścia i
dojścia ewakuacyjne o
liczbie i wymiarach określonych w przepisach rozporządzenia, oznakowane
– zgodnie z Polskimi Normami – znakami bezpieczeństwa,

5) ma oświetlenie awaryjne,

6) ma instalację
elektryczną wykonaną zgodnie z Polskimi Normami.

§ 288. Pomieszczenie z
obudową pneumatyczną może
być wykorzystywane jako tymczasowy budynek PM o gęstości obciążenia
ogniowego strefy pożarowej nie wyższej od 1 000 MJ/ m2, pod warunkiem:

1) zachowania odległości
co najmniej 20 m od innych obiektów budowlanych,

2) użycia powłoki z
materiału co najmniej trudno zapalnego,

3) zastosowania wyłącznie
ogrzewania powietrznego,

4) zapewnienia liczby i
wymiarów wyjść, dojść i przejść ewakuacyjnych, określonych w przepisach
rozporządzenia,

5) oznakowania wyjść
ewakuacyjnych – zgodnie z Polskimi Normami – znakami bezpieczeństwa,

6) wyposażenia w
oświetlenie awaryjne,

7) wyposażenia w
instalację elektryczną wykonaną zgodnie z Polskimi Normami.

§ 289. Pomieszczenie, o
którym mowa w § 288,
przeznaczone do celów widowiskowych, wystawowych, rekreacyjnych lub
sportowych, powinno być dodatkowo wyposażone w:

1) konstrukcje umieszczone
wewnątrz lub na zewnątrz budynku do awaryjnego podwieszenia powłoki
pneumatycznej,

2) awaryjne urządzenie do
utrzymania ciśnienia w powłoce, zasilane z niezależnego źródła energii,

3) awaryjną wentylację
mechaniczną do wymiany powietrza, zasilaną z niezależnego źródła
energii,

4) wyjścia ewakuacyjne
rozmieszczone możliwie równomiernie na obwodzie,

5) krzesła połączone ze
sobą w sposób trwały i
unieruchomione w rzędach co najmniej po 8 sztuk, ustawione zgodnie z
wymaganiami określonymi w § 261.

§ 290. Tymczasowy budynek
typu namiotowego
przeznaczony do celów widowiskowych powinien spełniać wymagania
określone w § 288 i 289, z wyjątkiem wymagań dotyczących
urządzeń
do utrzymywania ciśnienia w powłoce.

DZIAŁ VII

Bezpieczeństwo użytkowania

§ 291. Budynek i
urządzenia z nim związane powinny
być projektowane i wykonane w sposób niestwarzający niemożliwego do
zaakceptowania ryzyka wypadków w trakcie użytkowania, w szczególności
przez uwzględnienie przepisów niniejszego działu.

§ 292. 1. Wejścia
do budynku o wysokości
powyżej dwóch kondygnacji nadziemnych, mającego pomieszczenia
przeznaczone na pobyt ludzi, należy ochraniać daszkiem lub podcieniem
ochronnym o szerokości większej co najmniej o 1 m od szerokości drzwi
oraz o wysięgu lub głębokości nie mniejszej niż 1 m w
budynkach
niskich (N) i 1,5 m w budynkach wyższych. Wymaganie to nie dotyczy
budynków na terenie zakładów karnych, aresztów śledczych oraz zakładów
poprawczych i schronisk dla nieletnich.

2. Daszek, o którym mowa w ust. 1, powinien
mieć konstrukcję
umożliwiającą przeniesienie ewentualnych obciążeń, jakie w
prawdopodobnym zakresie może spowodować upadek okładzin elewacyjnych,
skrzydeł okiennych lub szyb.

§ 293. 1.

Tablice informacyjne, reklamy i podobne urządzenia oraz
dekoracje
powinny być tak usytuowane, wykonane i zamocowane, aby nie stanowiły
zagrożenia bezpieczeństwa dla użytkowników budynku i osób trzecich.

2. Daszki, balkony oraz stałe i ruchome osłony
przeciwsłoneczne
mogą być umieszczane na wysokości co najmniej 2,4 m nad poziomem
chodnika, z pozostawieniem nieosłoniętego pasma ruchu od strony jezdni
o szerokości co najmniej 1 m.

3. Wystawy sklepowe, gabloty reklamowe, a także
obudowy
urządzeń technicznych nie mogą być wysunięte poza płaszczyznę ściany
zewnętrznej budynku o więcej niż 0,5 m – przy zachowaniu użytkowej
szerokości chodnika nie mniejszej niż 2 m oraz zapewnieniu
bezpieczeństwa ruchu dla osób z dysfunkcją narządu wzroku.

4. Skrzydła drzwiowe i okienne oraz kraty,
okiennice lub inne
osłony, w pozycji otwartej lub zamkniętej, nie mogą zawężać szerokości
użytkowej chodnika usytuowanego bezpośrednio przy ścianie zewnętrznej
budynku, w której się znajdują.

5. Wymaganie określone w ust. 4 dotyczy także
zewnętrznych schodów i pochylni.

6. Urządzenia oświetleniowe, w tym reklamy,
umieszczone na
zewnątrz budynku lub w jego otoczeniu nie mogą powodować
uciążliwości dla jego użytkowników ani też przechodniów i kierowców.
Jeżeli światło skierowane jest na elewację budynku zawierającą okna,
natężenie oświetlenia na tej elewacji nie może przekraczać 5 luksów w
przypadku światła białego i 3 luksów w przypadku światła kolorowego
lub światła o zmieniającym się natężeniu, błyskowego,
ewentualnie
pulsującego.

§ 294. 1. Wpusty
kanalizacyjne, pokrywy
urządzeń sieci uzbrojenia terenu i instalacji podziemnych oraz inne
osłony otworów, usytuowane na trasie przejścia lub przejazdu, powinny
znajdować się w płaszczyźnie chodnika lub jezdni.

2. Wpusty kanalizacyjne oraz ażurowe osłony
otworów w
płaszczyźnie chodnika lub przejścia przez jezdnię powinny mieć odstępy
między prętami lub średnice otworów nie większe niż 20 mm.

3. Umieszczenie odbojów, skrobaczek,
wycieraczek do obuwia lub
podobnych urządzeń wystających ponad poziom płaszczyzny dojścia w
szerokości drzwi wejściowych do budynku jest zabronione.

§ 295.

Skrzydła drzwiowe, wykonane z przezroczystych tafli,
powinny być
oznakowane w sposób widoczny i wykonane z materiału zapewniającego
bezpieczeństwo użytkowników w przypadku stłuczenia.

§ 296. 1. Schody
zewnętrzne i wewnętrzne,
służące do pokonania wysokości przekraczającej 0,5 m, powinny być
zaopatrzone w balustrady lub inne zabezpieczenia od strony przestrzeni
otwartej.

2. W budynku mieszkalnym jednorodzinnym,
zagrodowym i rekreacji
indywidualnej warunek określony w ust. 1 uważa się za
spełniony
również wówczas, gdy schody i pochylnie o wysokości do 1 m, niemające
balustrad, są obustronnie szersze w stosunku do drzwi lub innego
przejścia, do którego prowadzą, co najmniej po 0,5 m.

3. Schody zewnętrzne i wewnętrzne, o których
mowa w ust. 1, w
budynku użyteczności publicznej powinny mieć balustrady lub poręcze
przyścienne, umożliwiające lewo- i prawostronne ich użytkowanie. Przy
szerokości biegu schodów większej niż 4 m należy zastosować dodatkową
balustradę pośrednią.

§ 297.

Konstrukcja schodów, pochylni, pomostów i galerii,
służących
komunikacji ogólnej w budynku mieszkalnym, zamieszkania zbiorowego i
użyteczności publicznej, nie może być podatna na wywoływane przez
użytkowników drgania.

§ 298. 1. Balustrady
przy schodach,
pochylniach, portfenetrach, balkonach i loggiach nie powinny mieć ostro
zakończonych elementów, a ich konstrukcja powinna zapewniać
przeniesienie sił poziomych, określonych w Polskiej Normie dotyczącej
podstawowych obciążeń technologicznych i montażowych. Wysokość i
wypełnienie płaszczyzn pionowych powinny zapewniać skuteczną ochronę
przed wypadnięciem osób. Szklane elementy balustrad powinny być
wykonane ze szkła o podwyższonej wytrzymałości na uderzenia, tłukącego
się na drobne, nieostre odłamki.

2. Wysokość i prześwity lub otwory w
wypełnieniu balustrad powinny mieć wymiary określone w tabeli:

Rodzaj budynków
(przeznaczenie użytkowe)

Minimalna wysokość
balustrady, mierzona do wierzchu poręczy (m)

Maksymalny prześwit lub
wymiar otworu pomiędzy elementami wypełnienia balustrady (m)

1

2

3

Budynki jednorodzinne i wnętrza mieszkań
wielopoziomowych

0,9

nie reguluje się

Budynki wielorodzinne i zamieszkania zbiorowego,
oświaty i wychowania oraz zakładów opieki zdrowotnej

1, 1

0,12

Inne budynki

1,1

0,2

3. W budynku, w którym przewiduje się zbiorowe
przebywanie
dzieci bez stałego nadzoru, balustrady powinny mieć rozwiązania
uniemożliwiające wspinanie się na nie oraz zsuwanie się po
poręczy.

4. Przy balustradach lub ścianach
przyległych do pochylni,
przeznaczonych dla ruchu osób niepełnosprawnych, należy zastosować
obustronne poręcze, umieszczone na wysokości 0,75 i 0,9 m od
płaszczyzny ruchu.

5. Poręcze przy schodach zewnętrznych i
pochylniach, przed ich
początkiem i za końcem, należy przedłużyć o 0,3 m oraz
zakończyć w
sposób zapewniający bezpieczne użytkowanie.

6. Poręcze przy schodach i pochylniach powinny
być oddalone od ścian, do których są mocowane, co najmniej 0,05 m.

7. Balustrady oddzielające różne poziomy w
halach sportowych,
teatrach, kinach, a także w innych budynkach użyteczności publicznej
powinny zapewniać bezpieczeństwo użytkowników także w przypadku paniki.
Dopuszcza się obniżenie pionowej części balustrady do 0,7 m, pod
warunkiem uzupełnienia jej górną częścią poziomą o szerokości dającej
łącznie z częścią pionową wymiar co najmniej 1,2 m.

§ 299. 1.

Okna w budynku powyżej drugiej kondygnacji nadziemnej, a
także okna
na niższych kondygnacjach, wychodzące na chodniki lub inne przejścia
dla pieszych, powinny mieć skrzydła otwierane do wewnątrz.

2. Dopuszcza się stosowanie okien otwieranych
na zewnątrz, o
poziomej osi obrotu i maksymalnym wychyleniu skrzydła do 0,6 m, mierząc
od lica ściany zewnętrznej, pod warunkiem zastosowania w nich szyb
zapewniających bezpieczeństwo użytkowania oraz umożliwienia ich mycia,
konserwacji i naprawy od wewnątrz pomieszczeń lub z urządzeń
technicznych instalowanych na zewnątrz budynku.

3. Przepisów określonych w ust. 1 i 2 nie
stosuje się do budynku wpisanego do rejestru zabytków.

4. Okna w budynku wysokościowym, na
kondygnacjach położonych
powyżej 55 m nad terenem, powinny mieć zabezpieczenia umożliwiające ich
otwarcie tylko przez osoby mające upoważnienia właściciela lub zarządcy
budynku.

5. Okna w pomieszczeniach przewidzianych do
korzystania przez
osoby niepełnosprawne powinny mieć urządzenia przeznaczone do ich
otwierania, usytuowane nie wyżej niż 1,2 m nad poziomem podłogi.

§ 300. 1. Kraty
zewnętrzne, zastosowane w
otworach okiennych i balkonowych, powinny być wykonane w sposób
zapobiegający możliwości wspinania się po nich do pomieszczeń
położonych na wyższych kondygnacjach.

2. Kraty i okiennice, w co najmniej jednym
otworze okiennym, powinny otwierać się od wewnątrz:

1) mieszkania,

2) pomieszczenia
mieszkalnego znajdującego się w budynku innym niż mieszkalnym,

3) pomieszczenia
przeznaczonego na pobyt ludzi w suterenie lub w budynku
tymczasowym z materiałów palnych,

4) pomieszczeń, o których
mowa w § 239 ust. 2.

3. Wymagania, o których mowa w ust. 1 i 2, nie
dotyczą zakładów
karnych i aresztów śledczych oraz zakładów poprawczych i schronisk dla
nieletnich.

§ 301. 1. W
budynku na kondygnacjach
położonych poniżej 25 m nad terenem odległość między górną krawędzią
wewnętrznego podokiennika a podłogą powinna wynosić co najmniej 0,85 m,
z wyjątkiem przyziemia oraz ścianek podokiennych w loggii, na
tarasie lub galerii, gdzie nie podlega ona ograniczeniom.

2. W budynku na kondygnacjach położonych
powyżej 25 m nad
terenem między górną krawędzią podokiennika a podłogą należy zachować
odległość co najmniej 1,1 m, z wyjątkiem okien wychodzących na loggie,
tarasy lub galerie.

3. Wysokość położenia podokiennika, określona w
ust. 1 i 2,
może być pomniejszona, pod warunkiem zastosowania zabezpieczenia okna
balustradą do wymaganej wysokości lub zastosowania w tej części okna
skrzydła nieotwieranego i szkła o podwyższonej wytrzymałości.

§ 302. 1.

W budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt
ludzi
temperatura na powierzchni elementów centralnego ogrzewania,
niezabezpieczonych przed dotknięciem przez użytkowników, nie może
przekraczać 90°C.

2. W budynku, o którym mowa w ust. 1,
lecz z ogrzewaniem
powietrznym, temperatura strumienia powietrza w odległości 1 cm od
wylotu do pomieszczenia nie może przekraczać 70°C – jeżeli znajduje się
on na wysokości ponad 3,5 m od poziomu podłogi i 45°C – w pozostałych
przypadkach.

3. W pomieszczeniu przeznaczonym na zbiorowy
pobyt dzieci oraz
osób niepełnosprawnych na grzejnikach centralnego ogrzewania należy
umieszczać osłony, ochraniające od bezpośredniego kontaktu z elementem
grzejnym.

4. W budynkach przeznaczonych na zbiorowy pobyt
dzieci i osób
niepełnosprawnych, w instalacji wody ciepłej powinny być stosowane
termostatyczne zawory mieszające z ograniczeniem maksymalnej
temperatury do 43 °C, a w instalacjach prysznicowych do 38 °C,
zapobiegające poparzeniu.

§ 303. 1. W
budynku na kondygnacjach
położonych powyżej 25 m nad terenem zabrania się stosowania balkonów.
Nie dotyczy to balkonów o przeznaczeniu technologicznym.

2. W budynku na kondygnacjach położonych
powyżej 25 m nad
terenem można stosować loggie wyłącznie z balustradami pełnymi.
Stosowanie logii powyżej 55 m nad terenem jest zabronione.

3. W budynku na kondygnacjach położonych
powyżej 12 m,
lecz nie wyżej niż 25 m nad terenem, można stosować
portfenetry,
pod warunkiem zastosowania w nich progów o wysokości co najmniej 0,15 m.

§ 304. 1.

Przeszklenie okien połaciowych, których krawędź jest
usytuowana na
wysokości ponad 3 m nad poziomem podłogi, świetlików oraz dachów w
budynkach użyteczności publicznej i zakładów pracy, powinno być
wykonane ze szkła lub innego materiału o podwyższonej wytrzymałości na
uderzenie.

2. Okładzina szklana ścian zewnętrznych budynku
wysokiego i
wysokościowego powinna być wykonana ze szkła o podwyższonej
wytrzymałości na uderzenia, tłukącego się na drobne, nieostre odłamki.

§ 305. 1.

Nawierzchnia dojść do budynków, schodów i pochylni
zewnętrznych i
wewnętrznych, ciągów komunikacyjnych w budynku oraz podłóg w
pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, a także posadzki w
garażu, powinna być wykonana z materiałów niepowodujących
niebezpieczeństwa poślizgu.

2. Posadzki i wykładziny w pomieszczeniach
przeznaczonych na
pobyt ludzi powinny być wykonane z materiałów antyelektrostatycznych,
spełniających warunki określone w Polskich Normach dotyczących ochrony
przed elektrycznością statyczną.

3. Nawierzchnia zewnętrznej pochylni
samochodowej o nachyleniu większym niż 15% powinna być karbowana.

§ 306. 1.

W budynku użyteczności publicznej, produkcyjnym i
magazynowym, w
miejscach, w których następuje zmiana poziomu podłogi, należy
zastosować rozwiązania techniczne, plastyczne lub inne sygnalizujące tę
różnicę.

2. W budynkach, o których mowa w ust. 1,
powierzchnie
spoczników schodów i pochylni powinny mieć wykończenie wyróżniające je
odcieniem, barwą bądź fakturą, co najmniej w pasie 30 cm od krawędzi
rozpoczynającej i kończącej bieg schodów lub pochylni.

§ 307.

W budynku produkcyjnym i magazynowym, w których mogą
wystąpić
zmienne obciążenia użytkowe stropów, schodów lub pomostów roboczych,
należy w widocznym miejscu umieścić tablicę informacyjną, określającą
dopuszczalną wielkość obciążenia tych elementów.

§ 308. 1. W
budynkach o dwóch lub więcej
kondygnacjach nadziemnych należy zapewnić wyjście na dach co najmniej z
jednej klatki schodowej, umożliwiające dostęp na dach i do urządzeń
technicznych tam zainstalowanych.

2. W budynkach wysokich (W) i wysokościowych
(WW) wyjścia, o
których mowa w ust. 1, należy zapewnić z każdej klatki schodowej.

3. Jako wyjście z klatki schodowej na dach
należy stosować
drzwi o szerokości 0,8 m i wysokości co najmniej 1,9 m lub klapy
wyłazowe o wymiarze 0,8 × 0,8 m w świetle, do których dostęp
powinien odpowiadać warunkom określonym w § 101.

4. Na dachu o spadku ponad 25% oraz na dachu
pokrytym
materiałami łamliwymi (tłukącymi) należy wykonać stałe dojścia do
kominów, urządzeń technicznych oraz anten radiowych i telewizyjnych.

5. Dojścia, o których mowa w ust. 4, na
odcinkach o nachyleniu ponad 25% powinny mieć zabezpieczenia przed
poślizgiem.

6. Na dachu o spadku ponad 100% powinny być
zamocowane stałe
uchwyty dla lin bezpieczeństwa lub bariery ochronne nad dolną krawędzią
dachu.

DZIAŁ VIII

Higiena i zdrowie

Rozdział 1

Wymagania ogólne

§ 309. Budynek powinien
być zaprojektowany i
wykonany z takich materiałów i wyrobów oraz w taki sposób, aby
nie
stanowił zagrożenia dla higieny i zdrowia użytkowników lub sąsiadów, w
szczególności w wyniku:

1) wydzielania się gazów
toksycznych,

2) obecności szkodliwych
pyłów lub gazów w powietrzu,

3) niebezpiecznego
promieniowania,

4) zanieczyszczenia lub
zatrucia wody lub gleby,

5) nieprawidłowego
usuwania dymu i spalin oraz nieczystości i odpadów w postaci stałej lub
ciekłej,

6) występowania wilgoci w
elementach budowlanych lub na ich powierzchniach,

7) niekontrolowanej
infiltracji powietrza zewnętrznego,

8) przedostawania się
gryzoni do wnętrza,

9) ograniczenia
nasłonecznienia i oświetlenia naturalnego.

Rozdział
2

Ochrona czystości powietrza

§ 310. 1. Budynek
przeznaczony na pobyt ludzi
i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane tak,
aby w pomieszczeniach zawartość w powietrzu stężeń i natężeń czynników
szkodliwych dla zdrowia, wydzielanych przez grunt, materiały i stałe
wyposażenie oraz powstających w trakcie użytkowania zgodnego z
przeznaczeniem pomieszczeń, nie przekraczała wartości dopuszczalnych,
określonych w przepisach sanitarnych oraz bezpieczeństwa i higieny
pracy.

2. Wymagania, o których mowa w ust. 1, stosuje
się odpowiednio do pomieszczeń przeznaczonych dla zwierząt.

3. W pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt
ludzi, w którym jest
wymagane zachowanie szczególnej czystości, stosowanie grzejników z rur
ożebrowanych jest zabronione.

§ 311.

Jeżeli w powietrzu wywiewanym z pomieszczenia występują
niedopuszczalne stężenia substancji szkodliwych, należy zastosować
urządzenia unieszkodliwiające je przed wyemitowaniem do atmosfery.

§ 312. 1. Budynek
z pomieszczeniami
przeznaczonymi na pobyt ludzi, dla inwentarza żywego, a także do
produkcji i przechowywania artykułów spożywczych oraz farmaceutycznych
nie może być wykonany z materiałów emitujących związki (gazy, pary,
pyły) szkodliwe dla zdrowia lub zapachowe w stopniu przekraczającym ich
dopuszczalne stężenia.

2. Jeżeli związki, o których mowa w ust. 1, są
emitowane przez
materiały w niedopuszczalnym stężeniu jedynie przez ograniczony czas,
dopuszcza się ich stosowanie pod warunkiem, że użytkowanie budynku lub
pomieszczeń, w których materiały te zostały zastosowane, nastąpi
dopiero po upływie terminu karencji, a w przypadku materiałów
emitujących zanieczyszczenia pyliste lub włókniste – po stwierdzeniu
przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego osiągnięcia stanu
zanieczyszczenia powietrza, zgodnego z przepisami odrębnymi w sprawie
dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia
wydzielanych przez materiały budowlane, urządzenia i elementy
wyposażenia.

Rozdział 3

Ochrona przed promieniowaniem jonizującym i polami elektromagnetycznymi

§ 313. 1. Budynek
z pomieszczeniami
przeznaczonymi na pobyt ludzi i dla inwentarza żywego nie może być
wykonany z materiałów i elementów wyposażenia niespełniających wymagań
przepisów odrębnych w sprawie dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników
szkodliwych dla zdrowia.

2. Średnie wartości roczne ekwiwalentnego
stężenia radonu w
pomieszczeniach budynku przeznaczonego na stały pobyt ludzi nie mogą
przekraczać dopuszczalnej wartości, określonej w przepisach odrębnych
dotyczących dawek granicznych promieniowania.

§ 314.

Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi
nie może być
wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie
dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego,
określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed
oddziaływaniem pól elektromagnetycznych.

Rozdział 4

Ochrona przed zawilgoceniem i korozją biologiczną

§ 315. Budynek powinien
być zaprojektowany i
wykonany w taki sposób, aby opady atmosferyczne, woda w gruncie i na
jego powierzchni, woda użytkowana w budynku oraz para wodna w powietrzu
w tym budynku nie powodowały zagrożenia zdrowia i higieny użytkowania.

§ 316. 1. Budynek
posadowiony na gruncie, na
którym poziom wód gruntowych może powodować przenikanie wody do
pomieszczeń, należy zabezpieczyć za pomocą drenażu zewnętrznego
lub w inny sposób przed infiltracją wody do wnętrza oraz
zawilgoceniem.

2. Ukształtowanie terenu wokół budynku powinno
zapewniać swobodny spływ wody opadowej od budynku.

§ 317. 1.

Ściany piwnic budynku oraz stykające się z
gruntem inne
elementy budynku, wykonane z materiałów podciągających wodę kapilarnie,
powinny być zabezpieczone odpowiednią izolacją przeciwwilgociową.

2. Części ścian zewnętrznych, bezpośrednio nad
otaczającym
terenem, tarasami, balkonami i dachami, powinny być zabezpieczone przed
przenikaniem wody opadowej i z topniejącego śniegu.

§ 318.

Rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe przegród
zewnętrznych i ich
uszczelnienie powinny uniemożliwiać przenikanie wody opadowej do
wnętrza budynków.

§ 319. 1. Dachy i
tarasy powinny mieć spadki
umożliwiające odpływ wód opadowych i z topniejącego śniegu do
rynien i wewnętrznych lub zewnętrznych rur spustowych.

2. Dachy w budynkach o wysokości powyżej 15 m
nad poziomem
terenu powinny mieć spadki umożliwiające odpływ wody do wewnętrznych
rur spustowych. Wymaganie to nie dotyczy budynków kultu religijnego,
budynków widowiskowych, hal sportowych, a także produkcyjnych i
magazynowych, w których taki sposób odprowadzenia wody jest niemożliwy
ze względów technologicznych.

3. W budynku wolno stojącym o wysokości do 4,5
m i powierzchni
dachu do 100 m2 dopuszcza się niewykonywanie rynien i rur spustowych,
pod warunkiem ukształtowania okapów w sposób zabezpieczający przed
zaciekaniem wody na ściany.

§ 320.

Balkony, loggie i tarasy powinny mieć posadzki wykonane
z materiałów nienasiąkliwych, mrozoodpornych i nieśliskich.

§ 321. 1. Na
wewnętrznej powierzchni
nieprzezroczystej przegrody zewnętrznej nie może występować kondensacja
pary wodnej umożliwiająca rozwój grzybów pleśniowych.

2. We wnętrzu przegrody, o której mowa w ust.
1, nie może
występować narastające w kolejnych latach zawilgocenie spowodowane
kondensacją pary wodnej.

3. Warunki określone w ust. 1 i 2 uważa
się za spełnione,
jeśli przegrody odpowiadają wymaganiom określonym w pkt 2.2.4.
załącznika nr 2 do rozporządzenia.

§ 322. 1. Rozwiązania
materiałowo-konstrukcyjne zewnętrznych przegród budynku, warunki
cieplno-wilgotnościowe, a także intensywność wymiany powietrza w
pomieszczeniach, powinny uniemożliwiać powstanie zagrzybienia.

2. Do budowy należy stosować materiały, wyroby
i elementy
budowlane odporne lub uodpornione na zagrzybienie i inne formy
biodegradacji, odpowiednio do stopnia zagrożenia korozją biologiczną.

3. Przed podjęciem przebudowy, rozbudowy lub
zmiany
przeznaczenia budynku, w przypadku stwierdzenia występowania
zawilgocenia i oznak korozji biologicznej, należy wykonać ekspertyzę
mykologiczną i na podstawie jej wyników – odpowiednie roboty
zabezpieczające.

DZIAŁ IX

Ochrona przed hałasem i drganiami

§ 323. 1. Budynek
i urządzenia z nim związane
powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu,
na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w
ich
sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także
umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających
warunkach.

2. Pomieszczenia w budynkach mieszkalnych,
zamieszkania
zbiorowego i użyteczności publicznej należy chronić przed
hałasem:

1) zewnętrznym
przenikającym do pomieszczenia spoza budynku,

2) pochodzącym od
instalacji i urządzeń stanowiących techniczne wyposażenie budynku,

3) powietrznym i
uderzeniowym, wytwarzanym przez
użytkowników innych mieszkań, lokali użytkowych lub pomieszczeń o
różnych wymaganiach użytkowych.

4) pogłosowym, powstającym
w wyniku odbić fal dźwiękowych od przegród ograniczających dane
pomieszczenie.

§ 324. Budynek, w którym
ze względu na prowadzoną w
nim działalność lub sposób eksploatacji mogą powstawać uciążliwe dla
otoczenia hałasy lub drgania, należy kształtować i zabezpieczać tak,
aby poziom hałasów i drgań przenikających do otoczenia z pomieszczeń
tego budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych określonych w
odrębnych przepisach dotyczących ochrony środowiska, a także nie
powodował przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i drgań w
pomieszczeniach innych budynków podlegających ochronie przeciwhałasowej
i przeciwdrganiowej określonego w Polskich Normach dotyczących
dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach oraz oceny
wpływu drgań na budynki i na ludzi w budynkach.

§ 325. 1. Budynki
mieszkalne, budynki
zamieszkania zbiorowego i budynki użyteczności publicznej należy
sytuować w miejscach najmniej narażonych na występowanie hałasu i
drgań, a jeżeli one występują i ich poziomy będą powodować w
pomieszczeniach tych budynków przekroczenie dopuszczalnego poziomu
hałasu i drgań, określonych w Polskich Normach dotyczących
dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach oraz oceny
wpływu drgań na budynki i na ludzi w budynkach, należy stosować
skuteczne zabezpieczenia.

2. Budynki z pomieszczeniami wymagającymi
ochrony przed
zewnętrznym hałasem i drganiami należy chronić przed tymi
uciążliwościami poprzez zachowanie odpowiednich odległości od ich
źródeł, usytuowanie i ukształtowanie budynku, stosowanie elementów
amortyzujących drgania oraz osłaniających i ekranujących przed hałasem,
a także racjonalne rozmieszczenie pomieszczeń w budynku oraz
zapewnienie izolacyjności akustycznej przegród zewnętrznych określonej
w Polskiej Normie dotyczącej wymaganej izolacyjności akustycznej
przegród w budynkach oraz izolacyjności akustycznej elementów
budowlanych.

§ 326. 1. Poziom
hałasu oraz drgań
przenikających do pomieszczeń w budynkach mieszkalnych, budynkach
zamieszkania zbiorowego i budynkach użyteczności publicznej, z
wyłączeniem budynków, dla których jest konieczne spełnienie
szczególnych wymagań ochrony przed hałasem, nie może przekraczać
wartości dopuszczalnych, określonych w Polskich Normach dotyczących
ochrony przed hałasem pomieszczeń w budynkach oraz oceny wpływu drgań
na ludzi w budynkach, wyznaczonych zgodnie z Polskimi Normami
dotyczącymi metody pomiaru poziomu dźwięku A w pomieszczeniach
oraz oceny wpływu drgań na ludzi w budynkach.

2. W budynkach, o których mowa w ust. 1,
przegrody zewnętrzne i
wewnętrzne oraz ich elementy powinny mieć izolacyjność akustyczną nie
mniejszą od podanej w Polskiej Normie dotyczącej wymaganej
izolacyjności akustycznej przegród w budynkach oraz izolacyjności
akustycznej elementów budowlanych, wyznaczonej zgodnie z Polskimi
Normami określającymi metody pomiaru izolacyjności akustycznej
elementów budowlanych i izolacyjności akustycznej w budynkach.
Wymagania odnoszą się do izolacyjności:

1) ścian zewnętrznych,
stropodachów, ścian
wewnętrznych, okien w przegrodach zewnętrznych i wewnętrznych oraz
drzwi w przegrodach wewnętrznych – od dźwięków powietrznych,

2) stropów i podłóg – od
dźwięków powietrznych i uderzeniowych,

3) podestów i biegów
klatek schodowych w obrębie lokali mieszkalnych – od dźwięków
uderzeniowych.

3. Prowadzone w budynku przewody i kanały
instalacyjne (w tym
kanały wentylacyjne) nie mogą powodować pogorszenia izolacyjności
akustycznej między pomieszczeniami poniżej wartości wynikających z
wymagań zawartych w Polskiej Normie dotyczącej izolacyjności
akustycznej przegród w budynkach oraz izolacyjności akustycznej
elementów budowlanych.

4. W budynku mieszkalnym wielorodzinnym:

1) izolacja akustyczna
stropów międzymieszkaniowych
powinna zapewniać zachowanie przez te stropy właściwości akustycznych,
o których mowa w ust. 2 pkt 2, bez względu na rodzaj zastosowanej
nawierzchni podłogowej,

2) należy unikać takich
układów funkcjonalnych,
przy których pomieszczenia sanitarne jednego mieszkania przylegają do
pokoju sąsiedniego mieszkania; jeżeli to wymaganie nie zostanie
spełnione, ściana międzymieszkaniowa oddzielająca pokój jednego
mieszkania od pomieszczenia sanitarnego i kuchni sąsiedniego
mieszkania, do której są mocowane przewody i urządzenia instalacyjne,
musi mieć konstrukcję zapewniającą ograniczenie przenoszenia przez
ścianę dźwięków materiałowych, co w szczególności można uzyskać przy
zastosowaniu ściany o masie powierzchniowej nie mniejszej niż 300 kg/m2,

3) przy mocowaniu urządzeń
i przewodów
instalacyjnych wewnątrz mieszkania, stanowiących jego wyposażenie
techniczne, należy stosować zabezpieczenia przeciwdrganiowe niezależnie
od konstrukcji i usytuowania przegrody, do której są mocowane,

4) w uzasadnionych
przypadkach dopuszcza się lokalizowanie:

a) urządzeń obsługujących
inne budynki – w pomieszczeniach technicznych,

b) zakładów usługowych
wyposażonych w hałaśliwe maszyny i urządzenia,

c) zakładów
gastronomicznych i innych prowadzących działalność rozrywkową

– pod warunkiem zastosowania specjalnych zabezpieczeń
przeciwdźwiękowych i przeciwdrganiowych, tak aby w
najniekorzystniejszych warunkach ich użytkowania poziomy hałasu i drgań
przenikających do pomieszczeń chronionych nie przekraczały wartości
dopuszczalnych określonych w Polskiej Normie dotyczącej dopuszczalnego
poziomu dźwięku w pomieszczeniach, zmierzonych zgodnie z Polską Normą
dotyczącą metody pomiaru poziomu dźwięku w pomieszczeniach, oraz
określonych w Polskiej Normie dotyczącej oceny wpływu drgań na ludzi w
budynkach.

5. W pomieszczeniach budynków użyteczności
publicznej, których
funkcja związana jest z odbiorem mowy lub innych pożądanych sygnałów
akustycznych, należy stosować takie rozwiązania budowlane oraz
dodatkowe adaptacje akustyczne, które zapewnią uzyskanie w
pomieszczeniach odpowiednich warunków określonych odrębnymi przepisami.
Adaptacje akustyczne należy wykonywać z materiałów o potwierdzonych
własnościach pochłaniania dźwięku wyznaczonych zgodnie z Polską Normą
określającą metodę pomiaru pochłaniania dźwięku przez elementy
budowlane.

§ 327. 1. Zabrania
się sytuowania przy
pomieszczeniach mieszkalnych pomieszczeń technicznych o szczególnej
uciążliwości, takich jak szyby i maszynownie dźwigowe lub zsypy
śmieciowe. Wymaganie to nie dotyczy przypadków, o których mowa
w §
196 ust. 2 oraz w § 197 ust. 2 – przy
nadbudowie lub
adaptacji strychu na cele mieszkalne.

2. Instalacje i urządzenia, stanowiące
techniczne wyposażenie
budynku mieszkalnego, zamieszkania zbiorowego i użyteczności
publicznej, nie mogą powodować powstawania nadmiernych hałasów i drgań,
utrudniających eksploatację lub uniemożliwiających ochronę użytkowników
pomieszczeń przed ich oddziaływaniem.

3. Sposób posadowienia urządzeń, o których mowa
w ust. 1, oraz
sposób ich połączenia z przewodami i elementami konstrukcyjnymi
budynku, jak również sposób połączenia poszczególnych odcinków
przewodów między sobą i z elementami konstrukcyjnymi budynku,
powinien zapobiegać powstawaniu i rozchodzeniu się hałasów i drgań do
pomieszczeń podlegających ochronie lub do otoczenia budynku.

4. Ściany i stropy oraz inne elementy budowlane
pomieszczeń
technicznych i garaży w budynkach mieszkalnych wielorodzinnych i
zamieszkania zbiorowego powinny mieć konstrukcję uniemożliwiającą
przenikanie z tych pomieszczeń hałasów i drgań do pomieszczeń
wymagających ochrony.

DZIAŁ X

Oszczędność energii i izolacyjność cieplna

§ 328. 1.  Budynek i jego instalacje ogrzewcze, wentylacyjne, klimatyzacyjne, ciepłej wody użytkowej, a w przypadku budynków użyteczności publicznej, zamieszkania zbiorowego, produkcyjnych, gospodarczych i magazynowych – również oświetlenia wbudowanego, powinny być zaprojektowane i wykonane w sposób zapewniający

spełnienie następujących wymagań minimalnych:

1)
wartość wskaźnika EP [kWh/(m 2
· rok)] określającego roczne obliczeniowe zapotrzebowanie na nieodnawialną energię pierwotną do ogrzewania, wentylacji, chłodzenia oraz przygotowania ciepłej wody użytkowej, a w przypadku budynków użyteczności publicznej, zamieszkania zbiorowego, produkcyjnych, gospodarczych
i  magazynowych  –  również
do  oświetlenia  wbudowanego,
obliczona  według  przepisów
dotyczących metodologii obliczania charakterystyki energetycznej budynków, jest mniejsza od wartości
obliczonej zgodnie ze wzorem, o którym mowa w § 329 ust. 1 lub 3, przy uwzględnieniu cząstkowych maksymalnych wartości wskaźnika EP, o których mowa w § 329 ust. 2;

2)
przegrody oraz wyposażenie techniczne budynku odpowiadają przynajmniej wymaganiom izolacyjności
cieplnej określonym w załączniku nr 2 do rozporządzenia oraz powierzchnia okien odpowiada wymaganiom określonym w pkt 2.1. załącznika nr 2 do rozporządzenia.

1a. Wymagania minimalne, o których mowa w ust. 1, uznaje się za spełnione dla budynku podlegającego
przebudowie,  jeżeli  przegrody
oraz  wyposażenie  techniczne
budynku  podlegające  przebudowie
odpowiadają przynajmniej wymaganiom
izolacyjności  cieplnej  określonym
w  załączniku  nr  2  do
rozporządzenia
oraz powierzchnia okien odpowiada wymaganiom określonym w pkt 2.1. załącznika nr 2 do rozporządzenia.

2. Budynek powinien być zaprojektowany i
wykonany w taki
sposób, aby ograniczyć ryzyko przegrzewania budynku w okresie letnim.

§ 329. 1. Maksymalną
wartość wskaźnika EP określającego roczne obliczeniowe zapotrzebowanie
budynku na nieodnawialną energię pierwotną do ogrzewania, wentylacji,
chłodzenia, przygotowania ciepłej wody użytkowej oraz oświetlenia
oblicza się zgodnie z poniższym wzorem:

EP = EPh+w
+ AEPC + AEPl; [kWh/(m2
• rok)]

gdzie:

EPh+w – cząstkowa maksymalna wartość wskaźnika EP
na potrzeby ogrzewania, wentylacji oraz przygotowania ciepłej wody
użytkowej,

AEPC
– cząstkowa maksymalna wartość wskaźnika EP na potrzeby chłodzenia,

AEPl – cząstkowa maksymalna wartość wskaźnika EP
na potrzeby oświetlenia.

2. Cząstkowe maksymalne
wartości wskaźnika EP wynoszą:

1) na potrzeby
ogrzewania, wentylacji oraz przygotowania ciepłej wody użytkowej:

Lp. Rodzaj budynku Cząstkowe maksymalne wartości
wskaźnika EPH+W na
potrzeby ogrzewania, wentylacji oraz przygotowania ciepłej wody
użytkowej [kWh/(m2 • rok)]
od 1 stycznia
2014 r.
od 1 stycznia
2017 r.
od 1 stycznia
2021 r.*)
1 2 3
Budynek
mieszkalny:
1 a) jednorodzinny 120 95 70
b) wielorodzinny 105 85 65
2 Budynek
zamieszkania zbiorowego
95 85 75
Budynek
użyteczności publicznej:
3 a) opieki
zdrowotnej
390 290 190
b) pozostałe 65 60 45
4 Budynek
gospodarczy, magazynowy i produkcyjny
110 90 70
* Od 1 stycznia
2019 r. – w przypadku budynków zajmowanych przez władze publiczne oraz
będących ich własnością.

2) na potrzeby
chłodzenia:

Lp. Rodzaj budynku Cząstkowe maksymalne wartości
wskaźnika AEPC na potrzeby chłodzenia [kWh/(m2
• rok)]*
od 1 stycznia
2014 r.
od 1 stycznia
2017 r.
od 1 stycznia
2021 r.**)
1 2 3
1 Budynek
mieszkalny:

a)
jednorodzinny

b)
wielorodzinny

AEPc =

10 • AfC/Af

AEPc =

10 • AfC/Af

AEPc =

5 • AfC/Af

1 2 3
2 Budynek
zamieszkania zbiorowego
AEPc =

25 • AfC/Af

AEPc =

25 • AfC/Af

AEPc =

25 • AfC/Af

3 Budynek
użyteczności publicznej:

a)
opieki zdrowotnej

b)
pozostałe

4 Budynek
gospodarczy, magazynowy i produkcyjny
gdzie:

Af
– powierzchnia użytkowa ogrzewana budynku [m2],

AfC
– powierzchnia użytkowa chłodzona budynku [m2].

* Jeżeli budynek
posiada instalację chłodzenia, w przeciwnym przypadku AEPC
= 0 kWh/(m2 • rok).

** Od 1 stycznia
2019 r. – w przypadku budynków zajmowanych przez władze publiczne oraz
będących ich własnością.

3) na potrzeby
oświetlenia:

Lp. Rodzaj budynku Cząstkowe maksymalne wartości
wskaźnika AEPL na potrzeby oświetlenia [kWh/(m2
• rok)] w zależności od czasu działania oświetlenia w ciągu roku t0
[h/rok]
*)
od 1 stycznia
2014 r.
od 1 stycznia
2017 r.
od 1 stycznia
2021 r.**)
1 2 3
1 Budynek
mieszkalny:

a)
jednorodzinny

b)
wielorodzinny

aepl=0 aepl
= 0
aepl
= 0
2 Budynek
zamieszkania zbiorowego
dla t0<
2500 AEPl = 50

dla t0
> 2500

aepl
= 100

dla t0<
2500 AEPl = 50

dla t0
> 2500

aepl
= 100

dla t0<
2500 AEPl = 25

dla t0
> 2500 AEPL = 50

3 Budynek
użyteczności publicznej:

a)
opieki zdrowotnej

b)
pozostałe

4 Budynek
gospodarczy, magazynowy i produkcyjny
* Jeżeli w
budynku należy uwzględnić oświetlenie wbudowane, w przeciwnym przypadku
AEPL = 0 kWh/(m2 • rok).
** Od 1 stycznia 2019 r. – w przypadku budynków zajmowanych przez
władze publiczne oraz będących ich własnością.

3.
W przypadku budynków o różnych funkcjach
użytkowych maksymalne wartości wskaźnika EP określającego roczne
obliczeniowe zapotrzebowanie budynku na nieodnawialną energię pierwotną
do ogrzewania, wentylacji, chłodzenia, przygotowania ciepłej wody
użytkowej i oświetlenia wbudowanego oblicza się zgodnie z poniższym
wzorem:

EP = Ei
(EPi • Af.) / Ei
Afi; [kWh/(m2 • rok)]

gdzie:

EPi
– maksymalna wartość wskaźnika EP określającego roczne obliczeniowe
zapotrzebowanie na nieodnawialną energię pierwotną do ogrzewania,
wentylacji, przygotowania ciepłej wody użytkowej, chłodzenia oraz
oświetlenia wbudowanego, dla części i-tej budynku o jednolitej funkcji
użytkowej o powierzchni Afi, obliczona zgodnie
ze wzorem, o którym mowa w ust. 1, przy uwzględnieniu cząstkowych
maksymalnych wartości wskaźnika EP, o których mowa w ust. 2,

Afi
– powierzchnia użytkowa ogrzewana (chłodzona) i-tej części budynku o
jednolitej funkcji użytkowej.

4.
Wymagania określone w § 328 ust. 2 uznaje
się za spełnione, jeżeli okna oraz inne przegrody przeszklone i
przezroczyste odpowiadają przynajmniej wymaganiom określonym w pkt
2.1.4. załącznika nr 2 do rozporządzenia.

 

 

DZIAŁ XI

Przepisy przejściowe i końcowe

§ 330. Przepisów
rozporządzenia nie stosuje się, z
zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, jeżeli przed
dniem
wejścia w życie rozporządzenia:

1) został złożony wniosek
o pozwolenie na budowę
lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te
zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów,

2) zostało dokonane
zgłoszenie budowy lub wykonania
robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymagane uzyskanie decyzji
o pozwoleniu na budowę.

§ 331. Traci moc
rozporządzenie Ministra Gospodarki
Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie
warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich
usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 i Nr 44, poz. 434, z 2000
r. Nr 16, poz. 214 oraz z 2001 r. Nr 17, poz. 207).

§ 332. Rozporządzenie
wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia.

Załącznik nr 1

WYKAZ POLSKICH NORM PRZYWOŁANYCH W
ROZPORZĄDZENIU

 

Lp.

Miejsce powołania normy

Numer normy

Tytuł normy

(zakres powołania)

1

2

3

4

1

§ 53 ust. 2 PN-EN 62305-1:2008 Ochrona odgromowa – Część 1: Zasady ogólne

  PN-EN 62305-2:2008 Ochrona odgromowa – Część 2: Zarządzanie ryzykiem

2

§ 96 ust. 1 PN-B-02151-02:1987 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem
pomieszczeń w budynkach – Dopuszczalne wartości poziomu dźwięku w
pomieszczeniach

  PN-B-02170:1985 Ocena szkodliwości drgań przekazywanych przez
podłoże na budynki

  PN-B-02171:1988 Ocena wpływu drgań na ludzi w budynkach

3

§ 98 ust. 2 PN-HD 308 S2:2007 Identyfikacja żył w kablach i przewodach
oraz w przewodach sznurowych

  PN-IEC 364-4-481:1994 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Ochrona
zapewniająca bezpieczeństwo – Dobór środków ochrony w zależności od
wpływów zewnętrznych – Wybór środków ochrony przeciwporażeniowej w
zależności od wpływów zewnętrznych

(w zakresie pkt 481.3.1.1)

  PN-EN 12464-1:2004 Światło i oświetlenie – Oświetlenie miejsc pracy –
Część 1: Miejsca pracy we wnętrzach

  PN-HD 60364-1:2010 Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część
1: Wymagania podstawowe, ustalanie ogólnych charakterystyk, definicje

  PN-HD 60364-4-41:2009 Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część
4-41: Ochrona dla
zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed porażeniem elektrycznym

  PN-IEC 60364-4-42:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Ochrona dla
zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed skutkami oddziaływania
cieplnego

  PN-IEC 60364-4-43:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed prądem
przetężeniowym

  PN-IEC 60364-4-442:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Ochrona dla
zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed przepięciami – Ochrona
instalacji niskiego napięcia przed przejściowymi przepięciami i
uszkodzeniami przy doziemieniach w sieciach wysokiego napięcia

  PN-IEC 60364-4-443:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Ochrona dla
zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed przepięciami – Ochrona przed
przepięciami atmosferycznymi lub łączeniowymi

  PN-IEC 60364-4-444:2001 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Ochrona dla
zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed przepięciami – Ochrona przed
zakłóceniami elektromagnetycznymi (EMI) w instalacjach obiektów
budowlanych

  PN-IEC 60364-4-45:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed obniżeniem
napięcia

  PN-IEC 60364-4-473:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Ochrona dla
zapewnienia bezpieczeństwa – Stosowanie środków ochrony zapewniających
bezpieczeństwo – Środki ochrony przed prądem przetężeniowym

  PN-IEC 60364-4-482:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Ochrona dla
zapewnienia bezpieczeństwa – Dobór środków ochrony w zależności od
wpływów zewnętrznych – Ochrona przeciwpożarowa

  PN-IEC 60364-5-51:2000 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego – Postanowienia ogólne

  PN-IEC 60364-5-52:2002 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego – Oprzewodowanie

  PN-IEC 60364-5-523:2001 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Dobór i montaż
wyposażenia elektrycznego – Obciążalność prądowa długotrwała przewodów

  PN-IEC 60364-5-53:2000 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Dobór i montaż
wyposażenia elektrycznego – Aparatura rozdzielcza i sterownicza

  PN-IEC 60364-5-534:2003 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Dobór i montaż
wyposażenia elektrycznego – Urządzenia do ochrony przed przepięciami

  PN-IEC 60364-5-537:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Dobór i montaż
wyposażenia elektrycznego – Aparatura rozdzielcza i sterownicza –
Urządzenia do odłączania izolacyjnego i łączenia

  PN-HD 60364-5-54:2010 Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część
5-54: Dobór i
montaż wyposażenia elektrycznego – Uziemienia, przewody ochronne i
przewody połączeń ochronnych

  PN-IEC 60364-5-551:2003 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Dobór i montaż
wyposażenia elektrycznego – Inne wyposażenie – Niskonapięciowe zespoły
prądotwórcze

  PN-HD 60364-5-559:2010 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Część 5-55: Dobór i
montaż wyposażenia elektrycznego – Inne wyposażenie – Sekcja 559:
Oprawy oświetleniowe i instalacje oświetleniowe

  PN-IEC 60364-5-56:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego – Instalacje bezpieczeństwa

  PN-HD 60364-6:2008 Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część
6: Sprawdzanie

  PN-EN 60445:2010 Zasady podstawowe i bezpieczeństwa przy
współdziałaniu człowieka z
maszyną, znakowanie i identyfikacja – Identyfikacja zacisków urządzeń i
zakończeń przewodów

  PN-EN 60446:2010 Zasady podstawowe i bezpieczeństwa przy
współdziałaniu człowieka z
maszyną, znakowanie i identyfikacja – Identyfikacja przewodów kolorami
albo znakami alfanumerycznymi

4

§ 113 ust 4 PN-B-01706:1992 Instalacje wodociągowe – Wymagania w projektowaniu

(w zakresie pkt 2.1; 2.3; 2.4.1; 2.4.3-2.4.5; 3.1.1-3.1.3; 3.1.5;
3.1.7; 3.2.2; 3.2.3; 3.3; 4.1; 4.2 i 4.4-4.6)

5

§ 113 ust. 7 PN-EN 1717:2003 Ochrona przed wtórnym zanieczyszczaniem wody w
instalacjach
wodociągowych i ogólne wymagania dotyczące urządzeń zapobiegających
zanieczyszczeniu przez przepływ zwrotny

6

§ 115 ust. 1 PN-B-10720:1998 Wodociągi – Zabudowa zestawów wodomierzowych w
instalacjach wodociągowych – Wymagania i badania przy odbiorze

(w zakresie pkt 2.1; 2.3; 2.4 i 2.6)

7

§ 116 ust. 3 PN-HD 60364-5-54:2010 Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część
5-54: Dobór i
montaż wyposażenia elektrycznego – Uziemienia, przewody ochronne i
przewody połączeń ochronnych

8

§ 120 ust. 4 PN-B-02440:1976 Zabezpieczenie urządzeń ciepłej wody użytkowej –
Wymagania

(w zakresie pkt 2; 3.1.1; 3.1.2 i 3.2.1-3.2.13)

9

§ 121 ust. 2 PN-B-10720:1998 Wodociągi – Zabudowa zestawów wodomierzowych w
instalacjach wodociągowych – Wymagania i badania przy odbiorze

(w zakresie pkt 2.1; 2.3; 2.4 i 2.6)

10

§ 122 ust. 2 PN-EN 12056-1:2002 Systemy kanalizacji grawitacyjnej wewnątrz
budynków – Cześć 1: Postanowienia ogólne i wymagania

(w zakresie pkt 4 i 5)

  PN-EN 12056-2:2002 Systemy kanalizacji grawitacyjnej wewnątrz
budynków – Cześć 2: Kanalizacja sanitarna – Projektowanie układu i
obliczenia

(w zakresie pkt 4-6)

  PN-EN 12056-3:2002 Systemy kanalizacji grawitacyjnej wewnątrz
budynków – Cześć 3: Przewody deszczowe – Projektowanie układu i
obliczenia

(w zakresie pkt 4-7)

  PN-EN 12056-4:2002 Systemy kanalizacji grawitacyjnej wewnątrz
budynków – Cześć 4: Pompownie ścieków – Projektowanie układu i
obliczenia

(w zakresie pkt 4-6)

  PN-EN 12056-5:2002 Systemy kanalizacji grawitacyjnej wewnątrz
budynków – Cześć 5:
Montaż i badania, instrukcje działania, użytkowania i eksploatacji

(w zakresie pkt 5-9)

  PN-EN 12109:2003 Wewnętrzne systemy kanalizacji podciśnieniowej

(w zakresie pkt 5; 7 i 8)

11

§ 124 PN-EN 12056-4:2002 Systemy kanalizacji grawitacyjnej wewnątrz
budynków – Część 4: Pompownie ścieków – Projektowanie układu i
obliczenia

(w zakresie pkt 4-6)

  PN-EN 13564-1:2004 Urządzenia przeciwzalewowe w budynkach – Część 1:
Wymagania

12

§ 125 ust. 4 PN-B-01707:1992 Instalacje kanalizacyjne – Wymagania w
projektowaniu

(w zakresie pkt 4.2.2 z wyjątkiem odwołania do pkt 3.5)

13

§ 131 PN-B-94340:1991 Zsyp na odpady

14

§ 133 ust. 3 PN-B-02413:1991 Ogrzewnictwo i ciepłownictwo – Zabezpieczenie
instalacji ogrzewań wodnych systemu otwartego – Wymagania

  PN-B-02414:1999 Ogrzewnictwo i ciepłownictwo – Zabezpieczenie
instalacji ogrzewań
wodnych systemu zamkniętego z naczyniami wzbiorczymi przeponowymi –
Wymagania

  PN-B-02415:1991 Ogrzewnictwo i ciepłownictwo – Zabezpieczenie
wodnych zamkniętych systemów ciepłowniczych – Wymagania

  PN-B-02416:1991 Ogrzewnictwo i ciepłownictwo – Zabezpieczenie
instalacji ogrzewań
wodnych systemu zamkniętego przyłączonych do sieci cieplnych – Wymagania

15

§ 133 ust. 4 PN-C-04607:1993 Woda w instalacjach ogrzewania – Wymagania i
badania dotyczące jakości wody

16

§ 134 ust. 1 PN-EN ISO 6946:2008 Komponenty budowlane i elementy budynku – Opór
cieplny i współczynnik przenikania ciepła – Metoda obliczania

  PN-EN ISO 10077-1:2007 Cieplne właściwości użytkowe okien, drzwi
i żaluzji –
Obliczanie współczynnika przenikania ciepła – Część 1: Postanowienia
ogólne

  PN-EN ISO 10077-2:2005 Cieplne właściwości użytkowe okien, drzwi
i żaluzji –
Obliczanie współczynnika przenikania ciepła – Część 2: Metoda
komputerowa dla ram

  PN-EN ISO 10211:2008 Mostki cieplne w budynkach – Strumienie ciepła i
temperatury powierzchni – Obliczenia szczegółowe

  PN-EN 12831:2006 Instalacje ogrzewcze w budynkach – Metoda
obliczania projektowego obciążenia cieplnego

  PN-EN ISO 13370:2008 Cieplne właściwości użytkowe budynków –
Przenoszenie ciepła przez grunt – Metody obliczania

  PN-EN ISO 13789:2008 Cieplne właściwości użytkowe budynków –
Współczynniki wymiany ciepła przez przenikanie i wentylację – Metoda
obliczania

  PN-EN ISO 14683:2008 Mostki cieplne w budynkach – Liniowy współczynnik
przenikania ciepła – Metody uproszczone i wartości orientacyjne

17

§ 134 ust. 2 PN-B-02403:1982 Ogrzewnictwo – Temperatury obliczeniowe zewnętrzne

18

§ 135 ust. 4 PN-B-02421:2000 Ogrzewnictwo i ciepłownictwo – Izolacja cieplna
przewodów, armatury i urządzeń – Wymagania i badania odbiorcze

(w zakresie pkt 2.1; 2.2; 2.3.1; 2.4.1-2.4.4 i 2.5.1-2.5.6)

19

§ 136 ust. 2 PN-B-02411:1987 Ogrzewnictwo – Kotłownie wbudowane na paliwo stałe
– Wymagania

(w zakresie pkt 2.1.3-2.1.6 i 2.1.8-2.1.10)

20

§ 136 ust. 2a PN-B-02411:1987 Ogrzewnictwo – Kotłownie wbudowane na paliwo stałe
– Wymagania

(w zakresie pkt 2.1.3-2.1.5; 2.1.6.2 i 2.1.9-2.1.10)

21

§ 136 ust. 3 PN-B-02411:1987 Ogrzewnictwo – Kotłownie wbudowane na paliwo stałe
– Wymagania

(w zakresie pkt 2.2.2-2.2.8 i 2.2.10-2.2.16)

22

§ 137 ust. 9 PN-E-05204:1994 Ochrona przed elektrycznością statyczną – Ochrona
obiektów, instalacji i urządzeń – Wymagania

23

§ 140 ust. 1 PN-B-10425:1989 Przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne murowane
z cegły – Wymagania techniczne i badania przy odbiorze

24

§ 142 ust. 2 PN-B-10425:1989 Przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne murowane
z cegły – Wymagania techniczne i badania przy odbiorze

(w zakresie pkt 3.3.2)

25

§ 143 ust. 1 PN-B-02011:1977

PN-B-02011:1977/Az1:2009

Obciążenia w obliczeniach statycznych – Obciążenie
wiatrem

(w zakresie pkt 3.3)

26

§ 147 ust. 1 PN-B-03430:1983

PN-B-03430:1983/Az3:2000

Wentylacja w budynkach mieszkalnych zamieszkania
zbiorowego i użyteczności publicznej – Wymagania

(z wyjątkiem pkt 5.2.1 i 5.2.3)

27

§ 147 ust. 3 PN-B-03421:1978 Wentylacja i klimatyzacja – Parametry obliczeniowe
powietrza
wewnętrznego w pomieszczeniach przeznaczonych do stałego przebywania
ludzi

28

§ 149 ust. 1 PN-B-03430:1983

PN-B-03430:1983/Az3:2000

Wentylacja w budynkach mieszkalnych zamieszkania
zbiorowego i użyteczności publicznej – Wymagania

(w zakresie pkt 2.1.2-2.1.4; 3.1 i 4.1)

29

§ 149 ust. 4 PN-B-03421:1978 Wentylacja i klimatyzacja – Parametry obliczeniowe
powietrza
wewnętrznego w pomieszczeniach przeznaczonych do stałego przebywania
ludzi

30

§ 153 ust. 2 PN-EN 1507:2007 Wentylacja budynków – Przewody wentylacyjne z
blachy o przekroju
prostokątnym – Wymagania dotyczące wytrzymałości i szczelności

  PN-EN 12237:2005 Wentylacja budynków – Sieć przewodów –
Wytrzymałość i szczelność przewodów z blachy o przekroju kołowym

31

§ 153 ust. 5 PN-EN 12097:2007 Wentylacja budynków – Sieć przewodów – Wymagania
dotyczące elementów
składowych sieci przewodów ułatwiających konserwację sieci przewodów

32

§ 154 ust. 6 PN-EN 779:2005 Przeciwpyłowe filtry powietrza do wentylacji
ogólnej – Określanie parametrów filtracyjnych

(w zakresie rozdziału 4)

33

§ 155 ust. 4 PN-B-03430:1983

PN-B-03430:1983/Az3:2000

Wentylacja w budynkach mieszkalnych zamieszkania
zbiorowego i użyteczności publicznej – Wymagania

(w zakresie pkt 2.1.5)

34

§ 157 ust. 2 PN-C-04753:2002 Gaz ziemny – Jakość gazu dostarczanego odbiorcom z
sieci rozdzielczej

(w zakresie rozdziału 2)

  PN-C-96008:1998 Przetwory naftowe – Gazy węglowodorowe – Gazy
skroplone C3-C4

(w zakresie rozdziału 3)

35

§ 163 ust. 1a PN-EN 1775:2009 Dostawa gazu – Przewody gazowe dla budynków –
Maksymalne ciśnienie robocze równe 5 bar lub mniejsze – Zalecenia
funkcjonalne

(w zakresie pkt 4.2)

36

§ 163 ust. 2 PN-EN 10208-1:2000 Rury stalowe przewodowe dla mediów palnych – Rury
o klasie wymagań A

37

§ 163 ust. 4 PN-EN 1775:2009 Dostawa gazu – Przewody gazowe dla budynków –
Maksymalne ciśnienie robocze równe 5 bar lub mniejsze – Zalecenia
funkcjonalne

(w zakresie pkt 4.2)

38

§ 166 ust. 1 PN-EN 1359:2004 Gazomierze – Gazomierze miechowe

39

§ 170 ust. 1 PN-B-03430:1983

PN-B-03430:1983/Az3:2000

Wentylacja w budynkach mieszkalnych zamieszkania
zbiorowego i użyteczności publicznej – Wymagania

(z wyjątkiem pkt 5.2.1 i 5.2.3)

40

§ 176 ust. 1 PN-B-02431-1:1999 Ogrzewnictwo – Kotłownie wbudowane na paliwa
gazowe o gęstości względnej mniejszej niż 1 – Wymagania

(w zakresie pkt 2.2 z wyłączeniem 2.2.1.4; 2.2.1.8; 2.2.2.4 i 2.2.2.5
oraz pkt 2.3 z wyłączeniem 2.3.8.1; 2.3.8.2; 2.3.9 i 2.3.14)

41

§ 180 PN-HD 308 S2:2007 Identyfikacja żył w kablach i przewodach
oraz w przewodach sznurowych

  PN-IEC 364-4-481:1994 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Ochrona
zapewniająca bezpieczeństwo – Dobór środków ochrony w zależności od
wpływów zewnętrznych – Wybór środków ochrony przeciwporażeniowej w
zależności od wpływów zewnętrznych

(w zakresie pkt 481.3.1.1)

  PN-N-01256-02:1992 Znaki bezpieczeństwa – Ewakuacja

  PN-B-02151-02:1987 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem
pomieszczeń w budynkach – Dopuszczalne wartości poziomu dźwięku w
pomieszczeniach

  PN-B-02171:1988 Ocena wpływu drgań na ludzi w budynkach

  PN-E-05010:1991 Zakresy napięciowe instalacji elektrycznych w
obiektach budowlanych

  PN-E-05115:2002 Instalacje elektroenergetyczne prądu przemiennego
o napięciu wyższym od 1 kV

  PN-E-08501:1988 Urządzenia elektryczne – Tablice i znaki
bezpieczeństwa

  PN-EN 12464-1:2004 Światło i oświetlenie – Oświetlenie miejsc pracy –
Część 1: Miejsca pracy we wnętrzach

  PN-EN 50160:2002

PN-EN 50160:2002/AC:2004

PN-EN 50160:2002/Ap1:2005

Parametry napięcia zasilającego w publicznych
sieciach rozdzielczych

  PN-EN 50310:2007 Stosowanie połączeń wyrównawczych i uziemiających
w budynkach z zainstalowanym sprzętem informatycznym

  PN-HD 60364-1:2010 Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część
1: Wymagania podstawowe, ustalanie ogólnych charakterystyk, definicje

  PN-HD 60364-4-41:2009 Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część
4-41: Ochrona dla
zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed porażeniem elektrycznym

  PN-IEC 60364-4-42:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Ochrona dla
zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed skutkami oddziaływania
cieplnego

  PN-IEC 60364-4-43:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed prądem
przetężeniowym

  PN-IEC 60364-4-442:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Ochrona dla
zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed przepięciami – Ochrona
instalacji niskiego napięcia przed przejściowymi przepięciami i
uszkodzeniami przy doziemieniach w sieciach wysokiego napięcia

  PN-IEC 60364-4-443:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Ochrona dla
zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed przepięciami – Ochrona przed
przepięciami atmosferycznymi lub łączeniowymi

  PN-IEC 60364-4-444:2001 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Ochrona dla
zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed przepięciami – Ochrona przed
zakłóceniami elektromagnetycznymi (EMI) w instalacjach obiektów
budowlanych

  PN-IEC 60364-4-45:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Ochrona dla zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed obniżeniem
napięcia

  PN-IEC 60364-4-473:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Ochrona dla
zapewnienia bezpieczeństwa – Stosowanie środków ochrony zapewniających
bezpieczeństwo – Środki ochrony przed prądem przetężeniowym

  PN-IEC 60364-4-482:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Ochrona dla
zapewnienia bezpieczeństwa – Dobór środków ochrony w zależności od
wpływów zewnętrznych – Ochrona przeciwpożarowa

  PN-IEC 60364-5-51:2000 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego – Postanowienia ogólne

  PN-IEC 60364-5-52:2002 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego – Oprzewodowanie

  PN-IEC 60364-5-523:2001 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Dobór i montaż
wyposażenia elektrycznego – Obciążalność prądowa długotrwała przewodów

  PN-IEC 60364-5-53:2000 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Dobór i montaż
wyposażenia elektrycznego – Aparatura rozdzielcza i sterownicza

  PN-IEC 60364-5-534:2003 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Dobór i montaż
wyposażenia elektrycznego – Urządzenia do ochrony przed przepięciami

  PN-IEC 60364-5-537:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Dobór i montaż
wyposażenia elektrycznego – Aparatura rozdzielcza i sterownicza –
Urządzenia do odłączania izolacyjnego i łączenia

  PN-HD 60364-5-54:2010 Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część
5-54: Dobór i
montaż wyposażenia elektrycznego – Uziemienia, przewody ochronne i
przewody połączeń ochronnych

  PN-IEC 60364-5-551:2003 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Dobór i montaż
wyposażenia elektrycznego – Inne wyposażenie – Niskonapięciowe zespoły
prądotwórcze

  PN-HD 60364-5-559:2010 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Część 5-55: Dobór i
montaż wyposażenia elektrycznego – Inne wyposażenie – Sekcja 559:
Oprawy oświetleniowe i instalacje oświetleniowe

  PN-IEC 60364-5-56:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego – Instalacje bezpieczeństwa

  PN-HD 60364-6:2008 Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część
6: Sprawdzanie

  PN-HD 60364-7-701:2010 Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część
7-701: Wymagania
dotyczące specjalnych instalacji lub lokalizacji – Pomieszczenia
wyposażone w wannę lub prysznic

  PN-IEC 60364-7-702:1999

PN-IEC 60364-7-702:1999/Ap1:2002

Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Wymagania dotyczące
specjalnych instalacji lub lokalizacji – Baseny pływackie i inne

  PN-HD 60364-7-703:2007 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Część 7-703:
Wymagania dotyczące specjalnych instalacji lub lokalizacji –
Pomieszczenia i kabiny zawierające ogrzewacze sauny

  PN-HD 60364-7-704:2010 Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część
7-704: Wymagania
dotyczące specjalnych instalacji lub lokalizacji – Instalacje na
terenie budowy i rozbiórki

  PN-IEC 60364-7-705:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Wymagania dotyczące
specjalnych instalacji lub lokalizacji – Instalacje elektryczne w
gospodarstwach rolniczych i ogrodniczych

  PN-IEC 60364-7-706:2000 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Wymagania dotyczące
specjalnych instalacji lub lokalizacji – Przestrzenie ograniczone
powierzchniami przewodzącymi

  PN-IEC 60364-7-714:2003 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Wymagania dotyczące
specjalnych instalacji lub lokalizacji – Instalacje oświetlenia
zewnętrznego

  PN-HD 60364-7-715:2006 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Część 7-715:
Wymagania dotyczące specjalnych instalacji lub lokalizacji – Instalacje
oświetleniowe o bardzo niskim napięciu

  PN-HD 60364-7-740:2009 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Część 7-740:
Wymagania dotyczące specjalnych instalacji lub lokalizacji – Tymczasowe
instalacje elektryczne obiektów, urządzeń rozrywkowych i straganów na
terenie targów, wesołych miasteczek i cyrków

  PN-EN 60445:2010 Zasady podstawowe i bezpieczeństwa przy
współdziałaniu człowieka z
maszyną, znakowanie i identyfikacja – Identyfikacja zacisków urządzeń i
zakończeń przewodów

  PN-EN 60446:2010 Zasady podstawowe i bezpieczeństwa przy
współdziałaniu człowieka z
maszyną, znakowanie i identyfikacja – Identyfikacja przewodów kolorami
albo znakami alfanumerycznymi

  PN-EN 60529:2003 Stopnie ochrony zapewnianej przez obudowy (kod IP)

  PN-EN 61140:2005

PN-EN 61140:2005/A1:2008

Ochrona przed porażeniem prądem elektrycznym –
Wspólne aspekty instalacji i urządzeń

  PN-EN 61293:2000 Znakowanie urządzeń elektrycznych danymi
znamionowymi dotyczącymi zasilania elektrycznego – Wymagania
bezpieczeństwa

42

§ 181 ust. 7 PN-EN 1838:2005 Zastosowania oświetlenia – Oświetlenie awaryjne

  PN-EN 50172:2005 Systemy awaryjnego oświetlenia ewakuacyjnego

  PN-IEC 60364-5-56:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego – Instalacje bezpieczeństwa

43

§ 184 ust. 2 PN-HD 60364-5-54:2010 Instalacje elektryczne niskiego napięcia – Część
5-54: Dobór i
montaż wyposażenia elektrycznego – Uziemienia, przewody ochronne i
przewody połączeń ochronnych

44

§ 184 ust. 3 PN-EN 62305-1:2008 Ochrona odgromowa – Część 1: Zasady ogólne

  PN-EN 62305-2:2008 Ochrona odgromowa – Część 2: Zarządzanie ryzykiem

  PN-EN 62305-3:2009 Ochrona odgromowa – Część 3: Uszkodzenia fizyczne
obiektów i zagrożenie życia

  PN-EN 62305-4:2009 Ochrona odgromowa – Część 4: Urządzenia
elektryczne i elektroniczne w obiektach

  PN-IEC 60364-4-443:1999 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Ochrona dla
zapewnienia bezpieczeństwa – Ochrona przed przepięciami – Ochrona przed
przepięciami atmosferycznymi lub łączeniowymi

45

§ 186 ust. 2 PN-IEC 60364-5-52:2002 Instalacje elektryczne w obiektach budowlanych –
Dobór i montaż wyposażenia elektrycznego – Oprzewodowanie

46

§ 187 ust. 3 PN-EN 1363-1:2001 Badania odporności ogniowej – Część 1: Wymagania
ogólne

47

§ 187 ust. 5 PN-EN 50200:2003 Metoda badania palności cienkich przewodów i kabli
bez ochrony specjalnej stosowanych w obwodach zabezpieczających

48

§ 196 ust. 2 i 3 PN-B-02151-02:1987 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem
pomieszczeń w budynkach – Dopuszczalne wartości poziomu dźwięku w
pomieszczeniach

  PN-B-02171:1988 Ocena wpływu drgań na ludzi w budynkach

49

§ 204 ust. 4 PN-B-02000:1982 Obciążenia budowli – Zasady ustalania wartości

  PN-B-02001:1982 Obciążenia budowli – Obciążenia stałe

  PN-B-02003:1982 Obciążenia budowli – Obciążenia zmienne
technologiczne – Podstawowe obciążenia technologiczne i montażowe

  PN-B-02004:1982 Obciążenia budowli – Obciążenia zmienne
technologiczne – Obciążenia pojazdami

  PN-B-02005:1986 Obciążenia budowli – Obciążenia suwnicami
pomostowymi, wciągarkami i wciągnikami

  PN-B-02010:1980

PN-B-02010:1980/Az1:2006

Obciążenia w obliczeniach statycznych – Obciążenie
śniegiem

  PN-B-02011:1977

PN-B-02011:1977/Az1:2009

Obciążenia w obliczeniach statycznych – Obciążenie
wiatrem

  PN-B-02013:1987 Obciążenie budowli – Obciążenia zmienne
środowiskowe – Obciążenie oblodzeniem

  PN-B-02014:1988 Obciążenia budowli – Obciążenie gruntem

  PN-B-02015:1986 Obciążenia budowli – Obciążenia zmienne
środowiskowe – Obciążenie temperaturą

  PN-B-03001:1976 Konstrukcje i podłoża budowli – Ogólne zasady
obliczeń

  PN-B-03002:2007 Konstrukcje murowe – Projektowanie i obliczanie

  PN-B-03020:1981 Grunty budowlane – Posadowienie bezpośrednie
budowli – Obliczenia statyczne i projektowanie

  PN-B-03150:2000

PN-B-03150:2000/Az1:2001

PN-B-03150:2000/Az2:2003

PN-B-03150:2000/Az3:2004

Konstrukcje drewniane – Obliczenia statyczne i
projektowanie

  PN-B-03200:1990 Konstrukcje stalowe – Obliczenia statyczne i
projektowanie

  PN-B-03215:1998 Konstrukcje stalowe – Połączenia z fundamentami –
Projektowanie i wykonanie

  PN-B-03230:1984 Lekkie ściany osłonowe i przekrycia dachowe z płyt
warstwowych i żebrowych – Obliczenia statyczne i projektowanie

  PN-B-03263:2000 Konstrukcje betonowe, żelbetowe i sprężone
wykonywane z kruszywowych betonów lekkich – Obliczenia statyczne i
projektowanie

  PN-B-03264:2002

PN-B-03264:2002/Ap1:2004

Konstrukcje betonowe, żelbetowe i sprężone –
Obliczenia statyczne i projektowanie

  PN-B-03300:2006

PN-B-03300:2006/Ap1:2008

Konstrukcje zespolone stalowo-betonowe –
Obliczenia statyczne i projektowanie

  PN-EN 1990*): Eurokod: Podstawy projektowania konstrukcji

  PN-EN 1991*): Eurokod 1: Oddziaływania na konstrukcje

  PN-EN 1992*): Eurokod 2: Projektowanie konstrukcji z betonu

  PN-EN 1993*): Eurokod 3: Projektowanie konstrukcji stalowych

  PN-EN 1994*): Eurokod 4: Projektowanie konstrukcji
stalowo-betonowych

  PN-EN 1995*): Eurokod 5: Projektowanie konstrukcji drewnianych

  PN-EN 1996*): Eurokod 6: Projektowanie konstrukcji murowych

  PN-EN 1997*): Eurokod 7: Projektowanie geotechniczne

  PN-EN 1999*): Eurokod 9: Projektowanie konstrukcji aluminiowych

(wszystkie części norm)

50

§ 208

§ 208a

PN-EN 81-58:2005 Przepisy bezpieczeństwa dotyczące budowy i
instalowania dźwigów –
Badania i próby – Część 58: Próba odporności ogniowej drzwi
przystankowych

  PN-EN 1021-1:2007 Meble – Ocena zapalności mebli tapicerowanych –
Część 1: Źródło zapłonu: tlący się papieros

  PN-EN 1021-2:2007 Meble – Ocena zapalności mebli tapicerowanych –
Część 2: Źródło zapłonu: równoważnik płomienia zapałki

  PN-EN 1991-1-2:2006

PN-EN 1991-1-2:2006/AC:2009

Eurokod 1: Oddziaływania na konstrukcje – Część
1-2: Oddziaływania ogólne – Oddziaływania na konstrukcje w warunkach
pożaru

  PN-B-02852:2001 Ochrona przeciwpożarowa budynków – Obliczanie
gęstości obciążenia ogniowego oraz wyznaczanie względnego czasu trwania
pożaru

(w zakresie części dotyczącej gęstości obciążenia ogniowego – pkt 2)

  PN-B-02855:1988 Ochrona przeciwpożarowa budynków – Metoda badania
wydzielania toksycznych produktów rozkładu i spalania materiałów

  PN-B-02867:1990 Ochrona przeciwpożarowa budynków – Metoda badania
stopnia rozprzestrzeniania ognia przez ściany

(w zakresie części dotyczącej ścian zewnętrznych przy działaniu ognia
od strony elewacji)

  PN-EN ISO 6940:2005 Wyroby włókiennicze – Zachowanie się podczas
palenia – Wyznaczanie zapalności pionowo umieszczonych próbek

  PN-EN ISO 6941:2005 Wyroby włókiennicze – Zachowanie się podczas
palenia – Pomiar
właściwości rozprzestrzeniania się płomienia na pionowo umieszczonych
próbkach

  PN-EN 13501-1+A1:2010 Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowlanych i
elementów budynków – Część 1: Klasyfikacja na podstawie badań reakcji
na ogień

  PN-EN 13501-2+A1:2010 Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowlanych i
elementów budynków –
Część 2: Klasyfikacja na podstawie badań odporności ogniowej, z
wyłączeniem instalacji wentylacyjnej

  PN-EN 13501-3+A1:2010 Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowlanych i
elementów budynków –
Część 3: Klasyfikacja na podstawie badań odporności ogniowej wyrobów i
elementów stosowanych w instalacjach użytkowych w budynkach:
ognioodpornych przewodów wentylacyjnych i przeciwpożarowych klap
odcinających

  PN-EN 13501-4+A1:2010 Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowlanych i
elementów budynków –
Część 4: Klasyfikacja na podstawie wyników badań odporności ogniowej
elementów systemów kontroli rozprzestrzeniania dymu

  PN-EN 13501-5+A1:2010 Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowlanych i
elementów budynków –
Część 5: Klasyfikacja na podstawie wyników badań oddziaływania ognia
zewnętrznego na dachy

51

§ 253 ust. 1 PN-EN 81-72:2005 Przepisy bezpieczeństwa dotyczące budowy i
instalowania dźwigów –
Szczególne zastosowania dźwigów osobowych i towarowych – Część 72:
Dźwigi dla straży pożarnej

52

§ 258 ust. 1a PN-EN ISO 6940:2005 Wyroby włókiennicze – Zachowanie się podczas
palenia – Wyznaczanie zapalności pionowo umieszczonych próbek

  PN-EN ISO 6941:2005 Wyroby włókiennicze – Zachowanie się podczas
palenia – Pomiar
właściwości rozprzestrzeniania się płomienia na pionowo umieszczonych
próbkach

53

§ 261 pkt 1 PN-EN 1021-2:2007 Meble – Ocena zapalności mebli tapicerowanych –
Część 2: Źródło zapłonu: równoważnik płomienia zapałki

  PN-EN 1021-1:2007 Meble – Ocena zapalności mebli tapicerowanych –
Część 1: Źródło zapłonu: tlący się papieros

  PN-B-02855:1988 Ochrona przeciwpożarowa budynków – Metoda badania
wydzielania toksycznych produktów rozkładu i spalania materiałów

54

§ 266 ust. 2 PN-B-02870:1993 Badania ogniowe – Małe kominy – Badania w
podwyższonych temperaturach

55

§ 287 pkt 4 PN-N-01256-02:1992 Znaki bezpieczeństwa – Ewakuacja

  PN-N-01256-5:1998 Znaki bezpieczeństwa – Zasady umieszczania znaków
bezpieczeństwa na drogach ewakuacyjnych i drogach pożarowych

  PN-ISO 7010:2006 Symbole graficzne – Barwy bezpieczeństwa i znaki
bezpieczeństwa –
Znaki bezpieczeństwa stosowane w miejscach pracy i w obszarach
użyteczności publicznej

56

§ 287 pkt 6

patrz: Polskie Normy
powołane w § 180

57

§ 288 pkt 5 PN-N-01256-02:1992 Znaki bezpieczeństwa – Ewakuacja

  PN-N-01256-5:1998 Znaki bezpieczeństwa – Zasady umieszczania znaków
bezpieczeństwa na drogach ewakuacyjnych i drogach pożarowych

  PN-ISO 7010:2006 Symbole graficzne – Barwy bezpieczeństwa i znaki
bezpieczeństwa –
Znaki bezpieczeństwa stosowane w miejscach pracy i w obszarach
użyteczności publicznej

58

§ 288 pkt 7

patrz: Polskie Normy
powołane w § 180

59

§ 298 ust. 1 PN-B-02003:1982 Obciążenia budowli – Obciążenia zmienne
technologiczne – Podstawowe obciążenia technologiczne i montażowe

(w zakresie pkt 3.6)

60

§ 305 ust. 2 PN-E-05204:1994 Ochrona przed elektrycznością statyczną – Ochrona
obiektów, instalacji i urządzeń – Wymagania

61

§ 324 PN-B-02151-02:1987 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem
pomieszczeń w budynkach – Dopuszczalne wartości poziomu dźwięku w
pomieszczeniach

  PN-B-02170:1985 Ocena szkodliwości drgań przekazywanych przez
podłoże na budynki

  PN-B-02171:1988 Ocena wpływu drgań na ludzi w budynkach

62

§ 325 ust. 1 PN-B-02151-02:1987 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem
pomieszczeń w budynkach – Dopuszczalne wartości poziomu dźwięku w
pomieszczeniach

  PN-B-02170:1985 Ocena szkodliwości drgań przekazywanych przez
podłoże na budynki

  PN-B-02171:1988 Ocena wpływu drgań na ludzi w budynkach

63

§ 325 ust. 2 PN-B-02151-3:1999 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem w
budynkach –
Izolacyjność akustyczna przegród w budynkach oraz izolacyjność
akustyczna elementów budowlanych – Wymagania

(w zakresie pkt 1, 2, 6, 8 i 9.)

64

§ 326 ust. 1 PN-B-02151-02:1987 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem
pomieszczeń w budynkach – Dopuszczalne wartości poziomu dźwięku w
pomieszczeniach

  PN-B-02156:1987 Akustyka budowlana – Metody pomiaru dźwięku
A w budynkach

  PN-B-02171:1988 Ocena wpływu drgań na ludzi w budynkach

65

§ 326 ust. 2 PN-EN ISO 140-4:2000 Akustyka – Pomiar izolacyjności akustycznej w
budynkach i
izolacyjności akustycznej elementów budowlanych – Pomiary terenowe
izolacyjności od dźwięków powietrznych między pomieszczeniami

  PN-EN ISO 140-5:1999 Akustyka – Pomiar izolacyjności akustycznej w
budynkach i
izolacyjności akustycznej elementów budowlanych – Pomiary terenowe
izolacyjności akustycznej od dźwięków powietrznych ściany zewnętrznej i
jej elementów

  PN-EN ISO 140-6:1999 Akustyka – Pomiar izolacyjności akustycznej w
budynkach i
izolacyjności akustycznej elementów budowlanych – Pomiary laboratoryjne
izolacyjności od dźwięków uderzeniowych stropów

  PN-EN ISO 140-7:2000 Akustyka – Pomiar izolacyjności akustycznej w
budynkach i
izolacyjności akustycznej elementów budowlanych – Pomiary terenowe
izolacyjności od dźwięków uderzeniowych stropów

  PN-EN ISO 140-8:1999 Akustyka – Pomiar izolacyjności akustycznej w
budynkach i
izolacyjności akustycznej elementów budowlanych – Pomiary laboratoryjne
tłumienia dźwięków uderzeniowych przez podłogi na masywnym stropie
wzorcowym

  PN-EN ISO 140-12:2001 Akustyka – Pomiar izolacyjności akustycznej w
budynkach i
izolacyjności akustycznej elementów budowlanych – Część 12: Pomiar
laboratoryjny izolacyjności od dźwięków powietrznych i uderzeniowych
podniesionej podłogi pomiędzy dwoma sąsiednimi pomieszczeniami

  PN-EN 20140-3:1999

PN-EN 20140-3:1999/A1:2007

Akustyka – Pomiar izolacyjności akustycznej w
budynkach i
izolacyjności akustycznej elementów budowlanych – Pomiary laboratoryjne
izolacyjności od dźwięków powietrznych elementów budowlanych

  PN-EN 20140-9:1998 Akustyka – Pomiary izolacyjności akustycznej w
budynkach i
izolacyjności akustycznej elementów budowlanych – Pomiar laboratoryjny
izolacyjności od dźwięków powietrznych, dla sufitów podwieszonych z
przestrzenią nad sufitem, mierzonej pomiędzy dwoma sąsiednimi
pomieszczeniami

  PN-EN 20140-10:1994 Akustyka – Pomiary izolacyjności akustycznej w
budynkach i
izolacyjności akustycznej elementów budowlanych – Pomiary laboratoryjne
izolacyjności od dźwięków powietrznych małych elementów budowlanych

66

§ 326 ust. 3 PN-B-02151-3:1999 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem w
budynkach –
Izolacyjność akustyczna przegród w budynkach oraz izolacyjność
akustyczna elementów budowlanych – Wymagania

(w zakresie pkt 1-5; 7 i 9.)

67

§ 326 ust. 4 PN-B-02151-02:1987 Akustyka budowlana – Ochrona przed hałasem
pomieszczeń w budynkach – Dopuszczalne wartości poziomu dźwięku w
pomieszczeniach

  PN-B-02156:1987 Akustyka budowlana – Metody pomiaru dźwięku
A w budynkach

  PN-B-02171:1988 Ocena wpływu drgań na ludzi w budynkach

68

§ 326 ust. 5 PN-EN ISO 354:2005 Akustyka – Pomiar pochłaniania dźwięku w komorze
pogłosowej

69

Załącznik nr 2

pkt 1.1. i 1.4.

PN-EN ISO 6946:2008 Komponenty budowlane i elementy budynku − Opór ciepl-

ny i współczynnik przenikania ciepła − Metoda obliczania

PN-EN ISO 13370:2008 Cieplne właściwości użytkowe budynków – Przenoszenie

ciepła przez grunt – Metody obliczania

 

 

70

Załącznik nr 2

pkt 2.2.1.,

2.2.2., 2.2.3.

ppkt 1 i pkt 2.2.4.

PN-EN ISO 13788:2003 Cieplno-wilgotnościowe
właściwości  komponentów  budowlanych
i  elementów  budynku  −
Temperatura
powierzchni wewnętrznej konieczna do uniknięcia krytycznej
wilgotności  powierzchni  i
kondensacja
międzywarstwowa − Metody obliczania
71 Załącznik nr 2
pkt 2.2.3. ppkt 2
PN-EN ISO
10211:2008
Mostki cieplne w
budynkach – Strumienie ciepła i temperatury powierzchni – Obliczenia
szczegółowe
72 Załącznik nr 2
pkt 2.3.2.
PN-EN 12207:2001 Okna i drzwi –
Przepuszczalność powietrza – Klasyfikacja
73 Załącznik nr 2
pkt 2.3.4.
PN-EN 13829:2002 Właściwości
cieplne budynków – Określanie
przepuszczalności powietrznej budynków – Metoda pomiaru ciśnieniowego z
użyciem wentylatora
74 Załącznik nr 3 PN-ENV 1187:2004
PN-ENV 1187:2004/A1:2007
Metody badań
oddziaływania ognia zewnętrznego na dachy
PN-EN 13501-1:2008 Klasyfikacja
ogniowa wyrobów budowlanych i elementów budynków – Część 1:
Klasyfikacja na podstawie badań reakcji na ogień
*) – Polskie Normy
projektowania wprowadzające
europejskie normy projektowania konstrukcji – Eurokody, zatwierdzone i
opublikowane w języku polskim, mogą być stosowane do projektowania
konstrukcji, jeżeli obejmują one wszystkie niezbędne aspekty związane z
zaprojektowaniem tej konstrukcji (stanowią kompletny zestaw norm
umożliwiający projektowanie). Projektowanie każdego rodzaju konstrukcji
wymaga stosowania PN-EN 1990 i PN-EN 1991.

Załącznik nr 2

 

WYMAGANIA IZOLACYJNOŚCI
CIEPLNEJ I INNE WYMAGANIA ZWIĄZANE Z OSZCZĘDNOŚCIĄ ENERGII

1.
Izolacyjność cieplna przegród

1.1. Wartości
współczynnika przenikania ciepła UC ścian,
dachów, stropów i stropodachów dla wszystkich rodzajów budynków,
uwzględniające poprawki ze względu na pustki powietrzne w warstwie
izolacji, łączniki mechaniczne przechodzące przez warstwę izolacyjną
oraz opady na dach o odwróconym układzie warstw, obliczone zgodnie z
Polskimi Normami dotyczącymi obliczania oporu cieplnego i współczynnika
przenikania ciepła oraz przenoszenia ciepła przez grunt, nie mogą być
większe niż wartości UC(max)
określone w poniższej tabeli:

Lp. Rodzaj przegrody
i temperatura w pomieszczeniu
Współczynnik
przenikania ciepła UC(max)
[W/(m2 • K)]
od 1 stycznia
2014 r.
od 1 stycznia
2017 r.
od 1 stycznia
2021 r.*)
1 2 3
Ściany zewnętrzne:
1 a) przy t;
> 16°C
0,25 0,23 0,20
b) przy 8°C
< t < 16°C
0,45 0,45 0,45
c) przy t
< 8°C
0,90 0,90 0,90
Ściany wewnętrzne:
2 a) przy At
> 8°C oraz oddzielające pomieszczenia ogrzewane od
klatek schodowych i korytarzy
1,00 1,00 1,00
b) przy At;
< 8°C
bez wymagań bez wymagań bez wymagań
c) oddzielające
pomieszczenie ogrzewane od nieogrze-wanego
0,30 0,30 0,30
Ściany przyległe
do szczelin dylatacyjnych o szerokości:
3 a) do 5 cm,
trwale zamkniętych i wypełnionych izolacją cieplną na głębokości co
najmniej 20 cm
1,00 1,00 1,00
b) powyżej 5 cm,
niezależnie od przyjętego sposobu zamknięcia i zaizolowania szczeliny
0,70 0,70 0,70
4 Ściany
nieogrzewanych kondygnacji podziemnych
bez wymagań bez wymagań bez wymagań
Dachy,
stropodachy i stropy pod nieogrzewanymi poddaszami lub nad przejazdami:
5 a) przy t
> 16°C
0,20 0,18 0,15
b) przy 8°C
< t; < 16°C
0,30 0,30 0,30
c) przy t
< 8°C
0,70 0,70 0,70
Podłogi na
gruncie:
6 a) przy t
> 16°C
0,30 0,30 0,30
b) przy 8°C
< t < 16°C
1,20 1,20 1,20
c) przy t;
< 8°C
1,50 1,50 1,50
Stropy nad
pomieszczeniami nieogrzewanymi i zamkniętymi przestrzeniami
podpodłogowymi:
7 a) przy t
> 16°C
0,25 0,25 0,25
b) przy 8°C
< t < 16°C
0,30 0,30 0,30
c) przy t;
< 8°C
1,00 1,00 1,00
1 2 3
8 Stropy nad
ogrzewanymi pomieszczeniami podziemnymi i stropy międzykondygnacyjne:

a)
przy At > 8°C

b)
przy At < 8°C

c)
oddzielające pomieszczenie ogrzewane od
nieogrzewa-nego

1,00 bez wymagań

0,25

1,00 bez wymagań

0,25

1,00 bez wymagań

0,25

Pomieszczenie
ogrzewane – pomieszczenie, w którym na skutek działania systemu
ogrzewania lub w wyniku bilansu strat i zysków ciepła utrzymywana jest
temperatura, której wartość została określona w § 134 ust. 2
rozporządzenia. ti – Temperatura pomieszczenia
ogrzewanego zgodnie z § 134 ust. 2 rozporządzenia.

* Od 1 stycznia
2019 r. – w przypadku budynków zajmowanych przez władze publiczne oraz
będących ich własnością.

1.2. Wartości
współczynnika przenikania ciepła U okien, drzwi balkonowych i drzwi
zewnętrznych nie mogą być większe niż wartości U(max)
określone w poniższej tabeli:

Lp. Okna, drzwi
balkonowe i drzwi zewnętrzne
Współczynnik
przenikania ciepła U(max) [W/(m2
• K)]
od 1 stycznia
2014 r.
od 1 stycznia
2017 r.
od 1 stycznia
2021 r.*)
1 2 3
1 Okna (z wyjątkiem
okien połaciowych), drzwi balkonowe i powierzchnie przezroczyste
nieotwieralne:
a) przy t
> 16°C
1,3 1,1 0,9
b) przyti
< 16°C
1,8 1,6 1,4
Okna połaciowe:
2 a) przy t
> 16°C
1,5 1,3 1,1
b) przyt
< 16°C
1,8 1,6 1,4
Okna w ścianach
wewnętrznych:
a) przy Ati
> 8°C
1,5 1,3 1,1
3 b) przy At
< 8°C
bez wymagań bez wymagań bez wymagań
c) oddzielające
pomieszczenie ogrzewane od nieogrze-wanego
1,5 1,3 1,1
4 Drzwi w
przegrodach zewnętrznych lub w przegrodach między pomieszczeniami
ogrzewanymi i nieogrzewanymi
1,7 1,5 1,3
5 Okna i drzwi
zewnętrzne w przegrodach zewnętrznych pomieszczeń nieogrzewanych
bez wymagań bez wymagań bez wymagań
Pomieszczenie
ogrzewane – pomieszczenie, w którym na skutek działania systemu
ogrzewania lub w wyniku bilansu strat i zysków ciepła utrzymywana jest
temperatura, której wartość została określona w § 134 ust. 2
rozporządzenia. ti – Temperatura pomieszczenia
ogrzewanego zgodnie z § 134 ust. 2 rozporządzenia.

* Od 1 stycznia
2019 r. – w przypadku budynków zajmowanych przez władze publiczne oraz
będących ich własnością.

1.3.
Dopuszcza się dla budynku produkcyjnego,
magazynowego i gospodarczego większe wartości współczynnika U niż UC(max)
oraz U(max) określone w pkt 1.1. i 1.2., jeżeli
uzasadnia to rachunek efektywności ekonomicznej inwestycji, obejmujący
koszty budowy i eksploatacji budynku.

1.4.
W budynku mieszkalnym, zamieszkania
zbiorowego, użyteczności publicznej, produkcyjnym, magazynowym i
gospodarczym podłoga na gruncie w ogrzewanym pomieszczeniu powinna mieć
izolację cieplną obwodową z materiału izolacyjnego w postaci warstwy o
oporze cieplnym co najmniej 2,0 (m2 • K)/W, przy
czym opór cieplny warstw podłogowych oblicza się zgodnie z Polskimi
Normami, o których mowa w pkt 1.1.

1.5. Izolacja cieplna
przewodów rozdzielczych i komponentów w instalacjach centralnego
ogrzewania, ciepłej wody użytkowej (w tym przewodów cyrkulacyjnych),
instalacji chłodu i ogrzewania powietrznego powinna spełniać
następujące wymagania minimalne określone w poniższej tabeli:

Lp. Rodzaj przewodu
lub komponentu
Minimalna grubość
izolacji cieplnej (materiał o współczynniku przewodzenia ciepła
l = 0,035[W/(m • K)]1))
1 2 3
1 Średnica
wewnętrzna do 22 mm
20 mm
2 Średnica
wewnętrzna od 22 do 35 mm
30 mm
3 Średnica
wewnętrzna od 35 do 100 mm
równa średnicy
wewnętrznej rury
4 Średnica
wewnętrzna ponad 100 mm
100 mm
5 Przewody i
armatura wg lp. 1-4 przechodzące przez ściany lub stropy, skrzyżowania
przewodów
50% wymagań z lp.
1-4
6 Przewody ogrzewań
centralnych, przewody wody ciepłej i cyrkulacji instalacji ciepłej wody
użytkowej wg lp. 1-4, ułożone w komponentach budowlanych między
ogrzewanymi pomieszczeniami różnych użytkowników
50% wymagań z lp.
1-4
7 Przewody wg lp. 6
ułożone w podłodze
6 mm
8 Przewody
ogrzewania powietrznego (ułożone w części ogrzewanej budynku)
40 mm
9 Przewody
ogrzewania powietrznego (ułożone w części nieogrzewanej budynku)
80 mm
10 Przewody
instalacji wody lodowej prowadzone wewnątrz budynku2)
50% wymagań z lp.
1-4
11 Przewody
instalacji wody lodowej prowadzone na zewnątrz budynku2)
100% wymagań z
lp. 1-4
Uwaga:

1
Przy zastosowaniu materiału izolacyjnego o innym współczynniku
przewodzenia ciepła niż podany w tabeli – należy skorygować grubość
warstwy izolacyjnej.

2)
Izolacja cieplna wykonana jako powietrznoszczelna.

2. Inne
wymagania związane z oszczędnością energii

2.1.
Okna

2.1.1.
W budynku mieszkalnym i zamieszkania
zbiorowego pole powierzchni A0, wyrażone w m2,
okien oraz przegród szklanych i przezroczystych o współczynniku
przenikania ciepła nie mniejszym niż 0,9 W/(m2
K), obliczone według ich wymiarów modularnych, nie może być większe niż
wartość A0max obliczone według wzoru:

gdzie:

Az
– jest sumą pól powierzchni rzutu poziomego wszystkich kondygnacji
nadziemnych (w zewnętrznym obrysie budynku) w pasie o szerokości 5 m
wzdłuż ścian zewnętrznych,

Aw
– jest sumą pól powierzchni pozostałej części rzutu poziomego
wszystkich kondygnacji po odjęciu Az.

2.1.2. W budynku
użyteczności publicznej pole powierzchni A0,
wyrażone w m2, okien oraz przegród szklanych i
przezroczystych o współczynniku przenikania ciepła nie mniejszym niż
0,9 W/(m2 • K), obliczone według ich wymiarów
modularnych, nie może być większe niż wartość A0max
obliczona według wzoru określonego w pkt 2.1.1., jeżeli nie jest to
sprzeczne z warunkami dotyczącymi zapewnienia niezbędnego oświetlenia
światłem dziennym, określonymi w § 57 rozporządzenia.

2.1.3.
W budynku produkcyjnym, magazynowym i
gospodarczym łączne pole powierzchni okien oraz ścian szklanych w
stosunku do powierzchni całej elewacji nie może być większe niż:

1)
w budynku jednokondygnacyjnym (halowym) –
15%;

2)
w budynku wielokondygnacyjnym – 30%.

2.1.4.
We wszystkich rodzajach budynków
współczynnik przepuszczalności energii całkowitej promieniowania
słonecznego okien oraz przegród szklanych i przezroczystych g liczony
według wzoru:

g = fC
^ gn

gdzie:

gn
– współczynnik całkowitej przepuszczalności energii promieniowania
słonecznego dla typu oszklenia, fC
współczynnik redukcji promieniowania ze względu na zastosowane
urządzenia przeciwsłoneczne, w okresie letnim nie może być większy niż
0,35.

2.1.5. Wartości
współczynnika całkowitej przepuszczalności energii promieniowania
słonecznego dla typu oszklenia gn należy
przyjmować na podstawie deklaracji właściwości użytkowych okna. W
przypadku braku danych wartość gn określa
poniższa tabela:

Lp. Typ oszklenia Współczynnik
całkowitej przepuszczalności energii promieniowania słonecznego gn
1 2 3
1 Pojedynczo szklone 0,85
2 Podwójnie szklone 0,75
3 Podwójnie szklone
z powłoką selektywną
0,67
4 Potrójnie szklone 0,7
5 Potrójnie szklone
z powłoką selektywną
0,5
6 Okna podwójne 0,75

2.1.6. Wartości
współczynnika redukcji promieniowania ze względu na zastosowane
urządzenia przeciwsłoneczne fC określa poniższa
tabela:

Lp. Typ zasłon Właściwości
optyczne
Współczynnik
redukcji promieniowania fC
współczynnik

absorpcji

współczynnik

przepuszczalności

osłona

wewnętrzna

osłona

zewnętrzna

1 2 3 4 5 6
1 Białe żaluzje o
lamelach nastawnych
0,05 0,25 0,10
0,1 0,1 0,30 0,15
0,3 0,45 0,35
2 Zasłony białe 0,5 0,65 0,55
0,1 0,7 0,80 0,75
0,9 0,95 0,95
3 Zasłony kolorowe 0,1 0,42 0,17
0,3 0,3 0,57 0,37
0,5 0,77 0,57
4 Zasłony z powłoką
aluminiową
0,2 0,05 0,20 0,08

2.1.7. Pkt 2.1.4. nie
stosuje się w odniesieniu do powierzchni pionowych oraz powierzchni
nachylonych więcej niż 60 stopni do poziomu, skierowanych w kierunkach
od północno-zachodniego do północno-wschodniego (kierunek północny +/-
45 stopni), okien chronionych przed promieniowaniem słonecznym
elementem zacieniającym, spełniającym wymagania, o których mowa w pkt
2.1.4., oraz do okien o powierzchni mniejszej niż 0,5 m2.

2.2. Warunki spełnienia
wymagań dotyczących powierzchniowej kondensacji pary wodnej

2.2.1.
W celu zachowania warunku, o którym mowa
w § 321 ust. 1 rozporządzenia, w odniesieniu do przegród zewnętrznych
budynków mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego, użyteczności
publicznej, produkcyjnych, magazynowych i gospodarczych rozwiązania
przegród zewnętrznych i ich węzłów konstrukcyjnych powinny
charakteryzować się współczynnikiem temperaturowym fRsi
o wartości nie mniejszej niż wymagana wartość krytyczna, obliczona
zgodnie z Polską Normą dotyczącą metody obliczania temperatury
powierzchni wewnętrznej koniecznej do uniknięcia krytycznej wilgotności
powierzchni i kondensacji międzywarstwowej.

2.2.2.
Wymaganą wartość krytyczną współczynnika
temperaturowego fRsi w pomieszczeniach
ogrzewanych do temperatury co najmniej 20°C w budynkach mieszkalnych,
zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej należy określać
według rozdziału 5 Polskiej Normy, o której mowa w pkt 2.2.1., przy
założeniu, że średnia miesięczna wartość wilgotności względnej
powietrza wewnętrznego jest równa 9 = 50%, przy czym dopuszcza się
przyjmowanie wymaganej wartości tego współczynnika równej 0,72.

2.2.3.
Wartość współczynnika temperaturowego
charakteryzującego zastosowane rozwiązanie konstrukcyjno-materiałowe
należy obliczać:

1)
dla przegrody – według Polskiej Normy, o
której mowa w pkt 2.2.1.;

2)
dla mostków cieplnych przy zastosowaniu
przestrzennego modelu przegrody – według Polskiej Normy dotyczącej
obliczania strumieni cieplnych i temperatury powierzchni.

2.2.4.
Sprawdzenie warunku, o którym mowa w §
321 ust. 1 i 2 rozporządzenia, należy przeprowadzać według rozdziału 5
i 6 Polskiej Normy, o której mowa w pkt 2.2.1.

2.2.5.
Dopuszcza się kondensację pary wodnej, o
której mowa w § 321 ust. 2 rozporządzenia, wewnątrz przegrody w okresie
zimowym, o ile struktura przegrody umożliwi wyparowanie kondensatu w
okresie letnim i nie nastąpi przy tym degradacja materiałów budowlanych
przegrody na skutek tej kondensacji.

2.3. Szczelność na
przenikanie powietrza

2.3.1.
W budynku mieszkalnym, zamieszkania
zbiorowego, użyteczności publicznej i produkcyjnym przegrody zewnętrzne
nieprzezroczyste, złącza między przegrodami i częściami przegród
(między innymi połączenie stropodachów lub dachów ze ścianami
zewnętrznymi), przejścia elementów instalacji (takie jak kanały
instalacji wentylacyjnej i spalinowej przez przegrody zewnętrzne) oraz
połączenia okien z ościeżami należy projektować i wykonywać pod kątem
osiągnięcia ich całkowitej szczelności na przenikanie powietrza.

2.3.2.
W budynkach niskich, średniowysokich i
wysokich przepuszczalność powietrza dla okien i drzwi balkonowych przy
ciśnieniu równym 100 Pa wynosi nie więcej niż 2,25 m3/(m
• h) w odniesieniu do długości linii stykowej lub 9 m3/(m2
• h) w odniesieniu do pola powierzchni, co odpowiada klasie 3 Polskiej
Normy dotyczącej przepuszczalności powietrza okien i drzwi. Dla okien i
drzwi balkonowych w budynkach wysokościowych przepuszczalność powietrza
przy ciśnieniu równym 100 Pa wynosi nie więcej niż 0,75 m3/(m
• h) w odniesieniu do długości linii stykowej lub 3 m3/(m2
• h) w odniesieniu do pola powierzchni, co odpowiada klasie 4 Polskiej
Normy dotyczącej przepuszczalności powietrza okien i drzwi.

2.3.3.
Zalecana szczelność powietrzna budynków
wynosi:

1)
w budynkach z wentylacją grawitacyjną lub
wentylacją hybrydową – n50 < 3,0
1/h;

2)
w budynkach z wentylacją mechaniczną lub
klimatyzacją – n50 < 1,5 1/h.

2.3.4.
Zalecane jest, by po zakończeniu budowy
budynek mieszkalny, zamieszkania zbiorowego, użyteczności publicznej i
produkcyjny został poddany próbie szczelności przeprowadzonej zgodnie z
Polską Normą dotyczącą określania przepuszczalności powietrznej
budynków w celu uzyskania zalecanej szczelności budynków określonej w
pkt 2.3.3.

1


Zmiany tekstu jednolitego wymienionej
ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2011 r. Nr 32, poz. 159,
Nr 45,    poz.
235,    Nr 94,

poz. 551, Nr 135, poz.
789, Nr 142, poz. 829, Nr 185, poz. 1092 i Nr 232, poz. 1377 oraz z
2012 r. poz. 472, 951 i    1256.

2


Zmiany wymienionego rozporządzenia
zostały ogłoszone w Dz. U. z 2003 r. Nr 33, poz. 270, z 2004 r. Nr
109, poz. 1156, z
2008 r.

Nr 201, poz. 1238, z
2009 r. Nr 56, poz. 461, z 2010 r. Nr 239, poz. 1597 oraz z 2012 r.
poz. 1289.

Załącznik nr 3

STOSOWANE W ROZPORZĄDZENIU OKREŚLENIA
DOTYCZĄCE PALNOŚCI I ROZPRZESTRZENIANIA OGNIA ORAZ ODPOWIADAJĄCE IM
EUROPEJSKIE KLASY REAKCJI NA OGIEŃ I KLASY ODPORNOŚCI DACHÓW NA OGIEŃ
ZEWNĘTRZNY

1. Palność wyrobów (materiałów) budowlanych

1.1. Stosowanym w rozporządzeniu określeniom: niepalny,
niezapalny,
trudno zapalny, łatwo zapalny, niekapiący, samogasnący, intensywnie
dymiący (z wyłączeniem posadzek – w tym wykładzin podłogowych)
odpowiadają klasy reakcji na ogień, zgodnie z Polską Normą PN-EN
13501-1:2008 „Klasyfikacja ogniowa wyrobów budowlanych i
elementów budynków – Część 1: Klasyfikacja na podstawie badań reakcji
na ogień”
, podane w kolumnie 2 tabeli 1.

Tabela 1

Określenia dotyczące palności

stosowane w rozporządzeniu

Klasy reakcji na ogień

zgodnie z PN-EN 13501-1:2008

Niepalne A1;

A2-s1,d0; A2-s2,d0; A2-s3,d0;

Palne niezapalne A2-s1,d1; A2-s2,d1; A2-s3,d1;

A2-s1,d2; A2-s2,d2; A2-s3,d2;

B-s1,d0; B-s2,d0; B-s3,d0;

B-s1,d1; B-s2,d1; B-s3,d1;

B-s1,d2; B-s2,d2; B-s3,d2;

trudno zapalne C-s1,d0; C-s2,d0; C-s3,d0;

C-s1,d1; C-s2,d1; C-s3,d1;

C-s1,d2; C-s2,d2; C-s3,d2;

D-s1,d0; D-s1,d1; D-s1,d2;

łatwo zapalne D-s2,d0; D-s3,d0;

D-s2,d1; D-s3,d1;

D-s2,d2; D-s3,d2;

E-d2; E;

F

Niekapiące A1;

A2-s1,d0; A2-s2,d0; A2-s3,d0;

B-s1,d0; B-s2,d0; B-s3,d0;

C-s1,d0; C-s2,d0; C-s3,d0;

D-s1,d0; D-s2,d0; D-s3,d0;

Samogasnące co najmniej E
Intensywnie dymiące A2-s3,d0; A2-s3,d1; A2-s3,d2;

B-s3,d0; B-s3,d1; B-s3,d2;

C-s3,d0; C-s3,d1; C-s3,d2;

D-s3,d0; D-s3,d1; D-s3,d2;

E-d2 ; E;

F

1.2. Stosowanym w rozporządzeniu określeniom: niepalny,
niezapalny,
trudno zapalny, intensywnie dymiący dotyczącym posadzek (w tym
wykładzin podłogowych) odpowiadają klasy reakcji na ogień, zgodnie z
Polską Normą PN-EN 13501-1:2008 „Klasyfikacja ogniowa
wyrobów budowlanych i elementów budynków – Część 1: Klasyfikacja na
podstawie badań reakcji na ogień”
, podane w kolumnie 2
tabeli 2.

Tabela 2

Określenia dotyczące
palności stosowane w rozporządzeniu

Klasy reakcji na ogień

zgodnie z PN-EN 13501-1:2008

Niepalne A1fl; A2fl-s1;
A2fl-s2
Trudno zapalne Bfl-s1; Bfl-s2;
Cfl-s1; Cfl-s2
Łatwo zapalne Dfl-s1; Dfl-s2;
Efl; Ffl
Intensywnie dymiące A2fl-s2; Bfl-s2;
Cfl-s2; Dfl-s2; Efl;
Ffl

Uwaga: Stosowane w pkt 1.1. i 1.2. określenia odnoszą
się także do
wyrobów (materiałów) budowlanych uznanych za spełniające wymagania w
zakresie reakcji na ogień, bez potrzeby prowadzenia badań, których
wykazy zawarte są w decyzjach Komisji Europejskiej publikowanych w
Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

2. Rozprzestrzenianie ognia przez elementy budynku z
wyłączeniem ścian zewnętrznych przy działaniu ognia z zewnątrz budynku

2.1. Nierozprzestrzeniającym ognia elementom budynku
odpowiadają elementy:

– wykonane z wyrobów klasy reakcji na ogień: A1;
A2-s1,d0 A2-s2,d0; A2-s3,d0; B-s1,d0; Bs-2,d0 oraz Bs-3,d0;

– stanowiące wyrób o klasie reakcji na ogień: A1;
A2-s1,d0;
A2-s2,d0; A2-s3,d0; B-s1,d0; B-s2,d0 oraz B-s3,d0, przy czym warstwa
izolacyjna elementów warstwowych powinna mieć klasę reakcji na ogień co
najmniej E;

2.2. Słabo rozprzestrzeniającym ogień elementom budynku
odpowiadają elementy:

– wykonane z wyrobów klasy reakcji na ogień: C-s1,d0;
C-s2,d0; C-s3,d0 oraz D-s1,d0;

– stanowiące wyrób o klasie reakcji na ogień: C-s1,d0;
C-s2,d0;
C-s3, d0 oraz D-s1,d0, przy czym warstwa izolacyjna elementów
warstwowych powinna mieć klasę reakcji na ogień co najmniej E.

3. Rozprzestrzenianie ognia przez przewody i izolacje
cieplne przewodów instalacyjnych stosowanych wewnątrz budynku

Nierozprzestrzeniającym ognia przewodom wentylacyjnym,
wodociągowym,
kanalizacyjnym i grzewczym oraz ich izolacjom cieplnym odpowiadają:

– przewody i izolacje wykonane z wyrobów klasy reakcji
na ogień: A1L; A2L-s1,d0;
A2L-s2,d0; A2L-s3,d0; BL-s1,d0;
BL-s2,d0 oraz BL-s3,d0;

– przewody i izolacje stanowiące wyrób o klasie reakcji
na ogień wg PN-EN 13501-1:2008: A1L; A2L-s1,d0;
A2L-s2,d0; A2L-s3,d0; BL-s1,d0;
BL-s2,d0 oraz BL-s3,d0,
przy czym warstwa izolacyjna elementów warstwowych powinna mieć klasę
reakcji na ogień co najmniej E.

4. Rozprzestrzenianie ognia przez przekrycia dachów

4.1. Nierozprzestrzeniającym ognia przekryciom dachów
odpowiadają przekrycia:

1) klasy BROOF (t1) badane
zgodnie z Polską Normą PN-ENV 1187:2004 „Metody badań
oddziaływania ognia zewnętrznego na dachy”
; badanie 1.

2) klasy BROOF, uznane za
spełniające wymagania w
zakresie odporności wyrobów na działanie ognia zewnętrznego, bez
potrzeby przeprowadzenia badań, których wykazy zawarte są w decyzjach
Komisji Europejskiej publikowanych w Dzienniku Urzędowym Unii
Europejskiej.

Warunki i kryteria techniczne dla przekryć klasy BROOF
(t1), o których mowa w pkt 1, podano w tabeli 3.

Tabela 3

Grupy kryteriów

Warunki i kryteria dla klasy
BROOF (t1)

(konieczne spełnienie wszystkich

wymienionych poniżej)

Grupa
a
zasięg zniszczenia (na zewnątrz i wewnątrz dachu)
w górę dachu < 0,70 m
powierzchniowe rozprzestrzenianie ognia zasięg zniszczenia (na zewnątrz i wewnątrz dachu)
w dół dachu < 0,60 m
maksymalny zasięg zniszczenia na skutek spalania
(na zewnątrz i wewnątrz dachu) < 0,80 m
brak palących się materiałów (kropli lub odpadów
stałych) spadających od strony eksponowanej
boczny zasięg ognia nie osiąga krawędzi mierzonej
strefy (pasa)
maksymalny zasięg (promień) zniszczenia na dachach
płaskich (na zewnątrz i wewnątrz dachu) < 0,20 m
Grupa
b
brak palących się lub żarzących
się cząstek penetrujących konstrukcję dachu
penetracja ognia do wewnątrz budynku brak pojedynczych otworów przelotowych o
powierzchni > 25 mm2
suma powierzchni wszystkich otworów przelotowych
< 4500 mm2
brak wewnętrznego spalania w postaci żarzenia

4.2. Przekrycia dachów spełniające kryteria grupy b i
niespełniające
jednego lub więcej kryteriów grupy a klasyfikuje się jako słabo
rozprzestrzeniające ogień.

4.3. Przekrycia dachów klasy FROOF(t1)
klasyfikuje się jako przekrycia silnie rozprzestrzeniające ogień.

Leave a Reply

http://webtom.com.pl

http://webtom.com.pl